απέθαντα στα τέσσερα

Βαρέθηκα.

Μόνος με όλα αυτά τα γαμημένα απέθαντα γύρω μου να περπατούν με μάτια σα σβησμένες οθόνες και να σκοντάφτουν κάθε τόσο εδώ κι εκεί και να ουρλιάζουν σα να τους σκίζεται η ψυχή· βαρέθηκα. Και να μην υπάρχει τίποτα, κανείς να αντιγυρίσει το βλέμμα μου, κανείς να απορροφήσει τους ήχους μου, μόνο ουάααργκ… ουάααργκ…, μόνο κενό – κενό κι εγώ- σα να ζω στο εσωτερικό μιας σφαίρας από καθρέφτες. Σιχάθηκα να είμαι, σιχάθηκα νιώθω, να ακούω, να μυρίζω, σιχάθηκα να γεύομαι, σιχάθηκα να βλέπω σε κάθε γαμημένο απέθαντο που με περιτριγυρίζει, ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, τον ίδιο κι απαράλλαχτο, γαμημένο μου, εαυτό.

Και μετά εκείνο το όνειρο.

Είμαι μέσα στο νερό. Ξαπλωμένος στο πράσινο νερό. Και το ρεύμα με παρασέρνει αργά κάτω από τις φυλλωσιές των δέντρων και ο ήλιος εναλλάσσεται με τις σκιές πίσω από τα κλειστά μου βλέφαρα. Ζέστη και κανένας ήχος εκτός από το τρίξιμο των κλαδιών, πίσω από το χλιαρό νερό που πλημμυρίζει τα αυτιά μου, και μόνο μια ανάσα, μόνο μια ζωή. Και μετά νιώθω ένα μούδιασμα ψηλά στην πλάτη και γυρίζω και βλέπω ότι έχω σκαλώσει σε ένα κλαδί και το κλαδί έχει διαπεράσει τον ώμο μου και μια σκουρόχρωμη κηλίδα που ξεκινάει από την πληγή, ξετυλίγεται σα μονοπάτι στο νερό. Κανένας πόνος, μόνο ένα βουητό που απλώνεται και τυλίγει σαν ομίχλη το κεφάλι μου.

Αυτό.

Χωρίς αρχή, χωρίς τέλος και μετά ξυπνάω.

Στην κατάστασή μου, σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να κάνω μια προσπάθεια, τουλάχιστον να γαμήσω.

Και ξεκίνησα την προσπάθεια, στήνοντας μια περίπλοκη παγίδα με ελάσματα και σχοινιά και λεπτούς -σχεδόν αόρατους- σπάγκους που μόλις τους άγγιζες, απελευθέρωναν ένα χοντρό ξύλινο παλούκι που σου καρφωνόταν απευθείας στη βάση του στέρνου και, με την ορμή που χτυπούσε, σε σήκωνε περίπου τρία μέτρα ψηλά πάνω από τη γη. Σχεδόν κάθε μέρα έπιανα εκεί κι από ένα απέθαντο. Το κατέβαζα με τη βοήθεια μιας τροχαλίας ενώ εκείνο ούρλιαζε και χτυπιόταν (ουάαααργκ… ουάαααργκ… ), και το έσερνα, δεμένο χειροπόδαρα, σε μια ευρύχωρη αίθουσα χορού με ωραίο ξύλινο πάτωμα, που είχα ανακαλύψει λίγο πιο κάτω, στο ισόγειο ενός καλοδιατηρημένου νεοκλασικού. Εκεί, του περνούσα ένα από εκείνα τα ωραία δερμάτινα φίμωτρα με το φερμουάρ στο στόμα και την αλυσίδα, και μετά το έριχνα στα τέσσερα και το κάρφωνα στο πάτωμα με κάτι μακριά ατσάλινα καρφιά. Είχα ξεσηκώσει αυτή τη μέθοδο από ένα παλιό βιβλίο και, παρά τους αρχικούς μου ενδοιασμούς, σύντομα διαπίστωσα ότι επρόκειτο πράγματι για έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο για να ακινητοποιήσει κανείς στα γρήγορα ένα λυσσασμένο απέθαντο. Έχωνα δύο καρφιά στα πόδια -ένα πίσω από κάθε γόνατο- και άλλα δύο στα χέρια λίγο πιο πάνω από τους καρπούς, προσέχοντας έτσι ώστε το καρφί να περάσει στο κενό μεταξύ κερκίδας και ωλένης έτσι ώστε να πετύχω τη μεγαλύτερη δυνατή σταθερότητα. Έπειτα πετούσα την τσάντα με τα εργαλεία στην άκρη, κατέβαζα το παντελόνι και έμπαινα χωρίς πολλά πολλά στο απέθαντο. Είτε στη φύση του είτε παρά αυτής. Λίγο με απασχολούσε. Κι ακόμα λιγότερο απασχολούσε το γαμημένο το απέθαντο.

Την πρώτη φορά είχα πιάσει έναν παχουλό άντρα γύρω στα πενήντα. Γνωστή φυσιογνωμία. Νομίζω ότι ήταν κάποιος πολιτικός· πρώην υπουργός…δήμαρχος… κάτι τέτοιο. Είχα όμως να γαμήσω δυόμιση χρόνια –από τότε που ξέσπασε η επιδημία- κι έτσι, άντρας ξε-άντρας, σκέφτηκα, δήμαρχος ξε-δήμαρχος, θα το ξεσκίσω. Και αυτό ακριβώς έκανα. Όταν τελείωσα μαζί του, το πάτωμα της αίθουσας ήταν καλυμμένο με σκόρπια απέθαντα μέλη που τινάζονταν σαν μηχανικά παιχνίδια μέσα σε μια θάλασσα από πηχτό μαύρο αίμα, εντόσθια, τρίχες και περιττώματα, και μερικά μέτρα ξετυλιγμένου εντέρου, παραφουσκωμένου με συσσωρευμένο σπέρμα δυόμιση ετών. Μετά, καθώς καθόμουν και κάπνιζα ακουμπισμένος σε μια σπλήνα, σκεφτόμουν ότι κάποιος θα έπρεπε να καθαρίσει τώρα όλο αυτό το βόρβορο και να προετοιμάσει το χώρο για το επόμενο πάρτι, και αυτός δεν ήταν άλλος από εμένα, αλλά εκείνη τη στιγμή άκουσα ξανά, από μακριά, το γδούπο της παγίδας κι ένα απεγνωσμένο ουρλιαχτό (ουάααργκ… ουάααργκ…) κι έτρεξα, με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και με την ελπίδα να ζωντανεύει ξανά ανάμεσα στα πόδια μου, και το αίμα να πλημμυρίζει την ελπίδα μου και να την κάνει να πάλλεται (την ελπίδα μου), όταν, στρίβοντας από τη γωνία και κοιτώντας ψηλά, είδα έναν τεράστιο απέθαντο παπά να σφαδάζει καρφωμένος στο παλούκι με τα μισά του σωθικά χυμένα στην άσφαλτο κάτω από τα πόδια του. Από θεολογικής απόψεως το σκηνικό ήταν εντελώς ντεκαβλέ, εντούτοις με έκπληξη διαπίστωσα ότι η ελπίδα μου όχι μόνο παρέμενε ζωντανή, αλλά με θρασύτητα τεντωνόταν τώρα, δείχνοντας σαφέστατα, ψηλά προς τον παπά. Κι αυτός ήταν ένας παπάς σαν βιτρίνα κοσμηματοπωλείου. Με τα ράσα του τα χρυσοποίκιλτα, τα μούσια του, τις χρυσές καδένες και εκείνη την κορώνα στο κεφάλι που δε θυμάμαι πως τη λένε… Παπάς full extra! Ένιωσα ένα κάψιμο χαμηλά, στην ελπίδα. Γιατί εν κατακλείδι είμαι (πάντα ήμουν) άντρας με πολλές κι ακατανόμαστες αδυναμίες κι ομολογώ ότι κάτι τέτοια μεταλλικά σέξτοϋς πολύ με φτιάχνουν και κάνουν την ελπίδα μου να σκληραίνει, κι έτσι Παπάς, ξε-παπάς, σκέφτηκα, θα τον εγαμήσω. Και εγάμησον αυτόν πάραυτα. Και τύλιξον αυτόν μετά του εντέρου του δημάρχου και εκρέμασον αυτόν εκ του φωτιστικού του χοροδιδασκαλείου. Και ξαναγάμησον αυτόν αντιστρόφως, τοιούτως ειπείν ανάποδα. Και εγάμησον αυτόν αγρίως (δις) και βαρβάρως (τρις).

… Αμήν.

Κατόπιν τούτου, σωριάστηκα εξουθενωμένος στο πάτωμα και αποκοιμήθηκα αγκαλιά με το συκώτι του Δημάρχου για μαξιλάρι.

Δεν ξαναγάμησα για δέκα μέρες. Όταν μου ξανάρθε η όρεξη, στην παγίδα είχε πιαστεί ένα απέθαντο βρωμόσκυλο τσιουάουα. Αφού το κανόνισα κι αυτό, αποφάσισα να γίνω πλέον πιο επιλεκτικός. Έκαιγα τους άντρες και τα ζώα που έπιανα, έτρωγα τα παιδιά, και για σεξ, κρατούσα μόνο τις γυναίκες.

Μια μέρα έπιασα την Εύη, μια παλιά μου συμμαθήτρια, που μου είχε ρίξει κάποτε δυο απανωτές χυλόπιτες, μία στην δευτέρα και μία στην τρίτη γυμνασίου. Συγκινημένος από αυτή την αναπάντεχη συνάντηση, την έσυρα από τα μαλλιά μέχρι τη γνωστή αίθουσα και την κάρφωσα βιαστικά στο πάτωμα. Όταν εκσπερμάτωσα μέσα της, το σπέρμα μου εκτοξεύτηκε με τέτοια δύναμη, που διαπέρασε ολόκληρο το σαπισμένο σώμα της και βγήκε από την κόγχη του δεξιού ματιού, εκτινάσσοντας το βολβό τουλάχιστον πέντε μέτρα μακριά. Μετά κάθισα απέναντί της και την παρατηρούσα κι εκείνη ούρλιαζε συνεχώς (ουάαααργ… ουάααααααργκ…) και τίναζε το κεφάλι της σα λυσσασμένο ζώο, προσπαθώντας να τεντωθεί να με δαγκώσει, και τραβούσε με δύναμη τα χέρια και τα πόδια, αλλά τα καρφιά ήταν καλά χωμένα στις σανίδες του πατώματος και η αλυσίδα γύρω από το λαιμό της χοντρή και γερή, και εγώ αισθανόμουν ασφαλής εκεί, στο ένα μέτρο μακριά της, να της φυσάω τον καπνό του τσιγάρου μου στα μούτρα και στη νέα οπή του προσώπου της, εκεί όπου κάποτε φώλιαζε το μάτι της ενώ τώρα έχασκε μια σκοτεινή τρύπα από όπου έσταζε το ακόμα χλιαρό, άσπρο σπέρμα μου.

Το επόμενο πρωί, της έβγαλα προσεκτικά το φίμωτρο και στάθηκα όρθιος από πάνω της κρατώντας το βαρύ μεταλλικό σφυρί, ενώ εκείνη βάλθηκε να δαγκώνει και να τραβάει τις σάρκες από τα καρφωμένα χέρια της, προκειμένου να απελευθερωθεί.

Παρακολουθούσα το κεφάλι της να ανεβοκατεβαίνει με μανία και το τρυφερό στόμα της –όλο δόντια- να ξεσκίζει το σάπιο κρέας και να ροκανίζει στη συνέχεια το κούφιο οστό και σκέφτηκα Θεέ μου, και τι δε θα έδινα για μία πίπα εδώ και τώρα!, και ήταν την αμέσως επόμενη στιγμή, που η Εύη κατάφερε μ’ ένα τελευταίο τράβηγμα να αποκολλήσει τα χέρια της και να σηκωθεί στα γόνατα, γυρίζοντας τον κορμό της προς το μέρος μου, γρυλίζοντας και προσπαθώντας να με φτάσει με τα κολοβωμένα άκρα της, και που εγώ σήκωσα τη βαριοπούλα και –χωρίς δεύτερη σκέψη- την κατέβασα, με ένα καλοζυγισμένο δυνατό χτύπημα, απευθείας στο κεφάλι της.

20 thoughts on “απέθαντα στα τέσσερα

  1. Αυτό το επεισόδιο με σόκαρε εξίσου με εκείνο που είχατε γράψει με τα παιδιά στην αίθουσα…

    nice work

    υγ. μην ξεχάσετε να καθαρίσετε. παραλίγο να σωριαστώ. το πάτωμα είναι σκατά.

  2. αν ο maitre σιωπά επί μέρες, είναι σίγουρο πως λούζει και ντύνει τα απέθαντα για να τα βγάλει βόλτα…

  3. Στην εποχή του κυνισμού και της μοναξιάς τόσο ρομαντικά κείμενα μας φτιάχνουν τη διάθεση.

    «Και εγάμησον αυτόν πάραυτα». Έτσι έτσι…

  4. Εκείνο που πραγματικά μ΄αρέσει σε σας είναι ότι είστε κλασικός.Για παράδειγμα χρησιμοποιείτε καρφιά τη στιγμή που υπάρχουν ούπα 8άρια.

  5. @ Σελιτσάνος
    Θα πρότεινα HILTI, απέθαντα… σε 8άρι η Εύη μπορεί να την είχε σκαπουλάρει…
    (Άκου ούπα 8άρια)!!!!!

    :)))

    Τι να σας πω… με συγκινήσατε… αν και δεν είναι απίθανο να προχωρήσετε στα απέθαντα στα έξι, βαθιά λυτρωτικό, αγνό, με ευσεβείς πόθους, γλυκό και απαλό σαν Άρλεκιν…

  6. mamma, Νιώθω λίγο καταβεβλημένος σήμερα γι’ αυτό λέω να το αφήσω όπως είναι το πάτωμα. Συγγνώμη για την αναστάτωση. Προσέξτε πού πατάτε.

    κ.κ.μοίρης, … η σιωπή γεννά απέθαντα :)))

    χνούδι, μετεγχειρητική επιπλοκή, θα έλεγα….

    κ.κ.μοίρης, ψύχραιμο σε βρίσκω

    μάνος, το θέμα είναι να μη χαθεί η ελπίδα…

    aerosol, ακριβώς. Και επίσης, ότι υπάρχει τελικά επιστημονική βάση για την έκφραση » του/της πέταξε τα μάτια όξω»

    σελιτσάνος, Έχω πρόβλημα με το τρυπάνι. Δέκα τρύπες πρέπει να ανοίξω μέχρι να πετύχω το σωστό σημείο και μέγεθος! Χειρότερα κι από εμπλοκή στο ξεκούμπωμα του σουτιέν. Και μέχρι να καταφέρω να βιδώσω την πρώτη βίδα, έχει πάει η ελπίδα περίπατο.

    masterpcm, με τόσα γλυκόλογα, μπορώ να σας δανείσω το αγαπημένο μου σφυρί όποτε θέλετε.

    valisia, μη με ξεσηκώνετε πρωί πρωί

    rosie, μ’ αρέσει που απευθύνεστε στη μεγαλόχαρη!

  7. ψύχραιμο ?
    δεν βλέπεις τις τσέπες μου φουσκωμένες απο ούπα 8ρια κάθε φορά που συναντιόμαστε ?

  8. spy, συγγνώμη, αλλά ξέρετε… όταν πιάσω στα χέρια μου το σφυρί παρασύρομαι.

    κ.κ.μοίρης, ούπα είναι αυτά που φουσκώνουν;
    (κι εγώ αναρωτιόμουν…)

  9. η καλυτερη βολτα που εκανα φιλε μου σήμερα, ηταν απο τουτο το Blog. δυκολα ξεχνιεται το μονοπατι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s