[ Στην αυλή κάτω από την ελιά.]
«Κι ύστερα είναι και το άλλο», συμπλήρωσε σκεπτική γέρνοντας πίσω, στην πλάτη της πλαστικής καρέκλας. «Τι τα κάνουν τόσα σκατά στα αεροπλάνα; Υπάρχει π.χ. μια δεξαμενή – ένα ειδικό δοχείο, ένα τάπερ έστω ρε πούστη μου- όπου τα μαζεύουν και τα φυλάνε ως το τέλος του ταξιδιού ή διοχετεύονται απευθείας σε κάποιον αγωγό αναρρόφησης που τα εκτοξεύει χωρίς πολλά πολλά στον απέραντο γαλάζιο ουρανό, γαμώ το κέρατό μου μέσα γαμώ;»
Ανέβασε τα πόδια της στην καρέκλα μου και τα στρίμωξε ανάμεσα στο αριστερό μπράτσο της και το μπούτι μου. Έφερε το ιδρωμένο ποτήρι στα χείλη της και ήπιε μια γερή γουλιά από το ποτό της (ρούμι, μισό λάιμ, μια κοφτή κουταλιά μαύρη ζάχαρη, δέκα φύλλα δυόσμο, σόδα και μπόλικο θρυμματισμένο πάγο). Με κοίταξε ερωτηματικά.
«Κοίτα να δεις», είπα σκαλίζοντας τον καπνό στην πίπα μου. «Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι τα μαζεύουν σε ειδικά δοχεία και κατόπιν τα επεξεργάζονται με χημικά. Μετά δεν ξέρω τι σκατά τα κάνουν. Μπορεί να μας τα πουλάνε και για μπισκότα ολικής άλεσης. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κανένας μαλάκας δε μας πετάει ανεπεξέργαστα σκατά από ψηλά και μάλιστα δωρεάν, γαμώ το φελέκι μου μέσα γαμώ.» Άναψα την πίπα και τράβηξα απαλά τον αρωματικό καπνό. Το φεγγάρι εμφανίστηκε πίσω από τη στέγη. Άφησα τον καπνό να βγει αργά από το στόμα και τον ρούφηξα ξανά από τη μύτη. Κοίταξα ψηλά βυθίζοντας το βλέμμα μου στον σκοτεινό ουρανό και στρίμωξα τα πόδια μου στην καρέκλα της.
Μείναμε για αρκετή ώρα έτσι, κοιτάζοντας τα άστρα αμίλητοι. Κάτω από τη γέφυρα που σχημάτιζαν τα απλωμένα στις καρέκλες πόδια μας, είχα τραβήξει μ’ ένα καλώδιο το σιντί πλέιερ των παιδιών. Από το μικρό ηχείο ακουγόταν αυτό.
«Είναι πάντως προς όφελος των αεροπορικών εταιριών» διέκοψε πρώτη εκείνη τη σιωπή, «να ξεφορτώνονται άμεσα τα σκατά που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας πτήσης γιατί έτσι ελαττώνεται το βάρος του αεροπλάνου και εξοικονομούνται καύσιμα. Ξύσε μου λίγο τη γάμπα, γαμώ τα κουνούπια μου μέσα γαμώ».
«Καμία αντίρρηση» είπα προσπαθώντας να ανάψω την πίπα «αλλά καμία σοβαρή εταιρία δε θα ανέπτυσσε τον οικονομικό προγραμματισμό της βασιζόμενη στα κέφια του εντέρου του κάθε επιβάτη. Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί μία τέτοια πολιτική από τις εταιρίες, θα έπρεπε αυτό να γίνει μετά από σοβαρή επιστημονική έρευνα και σίγουρα σε καμία περίπτωση χωρίς τη χρήση ισχυρών καθαρτικών, γαμώ τις πίπες μου μέσα γαμώ.»
Μια φορά πριν από πολλά χρόνια –φοιτητής ακόμα- είχα φάει κατά λάθος μια μουχλιασμένη Schwarzwälder Kirschtorte. Αυτός ο καπνός που προσπαθούσα τώρα να καπνίσω είχε την ίδια γεύση.
«Ξύσε και λίγο πιο ‘δω…. Μπράβο, εκεί…. Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, εσύ λες ότι για να μπει κάποιος στο αεροπλάνο θα πρέπει πρώτα να πάρει καθαρτικό, γαμώ τα μπόινγκ μου μέσα γαμώ;»
«Ακριβώς… Ή να δεχτεί να του βάλουν κλύσμα εν πτήση, γαμώ τα τσεκ ιν τους μέσα γαμώ.»
Η ελιά από πάνω μας κινήθηκε απαλά. Λίγο παρακεί, στη γωνία της αυλής, ένας μικρός βάτραχος πήδηξε και χώθηκε στη γούρνα με το λάστιχο.
«Και δε θα έπρεπε να έχει κάποιο αντίκρισμα στην τιμή του εισιτηρίου αυτό, μη χέσω;»
«Φυσικά. Μετά την προσγείωση, θα επιστρέφεται χρηματικό ποσό ανάλογο με την ποσότητα σκατού που παρήγαγε ο κάθε επιβάτης.»
«Τώρα το γάμησες.»
«Γιατί;»
«Τι γιατί; Βάλε το κόστος καθαρτικών ανά πτήση, το κόστος του κωλόχαρτου, τη συντήρηση του συστήματος αναρρόφησης, υγρά για την αφυδάτωση, ψυχολογική υποστήριξη για τους ευαίσθητους, κλύσματα για τους πεισματάρηδες, κάνουλες για τους ασυγκράτητους… Άμα είναι να μοιράζεις από πάνω και μετρητά για κάθε γραμμάριο σκατού… Ε, τι άλλο θες; Την τίναξες στον αέρα την εταιρία γαμώ τα λάιμ μου μέσα γαμώ…»
Φύσηξα τον καπνό με δύναμη προς τον ουρανό. Για λίγο στάθηκε εκεί, ανάμεσα σε μας και το λευκό μισοφέγγαρο και μετά διαλύθηκε και χάθηκε μέσα στο φύλλωμα της ελιάς. Άπλωσα το χέρι μου στο τραπέζι και έκοψα δύο κομμάτια σοκολάτα. Έβαλα το ένα στο στόμα μου και το άλλο στο δικό της. Ψηλά ανάμεσα από τ’ αστέρια ένα μικρό φως κινήθηκε αναβοσβήνοντας, από το βορρά προς το νότο. Κάτω από τα πόδια μας ξεκίνησε αυτό.
Τι όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στα τέλη Ιουλίου!
«Εντάξει ρε συ, άμα δεν τους συμφέρει να τα πετάνε, ας τα κάνουν μπισκότα γαμώ τα νταϊτζέστιβς μου μέσα γαμώ».
Καθώς έλιωνε η σοκολάτα στο στόμα μου τράβηξα άλλη μια τζούρα από τον Μουχλιασμένη- Schwarzwälder-Kirschtorte καπνό μου.
“Κάπως καλύτερα…” σκέφτηκα, “γαμώ το κακάο μου μέσα γαμώ.”
Πρόσφατα σχόλια