sounds from the flat #6

Octopus’s Garden – The Beatles

[μεσημέρι στο τραπέζι]

Μπαμπά, τι λέει αυτό το τραγούδι;

Θα ήθελα να ζω κάτω από τη θάλασσα λέει, στον κήπο ενός χταποδιού

…Και;

Και ότι εκεί θα ήμασταν ζεστά λέει κάτω από την καταιγίδα, στην μικρή μας κρυψώνα κάτω από τα κύματα.

Α! … Μπαμπά;

Ναι;

Τι έχει μέσα εκείνο το τάπερ;

Χταπόδι. Θέλεις;

.

Τα ζηλιάρικά σου μάτια – Μάρκος Βαμβακάρης

Η πρώτη φορά που ανέβηκα στη Γερμανία για να μείνω, συνέπεσε με τη Βαμβακάρειο φάση μου. Σε μια κακογραμμένη εξηντάρα κασέτα είχα συγκεντρώσει, με πολύ κόπο τότε (οι εφημερίδες με τα cd-δώρο ανακαλύφθηκαν αρκετά χρόνια αργότερα) ένα σωρό τέτοια μπαρουτοκαπνισμένα τραγούδια και τα άκουγα συνήθως το βράδυ σε ένα κασετόφωνο της κακιάς ώρας, στην εστία που έμενα. Τις περισσότερες φορές τραγουδούσα κι εγώ ακοπανιαμέντο. Κάποιες άλλες λιγότερες -με περισσότερο όμως αλκοόλ-, γκάριζα κιόλας.

Κανένας από τους υπόλοιπους κατοίκους βέβαια δεν ενοχλούνταν γιατί εκείνη την εποχή στην εστία έμενε κι ένας ψιλόλιγνος σατανικός κινέζος ο οποίος κάθε βράδυ έφτιαχνε μία μυστηριώδη σούπα στην κοινόχρηστη κουζίνα και μετά καθόταν μόνος του στο μισοσκόταδο, στην άκρη του μεγάλου ξύλινου τραπεζιού και τη ρουφούσε επιτόπου, και όταν εκείνος ο σατανικός κινέζος ρουφούσε τη σούπα του επιτόπου, τα αυτιά του έβγαζαν καπνούς, τα μάτια του γύριζαν ανάποδα από την ευχαρίστηση, η εστία τραντάζονταν συθέμελα, και όλοι εξαφανίζονταν στα δωμάτιά τους και κουκούλωναν με μαξιλάρια τα αυτιά τους, γιατί άμα δεν προλάβαινες να το κάνεις αυτό και σε έπιαναν τα πρώτα ρουφήγματα απροετοίμαστο σε κανένα διάδρομο –ή ακόμη χειρότερα στην κουζίνα, τότε κοκάλωνες επιτόπου από τη φρίκη –μεταμορφωνόσουν σε γκρίζα παγωμένη πέτρα- και απέμενες εκεί, νεκρός-ζωντανός, με τα χέρια κρεμασμένα στο πλάι σα μαριονέτα, παραδομένος ολότελα στο βάναυσο ρουφο-ντελίριο του σατανικού κινέζου, που στο μεταξύ είχες την εντύπωση ότι σου είχε ανοίξει μια μικρή τρύπα στον αυχένα απ’ όπου ρουφούσε άπληστα το μεδούλι, το μυαλό και όλο σου το είναι μαζί, και ότι αφού τα στριφογυρνούσε για λίγο μέσα στο στόμα του και τα έκανε και μια γαργάρα, τα φυσούσε μετά ξανά πίσω.

Εκείνη η ώρα λοιπόν που ο σατανικός κινέζος ρουφούσε το μεδούλι των δύστυχων και απροστάτευτων συγκάτοικων, συνέπιπτε συνήθως με την ώρα που εγώ ξεκινούσα το γκάρισμα. Με τον καιρό διαπιστώσαμε –δύο φίλοι, ένας φοιτητής ανθρωπολογίας και ένας άλλος της ιατρικής, συνέβαλλαν με τις επιστημονικές μελέτες τους τα μέγιστα στην προσπάθεια αυτή- πως το γκάρισμά μου ενεργούσε ως αντίδοτο στα ανατριχιαστικά πιπιλίσματα του κινέζου και έτσι κάποια στιγμή μετά από γενική απαίτηση όλων των φιλοξενούμενων στην εστία (πλην του κινέζου) καθιερώθηκε ένα εικοσάλεπτο γκάρισμα-αντίδοτο κάθε βράδυ προς τέρψη και διάσωση των ψυχών ημών.

Ήταν μια ωραία εποχή αυτή. Ηλιοκαμένες βραζιλιάνες της αρχιτεκτονικής και κάτασπρες δροσερές πολωνέζες κοινωνιολόγοι, με σταματούσαν συγκινημένες και με αγκάλιαζαν, και με φιλούσαν ευγνωμονούσες στα χέρια, στα χείλια και στο λαρύγγι.

Θυμάμαι που φώναξα εσπευσμένα και το φίλο μου τον Θ. από το Βερολίνο να έρθει να τον φιλήσουν κι αυτόν, και επί μια βδομάδα γκαρίζαμε παρέα. Μέχρι το τέλος εκείνης της εβδομάδας ο κινέζος είχε κόψει τη σούπα και το είχε γυρίσει στα κάρυ βουρστ με πόμες.

.

Never Stops – Deerhunter

Εδώ και τρεις νύχτες βλέπω τον Bradford Cox στον ύπνο μου.

Ξυπνάω λέει στη μέση της νύχτας και ακούω μουσική από το σαλόνι. Σηκώνομαι και βρίσκω το στερεοφωνικό να παίζει μόνο του στο σκοτάδι. Το κλείνω, γυρνάω στο κρεβάτι αλλά μετά από κανένα μισάωρο ξυπνάω πάλι με την ίδια μελωδία στα αυτιά. Ξανασηκώνομαι, κλείνω το στερεοφωνικό, ξαπλώνω. Μόλις με παίρνει ο ύπνος ξανά τα ίδια. Την τρίτη φορά καθώς κατευθύνομαι προς το στερεοφωνικό, το μάτι μου πέφτει στο παράθυρο του σαλονιού όπου μέσα στο μισοσκόταδο δίπλα στην κουρτίνα αντιλαμβάνομαι ότι όλη αυτή την ώρα στεκόταν όρθιος και λικνιζόταν στο ρυθμό του κομματιού ο Cox!

(για να καταλάβεις για τι πράγμα σου μιλάω, πρέπει φυσικά να τον δεις πρώτα τον Cox, ο οποίος πάσχει από το σύνδρομο Marfan, μία γενετική ασθένεια (από την ίδια έπασχε και ο Joey Ramone) ένα από τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι τα υπερβολικά λεπτά και πολύ μακριά άκρα του ασθενούς)

.

End Credits – Bruno Coulais & The Children’s Choir Of Nice (από το soundtrack της Coraline)

Οι τίτλοι τέλους από μία στοιχειωμένη παιδική ταινία, στην αισθητική παράδοση του Burton, από τον Selick που, πριν πέσει στα νύχια του βιβλίου του Gaiman (Το Σπίτι στην Ομίχλη, από τις εκδόσεις Οξύ), είχε προλάβει να μας παραδώσει τον Χριστουγεννιάτικο Εφιάλτη και το Ο Τζίμης και το Γιγαντοροδάκινο.

Το soundtrack μου το ζήτησε η μεγάλη και το άκουσμά του και μόνο απελευθερώνει πελώρια κύματα ανατριχίλας (ορατά και από απόσταση κουζίνας-σαλονιού) στη ράχη του άμοιρου μικρού που κάθεται ανέμελος και παίζει με τα τουβλάκια του.

.

Mirror Freak – Cockney Rebel

Μεγάλη και διαχρονική αγάπη για αυτό το υβρίδιο αρσενικού ινδικού παγονιού και συνθετικού ζέρσεϊ. Τους ανακάλυψα φυσικά στην εφηβεία, ψάχνοντας να βρω ποιος διάολο ήταν εκείνος που φώναζε τον Παπακωνσταντίνου Σεμπάστιαν. Δε φαντάζεστε τη χαρά μου όταν, αφού βρήκα τον υπαίτιο, διαπίστωσα ότι η επιλογή του μπίλυ, ήταν το χειρότερο τραγούδι που έγραψαν ποτέ (το κρίμα πάνω μου).

Στους Cockney Rebel θα επανέλθω σίγουρα πιο αναλυτικά κάποια άλλη φορά, γιατί σήμερα μου ρούφηξε όλο το χώρο ο σατανικός κινέζος και δεν πρόλαβα να πω ούτε μια κουβέντα π.χ. για τα χειρουργικής ακρίβειας και καθαρότητας ντραμς του Elliot, ή για την σχέση μίσους και λατρείας που έχω για την -ανάλογα με τη διάθεσή μου- εμετική φωνή του Harley.

4 thoughts on “sounds from the flat #6

  1. 1. οτι ο Μάρκος του δινε και καταλάβαινε το ‘ξερα αλλά αυτό που έπινες εσύ στην εστία πρέπει να ήταν χίλιες φορές πιο δυνατό

    2. κοίτα σύμπτωση, χτες ξενύχταγα με το Agoraphobia, αν ήξερα και πως μοιάζει ο Cox μάλλον θα ξημερωνόμουν

    3. για το Sebastian και τον Harley ν’αγιάσει ο στόμας σου

    καλό πσκδ

  2. 1. ήταν, αλλά ο κινέζος δε μου άφηνε και πολύ.

    2. άστα να πάνε… χθες το βράδυ κατά τις τρεις σηκώθηκα για κατούρημα και τον βρήκα όρθιο πίσω από την κουρτίνα του μπάνιου να πίνει το αφρόλουτρο από το μπουκάλι.
    Με έχει στοιχειώσει λέμε… Δεν μπορώ να ησυχάσω…

    3. ε, μα.

    καλή βδμδ

  3. Αποκλείεται. Όποιον γνώριζε ο κινέζος, τον ψιλόκοβε και τον έβαζε στη σούπα του (φαντάζομαι ότι το ίδιο θα έκανε κι ο μπαμπάς του).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s