Une Belle Histoire – Michel Fugain
Αυτό το τραγούδι νομίζω ότι γράφτηκε ειδικά για τον μικρό. Ούτε που ξέρω πόσες φορές το έχει ακούσει από τότε που το ανακάλυψε σε μια συλλογή με γαλλικά τραγουδάκια των 60’s και 70’s, που ξέθαψε από μια κούτα με παλιά cd στο σαλόνι. Σίγουρα πάνω από χίλιες. Μπορεί και πάνω από άπειρες των απείρων (έτσι λέει). Τον συγκινεί βέβαια και η Gall ειδικά όταν τραγουδάει λέσε τομπίριον, λέσε τομπίριον και… λιώνει κυριολεκτικά όταν ακούει Dassin και ξυστεπά (μόνο στα κουσούρια μού έμοιασε αυτό το παιδί!), αλλά αυτό που συμβαίνει με το τραγούδι αυτού του ξενέρωτου Γάλλου είναι ανεπανάληπτο. Το ακούει κατά ριπάς. Δεν προλαβαίνει να τελειώσει και το ξαναγυρίζει στην αρχή. Το κουμπάκι skip back έχει ξεθωριάσει από το πάτημα. Φυσικά το έχει μάθει απέξω και σιγοντάρει με άψογη γαλλική προφορά.
Πριν από μερικές εβδομάδες ξύπνησε μία η ώρα τη νύχτα και σύρθηκε μισοκοιμισμένος μέχρι το σαλόνι γιατί του φάνηκε λέει ότι το άκουσε μέσα στον ύπνο του. Και δεν είχε άδικο. Παρακολουθούσαμε μια ρομαντικοντηζαϊνατευρωτουρκικοψιλοπαπαριά (Πάντα Μόνος) προσπαθώντας παράλληλα να μείνουμε ξύπνιοι και το συγκεκριμένο τραγούδι ακουγόταν εκείνη τη στιγμή στο soundtrack. Είδαμε και πάθαμε να τον πείσουμε ότι ο ήχος ερχόταν από την τηλεόραση και ότι δεν είχαμε πουθενά εκεί γύρω κρυμμένο τον Fugain en personne -σίγουρα πάντως όχι πίσω από τα μαξιλάρια του καναπέ (αν ήταν να τον κρύψω κάπου τον ξενέρωτο θα τον έχωνα στο δεύτερο συρτάρι της κατάψυξης δίπλα στο κουνέλι).
Όταν τον πήρα αγκαλιά για να τον ξαναπάω στο κρεβάτι του είχε ήδη αποκοιμηθεί ξανά, αλλά καθώς τον ακουμπούσα στο μαξιλάρι άνοιξε τα μεγάλα σκούρα μάτια του, με κοίταξε και ξεστόμισε το εξής ακατανόητο:
Είπε: … Τουλάχιστον ο Βέγγος ζει;
.
Η Προσευχή της Παρθένου – Μάνος Χατζιδάκις
Από τα Παράλογα του ’76, σε ποίηση Γκάτσου. Ήμουν όσο είναι τώρα η μικρή μου (μου είναι αδύνατο να την πω μεγάλη κι ας είναι πια η μεγαλύτερη) δηλαδή εννιά παρά κάτι μήνες, όταν άρχισε να ακούγεται αυτός ο δίσκος στο σαλόνι του σπιτιού μας. Αν κι εγώ προσωπικά ενθουσιαζόμουν τότε με το Άλογο του Ομέρ Βρυώνη και το παιχνιδιάρικο χλιμίντρισμα του βιολιού, στη μικρή έγραψα έκαψα το καλοκαίρι την Προσευχή της Παρθένου γιατί είναι πιο ζωηρό και χαριτωμένο και σκέφτηκα ότι ταίριαζε καλύτερα με τα υπόλοιπα κομμάτια του cd.
Επιπόλαιη σκέψη, απ’ ό,τι αποδείχθηκε, γιατί έκτοτε, όποτε διασταυρωνόμαστε στο διάδρομο, με κοιτάζει με νόημα -τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνει το βλέμμα της (αν και με τις γυναίκες δεν μπορείς να είσαι και ποτέ σίγουρος)- και με προσπερνάει τινάζοντας τα μαλλιά της και τραγουδώντας χαρούμενη «με είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία, απ’ την Υπάτη το ‘σκασα και πήγα στη Λαμία…» αφήνοντάς με κάθε φορά μόνο κι έρημο να με λούζει ο κρύος ιδρώτας στο μισοσκόταδο.
.
Please, Please, Please Let Me Get What I Want – The Smiths
Η πρωινή πάχνη, και ταυτόχρονα ένα πολύ κοντινό χαμόγελο και η ζεστή κουβέρτα που τυλίγεται γύρω από τους ώμους σου.
Δεν μου έρχεται στο μυαλό άλλη φωνή που μπορεί να είναι όλα αυτά μαζί.
(το θυμήθηκα γιατί το συνάντησα ξανά στο soundtrack του (500) Days of Summer)
.
The Fakir – Cal Tjader (παρέα με τον Lalo Schifrin)
Δεν είναι και λίγο. Σκέψου:
Εκεί που μόλις έχεις ολοκληρώσει την κατασκευή ενός πλωτού Λαβύρινθου- Βόθρου-Βενζινάδικου γεμάτου με αραχνιασμένους σκελετούς πειρατών, κρύπτες και μυστικά δωμάτια, ξαφνικά από το ηχείο δίπλα σου ακούγονται τα κρουστά του Tjader και η μελωδία του Φακίρη σε αρπάζει από τα αυτιά, σε ανεβάζει πάνω σε ένα μαγικό χαλί και σε ταξιδεύει ψηλά, πάνω από τα τροπικά δάση του σαλονιού και τις γκρίζες αφιλόξενες στέπες του χολ και της τραπεζαρίας, σε βαφτίζει στην καυτή ανάσα του φοβερού ηφαιστείου Κατσαρόλ με Μακαρόν και μετά σε ανεβάζει, ακόμα ψηλότερα, δίπλα στις απρόσιτες βουνοκορφές της Οροσειράς των Απαγορευμένων Βιβλίων, κι από ‘κει βαθιά στη σκοτεινή κοιλάδα του διαδρόμου και τέλος (μετά από μια σύντομη στάση στο μπάνιο για βούρτσισμα των δοντιών και κατούρημα) σε προσγειώνει στο δωμάτιό σου.
Και σε αφήνει ακριβώς πάνω στο απέραντο, απαλό Λιβάδι των Απερίγραπτων Ονείρων…
(Όλα αυτά βέβαια ισχύουν αν είσαι πέντε, γιατί εγώ που δεν είμαι, μετά από μία ώρα σταυροπόδι στο πάτωμα του σαλονιού, ένιωθα απλά σα να κάθομαι πάνω σε καρφιά.)
.
Πολύ ωραία.
Χάθηκαν τώρα όλοι, καβάλα σε μαγικά χαλιά, πάνω από τα σύννεφα και τα φωτιστικά και έμεινα μόνος μέσα σ’ αυτόν τον Λαβύρινθο- Βόθρο-Βενζινάδικο από πολύχρωμα τουβλάκια.
Πρόσφατα σχόλια