λίγη κουβέντα

[ Στην αυλή κάτω  από την ελιά.]

«Κι ύστερα είναι και το άλλο», συμπλήρωσε σκεπτική γέρνοντας πίσω, στην πλάτη της πλαστικής καρέκλας. «Τι τα κάνουν τόσα σκατά στα αεροπλάνα; Υπάρχει π.χ. μια δεξαμενή – ένα ειδικό δοχείο, ένα τάπερ έστω ρε πούστη μου- όπου τα μαζεύουν και τα φυλάνε ως το τέλος του ταξιδιού ή διοχετεύονται απευθείας σε κάποιον αγωγό αναρρόφησης που τα εκτοξεύει χωρίς πολλά πολλά στον απέραντο γαλάζιο ουρανό, γαμώ το κέρατό μου μέσα γαμώ;»

Ανέβασε τα πόδια της στην καρέκλα μου και τα στρίμωξε ανάμεσα στο αριστερό μπράτσο της και το μπούτι μου. Έφερε το ιδρωμένο ποτήρι στα χείλη της και ήπιε μια γερή γουλιά από το ποτό της (ρούμι, μισό λάιμ, μια κοφτή κουταλιά μαύρη ζάχαρη, δέκα φύλλα δυόσμο, σόδα και μπόλικο θρυμματισμένο πάγο). Με κοίταξε ερωτηματικά.

«Κοίτα να δεις», είπα σκαλίζοντας τον καπνό στην πίπα μου. «Εγώ  προσωπικά πιστεύω ότι τα μαζεύουν σε ειδικά δοχεία και κατόπιν τα επεξεργάζονται με χημικά. Μετά δεν ξέρω τι σκατά τα κάνουν. Μπορεί να μας τα πουλάνε και για μπισκότα ολικής άλεσης. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κανένας μαλάκας δε μας πετάει ανεπεξέργαστα σκατά από ψηλά και μάλιστα δωρεάν, γαμώ το φελέκι μου μέσα γαμώ.» Άναψα την πίπα και τράβηξα απαλά τον αρωματικό καπνό. Το φεγγάρι εμφανίστηκε πίσω από τη στέγη. Άφησα τον καπνό να βγει αργά από το στόμα και τον ρούφηξα ξανά από τη μύτη. Κοίταξα ψηλά βυθίζοντας το βλέμμα μου στον σκοτεινό ουρανό και στρίμωξα τα πόδια μου στην καρέκλα της.

Μείναμε για αρκετή ώρα έτσι, κοιτάζοντας τα άστρα αμίλητοι. Κάτω από τη γέφυρα που σχημάτιζαν τα απλωμένα στις καρέκλες πόδια μας, είχα τραβήξει μ’ ένα καλώδιο το σιντί πλέιερ των παιδιών. Από το μικρό ηχείο ακουγόταν αυτό.

«Είναι πάντως προς όφελος των αεροπορικών εταιριών» διέκοψε πρώτη εκείνη τη σιωπή, «να ξεφορτώνονται άμεσα τα σκατά που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας πτήσης γιατί έτσι ελαττώνεται το βάρος του αεροπλάνου και εξοικονομούνται καύσιμα. Ξύσε μου λίγο τη γάμπα, γαμώ τα κουνούπια μου μέσα γαμώ».

«Καμία αντίρρηση» είπα προσπαθώντας να ανάψω την πίπα «αλλά καμία σοβαρή εταιρία δε θα ανέπτυσσε τον οικονομικό προγραμματισμό της βασιζόμενη στα κέφια του εντέρου του κάθε επιβάτη. Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί μία τέτοια πολιτική από τις εταιρίες, θα έπρεπε αυτό να γίνει μετά από σοβαρή επιστημονική έρευνα και σίγουρα σε καμία περίπτωση χωρίς τη χρήση ισχυρών καθαρτικών, γαμώ τις πίπες μου μέσα γαμώ.»

Μια φορά πριν από πολλά χρόνια –φοιτητής ακόμα- είχα φάει κατά λάθος μια μουχλιασμένη Schwarzwälder Kirschtorte. Αυτός ο καπνός που προσπαθούσα τώρα να καπνίσω είχε την ίδια γεύση.

«Ξύσε και λίγο πιο ‘δω…. Μπράβο, εκεί…. Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, εσύ λες ότι για να μπει κάποιος στο αεροπλάνο θα πρέπει πρώτα να πάρει καθαρτικό, γαμώ τα μπόινγκ μου μέσα γαμώ;»

 «Ακριβώς… Ή να δεχτεί να του βάλουν κλύσμα εν πτήση, γαμώ τα τσεκ ιν τους μέσα γαμώ.»

Η ελιά από πάνω μας κινήθηκε απαλά.  Λίγο παρακεί, στη γωνία της αυλής, ένας μικρός βάτραχος πήδηξε και χώθηκε στη γούρνα με το λάστιχο.

«Και δε θα έπρεπε να έχει κάποιο αντίκρισμα στην τιμή του εισιτηρίου αυτό, μη χέσω;»

«Φυσικά. Μετά την προσγείωση, θα επιστρέφεται χρηματικό ποσό ανάλογο με την ποσότητα σκατού που παρήγαγε ο κάθε επιβάτης.»

«Τώρα το γάμησες.»

«Γιατί;»

«Τι γιατί; Βάλε το κόστος καθαρτικών ανά πτήση, το κόστος του κωλόχαρτου, τη συντήρηση του συστήματος αναρρόφησης, υγρά για την αφυδάτωση, ψυχολογική υποστήριξη για τους ευαίσθητους, κλύσματα για τους πεισματάρηδες, κάνουλες για τους ασυγκράτητους… Άμα είναι να μοιράζεις από πάνω και μετρητά για κάθε γραμμάριο σκατού… Ε, τι άλλο θες; Την τίναξες στον αέρα την εταιρία γαμώ τα λάιμ μου μέσα γαμώ…»

Φύσηξα τον καπνό με δύναμη προς τον ουρανό. Για λίγο στάθηκε εκεί, ανάμεσα σε μας και το λευκό μισοφέγγαρο και μετά διαλύθηκε και χάθηκε μέσα στο φύλλωμα της ελιάς. Άπλωσα το χέρι μου στο τραπέζι και έκοψα δύο κομμάτια σοκολάτα. Έβαλα το ένα στο στόμα μου και το άλλο στο δικό της. Ψηλά ανάμεσα από τ’ αστέρια ένα μικρό φως κινήθηκε αναβοσβήνοντας, από το βορρά προς το νότο. Κάτω από τα πόδια μας ξεκίνησε αυτό.

Τι όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στα τέλη Ιουλίου!

«Εντάξει ρε συ, άμα δεν τους συμφέρει να τα πετάνε, ας τα κάνουν μπισκότα γαμώ τα νταϊτζέστιβς μου μέσα γαμώ».

Καθώς έλιωνε η σοκολάτα στο στόμα μου τράβηξα άλλη μια τζούρα από τον Μουχλιασμένη- Schwarzwälder-Kirschtorte καπνό μου.

«Κάπως καλύτερα…» σκέφτηκα, «γαμώ το κακάο μου μέσα γαμώ.»

27 thoughts on “λίγη κουβέντα

  1. 1. είμαι πάρα πολύ περήφανος για τις τεχνοοικονομικές σου γνώσεις
    2. δεν έχεις ελιά στο μπαλκόνι. αν έχεις,δεν είσαι αυτός που ξέρω
    3. ούτε αυλή έχεις. εδώ
    4. ούτε πλαστικές καρέκλες έχεις. θα άναβε ο κώλος μου αλλιώς
    5. πίπα έχεις
    6. τι εμμονή με την μπόινγκ είναι αυτή ; σκατά θα φάει η airbus γαμώ το check in μου γαμώ ;

  2. καλά, βάζεις τα παιδιά ν’ακούνε Coltrane; ξέρεις σε τι φορολογικό συντελεστή θα σε βάλει αυτό;

    απερίσκεπτοι νέοι…

  3. kkm I,
    1. τον τελευταίο χρόνο παρακολουθώ φανατικά Σκάι…
    2, 3 & 4. εκεί που ήμουν τέλη Ιουλίου, είχε απ’ όλα :)
    5. «-ες», τρεις συνολικά.
    6. με αρέσει πιο πολύ ηχητικά. Με κάνει κλικ.

    kkm II,
    μη με πεις ότι τον βάλανε στην ίδια κατηγορία με πισίνες και φουσκωτά…

  4. kop I
    1. πίπες
    2,3,4. του χρόνου θα ‘ρθω. θέλω κι εγώ να μιλάω έτσι
    5. θα σε ξεσκίσουν στις αντικειμενικές αξίες
    6. μη με λες…

    kop II
    σε λέω

  5. Είναι στα σκαριά ένα νέο μηχάνημα μεταφοράς σε μεγάλες αποστάσεις, που θα λύνει το παραπάνω πρόβλημα.
    Δείτε και μόνος αν δεν με πιστεύετε την πρώτη δοκιμή που έγινε με μη επανδρωμένη κάψουλα.

    http://www.youtube.com/user/futureshorts#p/u/0/_XzWYJEVtzg

    Γαμώ τις πτήσεις μου γαμώ.

  6. kkm Ι,
    1. ξενέρωτες
    2, 3, 4. σε έχω ήδη κρατημένη καρέκλα κάτω από την ελιά.
    5. θα με κλάσουν τ’ αρχίδια
    6. σε μιλάω σοβαρά

    kkm ΙΙ,
    γαμώ το τεκμαρτό μου μέσα γαμώ…

    mamma, καλώς σας βρήκα :)

    masterpcm, γαμώ τις μεταφορές!

  7. οκτώμιση είναι πέρφεκτ. έχω ψωμί στην κατάψυξη από τότε που έκανε 0.50 γιούροζ το μισόκιλο και τέσσερις μπίρες με χαμηλό φιπιά.
    Έκλεισα και τον πεινασμένο νάνο στο πατάρι… Ελπίζω να μη φάει το θερμοσίφωνα…

  8. Παράθεμα: λήγει κουβέντα ακόμη * | a/man/called/…

  9. kkm, ο ηλιακός είναι πιο νόστιμος. Εξάλλου τι να τον κάνουμε τον θερμοσίφωνα, μήπως θα τον ανάβουμε;

    aerosol, ναι γαμώ το μπάρμπεκιού του μέσα γαμώ…

    theorema, ακόμα και να ήθελα, δε γίνεται αλλίως… (μονόδρομος το «έτσι»)
    :))

  10. …chrisist!ελπίζω να μην είστε από εκείνους που σπεύδουν στην εθελουσία
    (μα υποδοχή κι αυτή μες τα κακά, ας είναι γελάσαμε πάλι)
    καλή μέρα

  11. Αλίμονο! Όποτε επαναπαύτηκα, αιφνιδιάστηκα δυσάρεστα.
    Νομίζω ότι το έντερό μου είναι ό,τι πιο απρόβλεπτο κι επαναστατικό έχει απομείνει πια πάνω μου.

  12. τότε να πάμε από την εσχατολογία στην ευχολογία:
    είθε οι εκπλήξεις να είναι μόνο ευχάριστες εφεξής
    (αυτό το κενό αέρος πάντως στο πάτημα του κουμπιού δεν αφήνει και πολλά
    περιθώρια για το πού εκτοξεύονται τα έσχατα γαμώ την τεχνολογία τους γαμώ)
    καλημερούδια

  13. Σας ευχαριστώ για τις ευχές και το άσμα.
    Με συγχωρείτε που καθυστερώ καμιά φορά να απαντήσω. Όποτε πατάει ο Benizelos το κουμπί της εφεδρείας με πιάνει κόψιμο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s