sounds from the flat #3

Carla Bruni – Quelqu’un ma dit

Κάπου μέσα στο ’07 το άκουσα για πρώτη φορά ακολουθώντας ένα link που είχε αναρτήσει σε κάποιο ποστ του ο φίλος μου. Παρακολουθώντας τότε, σχεδόν υπνωτισμένος, το βιντεάκι στο youtube, πίστεψα φυσικά αμέσως ότι η Carla το τραγουδούσε αποκλειστικά και μόνο για μένα. Το έγραψα έκαψα σ’ ένα cd και το άκουγα παντού. Στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο… Σιγοτραγουδούσα τη μελωδία του στο δρόμο για το μπακάλη,  στο ασανσέρ κατεβάζοντας τα σκουπίδια, χαζεύοντας τα κατεψυγμένα στο σούπερ μάρκετ… Με είχε στοιχειώσει η ψιθυριστή φωνή, τα νυσταγμένα της μάτια, ο τρόπος που έγερνε το κεφάλι και με κοιτούσε, τα δάχτυλά της καθώς κινούνταν πάνω στη ταστιέρα της κιθάρας…

Είχα χάσει τρία κιλά σε ένα μήνα τότε.

Και μετά, μια μέρα την είδα στις ειδήσεις να περπατάει ανάμεσα στις πυραμίδες χεράκι χεράκι με κείνον τον κοντοπίθαρο τυροφάγο σκατόγαλλο και η ψυχή μου έγινε μεμιάς κομμάτια. Ένιωσα τον καναπέ να ανοίγει και να με καταπίνει ολόκληρο μαζί με την ξεχειλωμένη μου πυτζάμα, το πιάτο με τις πορτοκαλόφλουδες, το μαχαίρι και τις παντόφλες. Εκμηδενίστηκα πλήρως.  Αισθάνθηκα τόσο μικρός και ασήμαντος, όσο ένας κόκκος άμμου από την έρημο που την περιτριγύριζε. Ισοπεδώθηκα. Κι επιπλέον –ω! τι φρίκη που ένιωσα μετά, όταν- αντιλήφθηκα ότι το γεροντομπασμένο camembert δεν ήταν ένας απλός τοσοδούλης σκατόγαλλος αλλά ο Πρόεδρος (και μάλιστα συντηρητικός) των απανταχού σκατόγαλλων, ενώ εγώ…  Ω φρίκη! … Εγώ… Ω θλίψη! … Εγώ ο προοδευτικός πυτζαμοφορέας … Ο άθεος πορτοκαλοφάγος…

… Ω φρίκη! … Ω θλίψη!

(Αυτό, μόνο μια γυναίκα μπορεί να το κάνει σε έναν άντρα.)

.

Ry Cooder – Nothing Out There

Από το soundtrack του Paris, Texas.

Άμα το ακούσεις κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα ατενίζοντας τον τοίχο, κινδυνεύεις να τρελαθείς. Θέλει απλωσιά. Το βλέμμα να μη σταματά. Έρημο. Θάλασσα. Κορυφές… Αέρα να σου ξεραίνει τα μάτια.

Ευτυχώς κρατάει μόλις  1:35 και έτσι ίσα που αντέχεται μπροστά σε μια οθόνη.

.

Archive – Headlights

Πολύ μελαγχολικό: You smile to please / I try to care… Το διακριτικό bit που σταδιακά χάνεται πίσω από τη διαρκώς αυξανόμενη ένταση των chorus (ή πώς αλλιώς τα λένε –αν κάποιος ξέρει ας μου το πει να το διορθώσω)…

Το είχα φορτωμένο στο mp3 πριν από δύο χρόνια περίπου και το άκουγα όταν έβγαινα για περπάτημα. Ήταν χειμώνας τότε με αρκετό κρύο και αεράκι και μερικές φορές έπεφτε κι ένα πολύ ψιλό χιονόνερο, που μου λέρωνε κάθε τόσο τα γυαλιά, αλλά εγώ ανέβαινα μέσα από τα στενά και σε μισή ώρα έβγαινα πάνω από την πόλη, στο πλάτωμα ενός παλιού λατομείου, και έβγαζα τα γυαλιά και τα σκούπιζα με την εσωτερική επένδυση της φόρμας, και μετά τα ξαναφορούσα και τέντωνα για λίγο τα μάτια μου πάνω από τις ταράτσες που άχνιζαν και πέρα από το μουντό κάμπο, μέχρι εκεί απ’ όπου ανάβλυζε η νύχτα κι όπου τα σύννεφα βυθίζονταν με βουβές αστραπές, στη θάλασσα.

… Τι άλλο να πω;

… Στην επιστροφή άναβαν συνήθως οι λάμπες των δρόμων.

.

Bob Dylan – Blowin’ In The Wind

Είχα να το ακούσω από τότε σχεδόν που πήρα το απολυτήριο του λυκείου και έφυγα μια για πάντα από το εφηβικό δωμάτιο αφήνοντας όλες μου τις κασέτες στην κούτα κάτω από το κρεβάτι. Δεν έχω ιδέα πώς στην ευχή βρέθηκε πριν από μερικές μέρες ανάμεσα σε ένα σωρό άλλα άσχετα (trip και electro και jazzy και δήθεν νέο-ροκάκια και μπόλικες ανούσιες ψιλομαλακίες) στο mp3, και τρύπωσε στα αυτιά μου εν είδει αυγού kinder-έκπληξη, ένα απόγευμα καθώς περπατούσα.

Δεν ντρέπομαι να το πω. Με δυσκολία κρατήθηκα να μην κλάψω μέσα στη μέση του δρόμου από τη συγκίνηση.

.

Buena Vista Social Club – Dos Gardenias

Δεν καταλαβαίνω λέξη ισπανικά αλλά εκείνο το σημείο στην πρώτη στροφή που λέει te quiero και αμέσως μετά -σα να μην του φτάνει αυτό- συμπληρώνει te adoro, για να κλείσει εντέλει προσθέτοντας κι ένα mi vida για παν ενδεχόμενο, το κατάλαβα.

Εκεί λοιπόν ακριβώς σ’ αυτό το σημείο μου ήρθε στο μυαλό (εντάξει, πείτε με και τρελό) εκείνο το εκπληκτικό μοντάζ του Godard στο Με Κομμένη την Ανάσα που σε άφηνε πραγματικά χωρίς ανάσα και κεραυνοβόλα -γι’ αυτό ακριβώς το με-κομμένη-την-ανάσα feeling που μου μετέδωσε αυτός και μόνο ο στίχος- ερωτεύτηκα αυτό το τραγούδι.

Advertisements

20 thoughts on “sounds from the flat #3

  1. επειδή είσαι φίλος μου θα το εξομολογηθώ δημόσια

    τον κοντοπίθαρο τον αντέχω, έστω κι αν μας έκλεψε τη γυναίκα

    τον Bob όχι, τα στιχάκια του μια χαρά αλλά εκτός απο την answer ας blow και τη μύτη του λίγο για να μην ακούω έναν άρτι εγχειρισμένο στο ρινικό διάφραγμα να προσπαθεί να πει «φερτεμουενακαθρεφτηναδωταχάλιαμου»

  2. Η περιγραφή της σκηνής στον καναπέ που σας ρούφηξε μέχρι παντόφλας με συγκλόνισε. Έχω εκμηδενιστεί έτσι στο παρελθόν κι από τότε έκοψα τις παντόφλες.

  3. Μη με ρωτήσετε γιατί, αλλά χαίρομαι πολύ που φοράτε γυαλιά.
    Οι ταράτσες φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέρουσες κάτω από ένα μυωπικό βλέμμα που ακούει Archive. Μιλάω εκ πείρας.

  4. Headlights εσείς, Lights εγώ, είναι η live εκδοχή του, ξέρετε , από εκείνες τις συναυλίες που είσαι μπροστά στο κιγκλίδωμα , και όλες οι απολήξεις λες και μαζεύονται στα αυτιά σου μόνο, γεμίζοντάς τα μπλε σκοτεινιά.

    http://www.zshare.net/audio/7183929818f03147/

    καλό σκ


  5. (charlotte gainsbourg the songs that we sing. θα τη λατρεψετε και στα γαλλικα της τραγουδια)


    (keren ann – sur le fil)


    (archive – I will fade)

    ωραια που καθε τραγουδι μας θυμιζει κι απο κατι και συνηθως μας κανει να νιωθουμε «Οπως τοτε που..»
    υπεροχες και ζεστες οι περιγραφες σας.

  6. Πάντως πρέπει να παραδεχτείτε ότι η εκτέλεση του Dos Gardenias από τους αδελφούς Κατσάμπα είναι σαφώς ανώτερη(ειδικά όταν,στην κορώνα,μετατοπίζεται το περουκίνι…)!Για τον Bob θα συμφωνήσω με τον ΚΚΜοίρη.Είναι αυτό που λέμ娻καλό παλληκάρι αλλά…».Με την Κάρλα είχα την αντίστροφη εμπειρία,δεδομένου ότι άκουγα το τραγούδι σε καθημερινή βάση στη δουλειά,αλιευμένο τυχαία από το limewire,μέχρι που έμαθα ότι η Κάρλα είναι η κυρία Σαλονικού προέδρου κι ένιωσα μια ψυχική ανάταση,που μια γνωστή μου έφτασε τόσο ψηλά…
    Για τ’ άλλα δεν είμαι σε ανάλογη ψυχική κατάσταση(άσε που τα γυαλιά πρεσβυωπίας δεν τα φοράω όταν περπατάω στη βροχή).

  7. κ.κ.μοίρης, δε λες πάλι καλά που έτυχε να είναι το ορίτζιναλ και όχι η εκείνη η υστερική βέρζιον της Μπαέζ…;
    (ακόμα θα με έψαχναν…)

    mamma, κυκλοφορείτε δηλαδή ξυπόλητη; Εγώ δεν μπορώ. Καλύτερα να μου κόψουν τα πόδια παρά να βγάλω τις παντόφλες.

    theorema, σας πιστεύω, αλλά από την άλλη -ξέρετε- έχω σοβαρό πρόβλημα υψοφοβίας όταν το καλοκαίρι κάνω βουτιές στη θάλασσα. Γιατί με τόση μυωπία, ακόμα και ο βυθός με ταράτσα μοιάζει.

    κ.κ.μοίρη, μαρτυριάρη!

    χνούδι, «μπλε σκοτεινιά»… Ναι, νομίζω ότι ξέρω για ποιο πράγμα μιλάτε.
    (δεν είχα τη live εκδοχή του. Τώρα την έχω. Θενκς :) )

    x-ray, ώστε βρωμάει κιόλας ο κοντοπίθαρος; (μα τι του βρήκε επιτέλους;)

    μάνος, συμφωνούμε (απ’ ότι κατάλαβα)

    αλις, μου αρέσει που συζητάμε με links.
    (στον wordpress δεν αρέσει, αλλά μην του δίνετε σημασία, θα τον βάζω εγώ στη θέση του)

    κ.κ.μοίρη, μπη μάι γκεστ.
    (άσχετο: πολύ «Ισραήλ» έπεσε τελευταία… Μόλις εχθές είδα και το «Βαλς με τον Μπασίρ»… μουζική Max Richter… κόκκαλον έμεινα)

    selitsanos, δεν την ξέρω την εκτέλεση από τους Κατσαμπαίους γαμώτο!!!
    (μπορώ όμως εύκολα να το φανταστώ αυτό που περιγράφετε με την κορώνα και το περουκίνι!)
    Ο Πρόεδρος είναι Σαλονικιός;;; Άλλο και τούτο πάλι! Και πώς να τον λέω τώρα; «Μπουγάτσα με τακούνια»;

  8. κ.κ.μοίρης, … το flat, δι’ ου τα πάντα εγένετο.
    (και πού είσαι ακόμα… Μέχρι και Baccara θα ανεβάσω.)

    χνούδι, είστε θησαυρός!
    καλημέρα

    :)

  9. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » μουσικές για το μήνα που ψήνουν κάστανα έξω στο ψοφόκρυο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s