Η μοναχικη Τράπεζα

[…]

Συνεχίζοντας την περιγραφή της μοναχικής Τράπεζας θα πρέπει να μην λησμονήσουμε αυτήν καθ’ εαυτή την μοναχική ιδιότητα των συνδαιτημόνων, δηλαδή το μοναχικό τους σχήμα, το οποίο ανεξάλειπτο στην ιδιότητά του, τους σχηματίζει ως πρόσωπα αφορισμένα στον Θεό, που σημαίνει τους αυτοκαθορίζει οντολογικά. Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη παράμετρος της μοναχικής Τράπεζας, η οποία δίνει και την δυνατότητα να κατανοηθούν μια σειρά από τάξεις, κανόνες και συμπεριφορές οι οποίες είναι αναφορικές και εξαρτώμενες από το σχήμα των Μοναχών και την στάση ζωής που αυτό καθορίζει και επιδιώκει. Η μοναχική ζωή έχει αδιαλείπτως προ οφθαλμών της την Παρουσία του Κυρίου και έτσι από την φύση της είναι συνδυασμένη με πολύ λεπτές συμπεριφορές, εκείνες της προσοχής και της αγγελικής ευγένειας που αισθάνεται κανείς την ανάγκη να εκφράσει Παρόντος του Δεσπότου των Απάντων. Αυτή η μοναχική έκφραση, που την ονομάζουμε εδώ ευγένεια, δεν έχει βεβαίως τίποτα να κάνει με κανενός είδους κοσμική ευγένεια. Είναι φυσική μοναχική συμπεριφορά νήψεως, που γίνεται ανεπιτήδευτα και απροφύλακτα με μια παραδείσια απλότητα και μια εξ ασκήσεως πηγάζουσα όντως ελευθερία. Η ευγένεια αυτή επιδεικνύεται ασφαλώς και στην Τράπεζα. Ο Μοναχός δεν απλώνει το χέρι του παρά μόνο σε ό,τι βρίσκεται μπροστά του. Τρώει με λεπτές κινήσεις χωρίς να κάνει θόρυβο. Δεν περιεργάζεται με το βλέμμα του την Τράπεζα ή τις κινήσεις των διπλανών του. Τρώει σταθερά, ούτε πολύ γρήγορα, απρόσεκτα, ούτε πολύ αργά, ηδονικά. Το δείπνο, όπως ήδη είπαμε, δεν παύει να είναι Κυριακό, σφραγισμένο από την παρουσία του Κυρίου και γι’ αυτό οι προσευχόμενοι χριστοφόροι δαιτυμόνες έχουν τάξη να μην ομιλούν. Εάν χρειαστεί να ενημερωθεί ο Γέροντας για κάποιο θέμα απολύτως επείγον κατά την διάρκεια της Τράπεζας, αυτό γίνεται αθόρυβα και διακριτικά.

Αυτή η ησυχία, όπως πάντα η ησυχία, δεν σημαίνει σε καμμιά περίπτωση έλλειψη κοινωνίας. Η όντως αγάπη και η όντως κοινωνία δεν είναι ποτέ θορυβώδης. Αντιθέτως πληρούται από Πνεύμα ειρήνης. «Δεν αυθαβιάζει, δεν δρα κοσμικά, δεν πρωτοβουλεί. Αλλά διακονεί συνεσταλμένα και ιερατικά, πάσχον την οθνείαν αλλοίωσιν της Μεταμορφώσεως». Όλα μέσα εδώ αποπνέουν την ευλογία του Θεού. Τα πρόσωπα αγαλλιούν και σκιρτούν στην χαρά του Μυστικού Δείπνου. Η νίκη είναι βεβαιότητα σαρκωμένη εντός τους και τα πάντα εκφράζονται με την γαλήνη και την ιλαρότητα της κατανύξεως, που δαμάζει το άγριο και ζωοποιεί το θνητό».

Από το βιβλιο Τα Μήλα του Μάγειρα της Πάολα Ψαρρού, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2006.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s