ο πεθαμένος

Ο διπλανός μου στο φανάρι σκάλιζε τη μύτη του. Όταν αντιλήφθηκε ότι τον κοίταζα, ντράπηκα. Δεν είναι σωστό να κοιτάζουμε επίμονα τους ζωντανούς ανθρώπους σε προσωπικές τους στιγμές. Ευτυχώς γρήγορα άναψε το πράσινο και φύγαμε κι οι δύο.

Έχω παρατηρήσει ότι στη θέση του οδηγού κάθονται συνήθως ζωντανοί άνθρωποι που σκαλίζουν τη μύτη τους ή κοιτάζουν τους άλλους να το κάνουν.

Μια φορά πέτυχα έναν που έμοιαζε πεθαμένος. Ούτε σκάλιζε ούτε κοίταζε. Μπορούσα να τον χαζεύω ανενόχλητος όση ώρα ήθελα, σκαλίζοντας τη δική μου μύτη, χωρίς αυτός να με προσέχει, αλλά  ακόμα κι έτσι μετά από λίγο τράβηξα το βλέμμα μου επειδή στο τέλος βαρέθηκα να τον βλέπω να μην κάνει τίποτα. Όταν άναψε το πράσινο, ο πεθαμένος πάτησε γκάζι κι έφυγε.

Αναρωτιέμαι τι θα έκανε αν το φανάρι παρέμενε για πάντα κόκκινο.

22 thoughts on “ο πεθαμένος

  1. Συγγνώμη … Η καλλιτέχνις του oriental , είναι ζωντανή ή πεθαμένη ; Όχι τίποτε άλλο δηλαδή , αλλά εδώ και ώρα , δεν μπορώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω της … Μην παρεξηγηθούμε κιόλας …
    Όσο για την απορία σας , μην ανησυχείτε . Ποτέ στον τόπο μας τίποτα δεν έμεινε για πάντα κόκκινο . Πάντοτε κάποτε τα πάντα … ξαναπρασινίζουν … Για να μην πω και τίποτα χειρότερο …

  2. «Αναρωτιέμαι τι θα έκανε αν το φανάρι παρέμενε για πάντα κόκκινο.»

    Μα…προφανώς θα μύριζε.

    Μου θυμίσατε όμως μια παλιά ιστορία.Ένας φίλος μου-ο οποίος τώρα κατέχει θέση καθηγητή στο Πάντειο-όταν σταμάταγε στο φανάρι είχε πάντα μαζί του μια μάσκα θαλάσσης και αναπνευστήρα,τα οποία και φόραγε κοιτάζοντας αδιάφορα ίσια μπροστά του.Πάντα ξεκινούσε πρώτος στο πράσινο χωρίς καμμιά βιασύνη.

  3. spy, αυτό είναι πραγματικά ένα μεγάλο πρόβλημα, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι στην παρούσα φάση απέμεινα να τρώω τη σκόνη του πεθαμένου…

    silia, η παμμεγίστη vamp των ’60s Tura Satana αποφάσισε να πηδήξει στην πλευρά των πεθαμένων, στις 4 Φεβρουαρίου του 2011, ημέρα η οποία από δω και μπρος κηρύσσεται Μέρα Πένθους για το παρόν βλογ.

    Ανησυχώ, διότι αυτό που βλέπω είναι ότι ξεπαστρεύουν ένα ένα τα φανάρια και τα αντικαθιστούν με ηλίθιους τροχονόμους…

    κ.κ.μοίρης, σε πόλη χωρίς φανάρια δε θα είχαμε χρόνο για φιλοσοφίες
    (δεν ξέρω… Σου το είπα ότι αυτό το γαμημένο το ’11 μου την έδωσε με το που μπήκε…)

    selitsanos, πολύ καλός ο φίλος σας και εξαιρετικά εντυπωσιακό το κόλπο που σκαρφίστηκε για να μη σκαλίζει τη μύτη του!
    Επειδή όμως εγώ φοράω γυαλιά και δεν μπορώ να βάλω μάσκα, θα το δοκιμάσω με ταμπόν.

    masterpcm, μη σκοτίζεστε, όλοι το ίδιο νομίζουμε…

    θεία θ, κι όμως υπάρχουν και μάλιστα είναι αυτοί που ξέρουν και τα καλύτερα κόλπα. Μια φορά πέτυχα έναν που σκάλιζε και τα δυο ρουθούνια ταυτόχρονα και όταν άναψε πράσινο έβαλε ταχύτητα με το πηγούνι!

    a passer by, στη σειρά παρακαλώ

    τσαλαπετεινός, χαίρομαι που εκτιμάτε την προσπάθειά μου :)

    • Ωραία αφιέρωσις! :)
      (για επετειακούς λόγους -και βλέποντας τις φωτογραφίες του Elvis στο βιντεάκι- θα ήθελα να αναφέρω ότι κάποτε ο King είχε σχέση με την Παμμεγίστη και μάλιστα λέγεται ότι της είχε ζητήσει να τον παντρευτεί, εισπράττοντας πάραυτα μια μεγαλοπρεπή χυλόπιτα.)

      • Μα … ακόμα κι εγώ , την εποχή της χαμένης στον χρόνο νεότητάς μου (που ένα ψιλο-κρα το έκανα για υποψήφιο σύζυγο), τον Elvis σαν …heavenly hips τον έβλεπα … Ποτέ σαν σύζυγο .

        • Επειδή είχατε πισινή τον Καβάλα. Ο King όμως ποτέ δε θα πλήγωνε ένα κορίτσι σαν εσάς αποκαλώντας το «οδοντογλυφίδα»… :)

  4. θέμα αρχής είναι, πρέπει να δίνουμε κάποια αξία και στις λειψές

    (ηύρα δυο κόκκινα αργεντίνικα αστέρια, επτάμιση έκαστο , καταξοδεύτηκα μεν αλλά εγώ τους αγαπώ τους φίλους μου)

    • Εγώ τις λειψές τις έχω σε μεγαλύτερη εκτίμηση από τις περίσσιες. Είναι διαχειρίσιμες. Με αγχώνουν λιγότερο. Και τελικά τρώω περισσότερο.
      (Τέλεια. Επτάμιση είναι το ανώτερο όριο που μπορώ να πιω χωρίς να αγχωθώ. Από ‘κει και πάνω αρχίζω και αναρωτιέμαι τι βρήκαν οι υπόλοιποι που εγώ το έχασα. Γύρω στα πέντε, είμαι τόσο ξένοιαστος που τραγουδάω κιόλας)

  5. Ήξερε πως τον κοιτάς κι έκανε πως ήταν πεθαμένος, χεσμένος απ΄το φόβο του. Μη και τον περάσεις για απέθαντο…

  6. theorema, μην το πείτε στην εφορία αυτό :)

    alice, απέθαντο; πού να βρεις απέθαντο πια, μόνο ζωντανοί και πεθαμένοι απομείναμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s