απέθαντα σε φυγή

Ξαφνικά ένα πρωί, όλα τα απέθαντα χάθηκαν.

Οι δρόμοι ερήμωσαν, μέσα σε μισή ώρα ο αέρας κάλυψε όλα τα ίχνη τους με χώμα κι όταν η σκόνη καταλάγιασε, η μόνη κίνηση που μπορούσα να διακρίνω στην πόλη ήταν η αντανάκλαση του ήλιου στα τζάμια των κτιρίων και το νωθρό τέντωμα των σκιών από τοίχο σε τοίχο καθώς βάθαινε η μέρα.

Βγήκα να ελέγξω τις παγίδες αλλά τις βρήκα όλες όπως ακριβώς τις είχα αφήσει την προηγούμενη μέρα. Τα καρφιά στη θέση τους, τα σκοινιά τεντωμένα, τα δολώματα άθικτα. Πολύ προσεκτικά, με το φλογοβόλο στο χέρι και έτοιμος να καρβουνιάσω το πρώτο γαμημένο απέθαντο που θα πεταγόταν μπροστά μου, κατηφόρισα αργά στην κεντρική οδό προς την πλατεία, αφήνοντας πίσω μου διαδοχικά το μανάβικο, το φαρμακείο και το φούρνο της γειτονιάς.

Τοίχοι, τζάμια και σιωπή.

Στην πλατεία έκατσα στην άκρη του σιντριβανιού και άναψα τσιγάρο. Φυσώντας τον καπνό κοίταξα γύρω μου τα έρημα κτίρια. Όποτε διέσχιζα την πλατεία ή στεκόμουν στο κέντρο της, είχα πάντα την εντύπωση ότι κάποιος με κοιτάζει. Μπορεί να ήταν η ιδέα μου. Μπορεί η ύπαρξη και μόνο όλων αυτών των παράθυρων που έχασκαν τριγύρω σα μάτια πεθαμένων, να δημιουργούσε από μόνη της αυτή την αίσθηση. Ένιωθα πάντως τα βλέμματα να αναβλύζουν από τις οπές των ξεκοιλιασμένων οικοδομών και να με περιεργάζονται, και το σκοτάδι να παραφυλάει πίσω από τις ρημαγμένες εισόδους. Ό,τι και να ήταν, είχα πάντα τη βεβαιότητα πως ποτέ δεν ήμουν τελείως μόνος.

Την ημέρα που εξαφανίστηκαν τα απέθαντα, αυτή η αίσθηση χάθηκε. Η πόλη βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, στο περιθώριο του χρόνου. As idle as a painted ship / upon a painted ocean… Σαν κάποιος να την πήρε και να την τοποθέτησε σε μια βιτρίνα.

Καθώς η οδυνηρή ερήμωση απλωνόταν μέσα μου, τελείωσα το τσιγάρο και πέταξα τη γόπα κάτω και την πάτησα με το παπούτσι μου βυθίζοντάς τη στο κοκκινωπό χώμα. Πέρασα τον ιμάντα του φλογοβόλου χιαστί στον ώμο μου, κοίταξα για λίγο τον ουρανό και ξεκίνησα.

Ο δρόμος και η σκόνη. Τα βήματα.

Ο ήλιος στους τοίχους και μετά στις άδειες αυλές και μετά στο ραγισμένο χώμα.

Ιδρώτας. Η γαμημένη ανηφόρα.

Μια διαδρομή και στη μέση εγώ:

Κανείς.

23 thoughts on “απέθαντα σε φυγή

  1. Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

  2. Δεν μένει παρά να καβαλήσετε το άλογό σας και να χαθήτε στο δειλινό τραγουδώντας:»Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόυ»…

  3. Γι’ αυτό κλεινόμαστε όλο και πιο συχνά μέσα στο σπίτι- μήπως και απαλύνουμε αυτήν την αίσθηση ότι κάποιος μας παρακολουθεί.
    Διακατέχομαι όμως διαρκώς και από την αμφιβολία: μήπως απέθαντη είμαι εγώ;

  4. @Τσαλαπετεινός

    Καλά,θα γίνω πιο αναλυτικός:Στις δύσκολες εποχές που ζούμε δεν μας πήραν απλώς τα σώβρακα αλλά κρίνεται και ως οικονομικώς ασύμφορο να διατηρείς κήπο με απέθαντα.(Εδώ ρουφήξαν τη χαρά του kopoloso,τα απέθαντα θα γλιτώσουν;)

  5. @ selitsanos

    Εσείς με βοηθήσατε και με το πρώτο σχόλιο και ακόμα περισσότερο με το δεύτερο. Ο Κ.Κ.Μοίρης όμως ήταν λακωνικός με αυτό το » α ρε Κώστα…» και τότε ξέσπασε το παράπονό μου «Μα νομίζετε ότι με βοηθήσατε».

  6. mamma, σα να διαβάζω την Εαρινή Έκθεση 2015 της Κομισιόν…

    τσαλαπετεινός, είστε ένας εσείς… :))

    σελιτσάνος, μάλλον για do nοt forsake me oh my darling με κόβω τελευταία… Ξέρετε, εκεί που λέει: I do not know what fate awaits me / I only know I must be brave / For I must face a man who hates me / […] / Or lie a coward in my grave…
    (πολύ ζεστά το πήρα το ζήτημα! )

    θεία θ., «… μήπως απέθαντη είμαι εγώ;»
    Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως είμαι. Μόνο με φλογοβόλο μπορώ να με ξεκάνω.

    κ.κ.μοίρης, κι εγώ δεν το περίμενα ότι η ματαίωση της εκδρομής στο Sibiu θα με έριχνε τόσο!
    (ήρθαν καπάκι και τα 60 ευρώ σε βενζίνη για ένα Σ/Κ στη Θεσσαλονίκη και με αποτελείωσαν…)

    τσαλαπετεινός, (εντωμεταξύ, θέλετε να σας πετάξω εγώ κανα δυο λέξεις να κρατηθείτε; :) )

    paraskevas, ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα πέρυσι.

  7. selitsanos, (θα σας έλεγα τώρα τι του ρούφηξαν του kopoloso οι αγορές, αλλά ας όψονται τα γαμημένα τα spread που αυξομειώνονται πια ακόμη κι όταν κλάνει το κουνέλι μου (όχι το κατεψυγμένο))

    τσαλαπετεινός, είδατε τι κάνατε τώρα; με αναγκάσατε να εκφραστώ με σύγχρονους οικονομικούς όρους

  8. aerosol, τελευταία συμβαίνει και το αντίστροφο: οι αγορές να δανείζονται εκφράσεις από τα απέθαντα. Έχω παρατηρήσει πχ ότι όσο περνάει ο καιρός, η φρασεολογία των απανταχού ειδικών περιορίζεται σταδιακά σ’ ένα αδιάκοπο ουάααργκ… ουάαααργκ!
    Κουλουβάχατα γίναμε.

    οχιά, :) καλημέρακαικαλήβδομάδα

  9. Θα σας καταγγείλω στο ρουφιανοτηλέφωνο για τις φοροαπάτες και τα πόθεν έσχες.Μα τέτοια χλιδή!!!Μπισκότο ούζου με μαρμελάδα και μπίτερ σοκολάτα σε υπόθετο;;;!!!(Τζίζας!)

  10. selitsanos, αν αντί για υπόθετο το βγάλω σε σιρόπι, λέτε να πληρώσω μειωμένο φπα;

    τσαλαπετεινός, υπόθετο: 21%, δισκίο: 10%, σιρόπι: 5%
    (υπόθετο σε σχήμα σταυρού απαλλάσσεται του φόρου αλλά απαιτεί πολύ επιδέξιο κώλο, ο οποίος φορολογείται έτσι κι αλλιώς με 21% ως είδος πολυτελείας)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s