Απολογισμοί ενός μεσήλικα VΙΙ

Μέχρι σήμερα έχω ζήσει σαράντα (40) χρόνια και εκατόν πενήντα τέσσερεις  (154) ημέρες. Δηλαδή συνολικά:

(40 x 365) + 154 = 14.754 ημέρες

Έχω υπολογίσει, ότι κατά τις μετακινήσεις μου στους δρόμους της πόλης όπου ζω τα τελευταία έντεκα χρόνια, είτε κινούμαι με κάποιο μηχανοκίνητο μέσο, είτε με τα πόδια, με πιάνει κατά μέσο όρο έξι (6) φορές την ημέρα κόκκινο φανάρι. Παλαιότερα που έμενα σε μεγαλύτερες πόλεις ο αριθμός αυτός μπορεί να έφτανε και τις δεκαέξι (16) ή πολύ συχνά ακόμα και τις είκοσι (20) φορές ημερησίως. Χονδρικά μπορούμε νομίζω να δεχθούμε ότι σε όλη τη μέχρι τώρα ζωή μου, ακινητοποιούμαι από ένα κόκκινο φανάρι κατά μέσο όρο δώδεκα (12) φορές κάθε μέρα.

Έτσι μέχρι τώρα έχω σταματήσει:

14.754 x 12 = 177.048 φορές

Υπολογίζω ότι κάθε κόκκινο φανάρι με κρατά ακινητοποιημένο κατά μέσο όρο περίπου δεκαπέντε (15) δευτερόλεπτα (άλλο περισσότερο, άλλο λιγότερο), οπότε αν πολλαπλασιάσουμε αυτόν τον αριθμό με το σύνολο των στάσεων και διαιρέσουμε το αποτέλεσμα με το 3.600, τότε θα έχουμε:

(15 x 177.048) / 3.600 = 737,7 ώρες.

Δηλαδή περίπου:

31 ημέρες αναμονής

Κατά τη διάρκεια αυτών των πληκτικών ημερών και ειδικότερα τη στιγμή εκείνη που αντιλαμβάνομαι ότι κάποιος φωτεινός σηματοδότης πρόκειται να γυρίσει σε κόκκινο πριν προλάβω να τον περάσω, τείνω να ιδιοποιούμαι αυτό το τυχαίο, και φαινομενικά αδιάφορο γεγονός, και να το ανάγω σε κάποιο είδος προσωπικής μου μάχης με το χρόνο. Αναλογιζόμενος λοιπόν τότε το πρόσκαιρον της ζωής και αγανακτισμένος με την απρόσμενη διακοπή της ροής της, βλαστημώ με τους εξής δύο τρόπους:

α. Άει σιχτήρ, γαμώ το κέρατό σου μέσα γαμώ, ή

β. Άντε και γαμήσου κωλοφάναρο

.

Για τα υπόλοιπα δευτερόλεπτα που μεσολαβούν μέχρι να ανάψει το πράσινο, βυθίζομαι σε μια μορφή ανώδυνης και παροδικής δυστυχίας.

.

——

Έρχονται λοιπόν τώρα (όλο και συχνότερα) κάποιες μέρες  που αναρωτιέμαι, τι μορφή θα είχαν τα αντίστοιχα αποτελέσματα για τα πράσινα φανάρια, δυστυχώς όμως τα πράσινα δεν τα μετράω ποτέ και ούτε ξέρω και κανέναν άλλον που να το κάνει.

Advertisements

26 thoughts on “Απολογισμοί ενός μεσήλικα VΙΙ

  1. αντί να μετράτε τα κόκκινα φανάρια δεν μετράτε τις μέρες ή και τις ώρες που είσασταν πλήρης κι ευτυχισμένος; Πιστέψτε με θα νοιώσετε ευγνωμοσύνη εκτός κι αν είστε μίζερος εκ φύσης (που δεν σας έχω κόψει για τέτοιον).

  2. Πολλές αυθαίρετες παραδοχές κατά τον υπολογισμό, οι δε μέσες τιμές έπρεπε να αναλυθούν με κατανομή Gaus. Προχειρότητες τολμώ να γράψω.

  3. Ωραιότατα!
    Δηλαδή εγώ που έχω ζήσει μέχρι σήμερα 15.135 ημέρες, θα πει ότι έχω ξοδέψει στα φανάρια 756,75 ώρες, ήτοι: 31,5 ημέρες περίπου. Αν συνυπολογίσουμε βέβαια ότι στη δική μου πόλη, και με τη δική μου γκαντεμιά, ο μέσος όρος των κόκκινων φανριών ανέρχεται στα 17 ημερησίως, βράσε όρυζα.
    Ίσως όμως να με σώνει και το γεγονός ότι είθισται τους μισούς μήνες περίπου κάθε έτους να κυκλοφορώ με μηχανή (με την οποιά ως γνωστόν δεν υπάρουν κόκκινα φανάρια, πεζοδρόμια και διαχωριστικές νησίδες), οπότε ο μέσος όρος πέφτει αυτόματα στα 8,5 φανάρια την ημέρα, οπότε…
    (μούμπλε, μούμπλε…)
    Αφήστε, θα στείλω mail στη mamma. Μπερδεύτηκα, και δεν με παίρνει για επιπλέον εσωτερικές αναζητήσεις, στην κατάσταση που είμαι…

  4. Σας έχω νέα:δεδομένου ότι σ΄αυτά τα 40 χρόνια υπήρχαν τουλάχιστον 10 δίσεκτα,έχετε ζήσει 14.764 μέρες.Ακολουθώντας τους υπολογισμούς σας διαπιστώνω ότι τελικά σταθήκατε στα κόκκινα φανάρια για 738,2 ώρες συνολικά.
    Πολύ χειρότερα τα πράγματα!

  5. rosie, υποψιάζομαι ότι έχετε κρατημένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τα πράσινα…

    mamma, Ναι, καλά… Αμφιβάλλω αν ο Gauss συνάντησε ποτέ στη ζωή του κόκκινο (ή ακόμα και πράσινο) φανάρι.

    kostis-b, ακριβώς λόγω της φευγαλέας αναλαμπής τους, προλαβαίνουν κι εξαφανίζονται κάνει την εμφάνισή της η «αγανάκτηση για την απρόσμενη διακοπή (της ζωής)» και έτσι όλο το βρισίδι το τρώνε τα κόκκινα. Άδικο, αλλά ανθρώπινο.

    spy, κλέβετε. εγώ σταματάω ακόμα κι όταν κυκλοφορώ με το ποδήλατο.

  6. Για να μην υπολογίσουμε πόσα χρόνια έχουμε χάσει απ’τη ζωή μας λόγω αδρεναλίνης προσπαθώντας να προλάβουμε το πράσινο. Ή το ρημάδι το λεωφορείο όταν περνάει από μπροστά μας.

    A, ναι! Η σειρά απολογισμοί ενός μεσήλικα μού θυμίζει το εξής (0:45-1:20).

  7. Η αλήθεια είναι ότι ο Gauss δε συνάντησε κόκκινο φανάρι παρά μόνο τα στρατεύματα του Ναπολέοντα
    Στην απροσδιοριστία του επόμενου ενδεχομένου εκλάβετε τα κόκκινα φανάρια ως δευτερόλεπτα που σταματούν τη σκέψη σε ένα κόμβο λήψης αποφάσεων ή παρατήρησης σε ό,τι υπάρχει τριγύρω.
    Αυτό είναι ικανό να αλλάξει ακόμα και το απροσδιόριστο επόμενο ενδεχόμενο
    Και μην τα συνδέετε με την ηλικία,ή τη μάχη με το χρόνο. Σκεφτείτε ότι ένα βρέφος του τώρα μετράει κόκκινα φανάρια από την εποχή που ήταν έμβρυο, κάτι που ευτυχώς δεν έχει συμβεί με μας.
    Έτσι η μέτρηση του χρόνου που περνά μέσω των κόκκινων φαναριών αποδεικνύεται σχετική
    Ευκαιρία λοιπόν στο επόμενο κόκκινο φανάρι να αναθεωρήσετε τη σχέση σας με το χρόνο γιατί εκεί σχετικά πάντα όπως είναι και η φύση του, σταματά

  8. δείτε το από διαφορετική σκοπιά… ότι δεν είναι αναμονή, δηλαδή χαμένος χρόνος, αλλά ανάσα, δηλαδή απαραίτητος χρόνος…

  9. @So_Far
    Αγαπητή So_Far, διάβασα το σχόλιό σας και σκέφτηκα πως το νετ γενικότερα και τα βλογς ειδικά μπορούν να δώσουν στιγμές ταύτισης ή έστω κοινών σημείων. Εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ όταν συμβαίνει.

  10. @ mamma,

    και εγώ πολύ, να τα λέμε

    @ Selitsanos,

    και γυναίκες, και μηχανικοί και μπλόγκερ… αφήστε τα συμμαθητή, σκούρα τα πράγματα….. !!!!

  11. butterly, είδα κι έπαθα να βάλω σε μια σειρά τις Επιβραδύνσεις. Αφήστε με να πάρω μιαν ανάσα σας υπόσχομαι ότι κάποια στιγμή θα ασχοληθώ και με τις Επιταχύνσεις…
    (τώρα που το λέτε, φέρνω στο μυαλό μου την αφορμή για τον Απολογισμό Νο1 και διαπιστώνω πως, πράγματι, από κάπου εκεί ξεκίνησαν όλα, δεν έχετε άδικο! )

    so_far, δε με τρομάζει τόσο το φάσμα του χαμένου χρόνου, όσο η διαπίστωση πως τελικά… μετράω μόνο τα κόκκινα.
    (εσείς οι μαθηματικοί είστε πραγματικό κεφάλαιο γι’ αυτό το μπλογκ! )

    prozak, όπως και να το δει κανείς ένα κόκκινο φανάρι είναι πάντα κόκκινο. Σημασία έχει, πόσα πράσινα προσπέρασες μέχρι να φτάσεις εκεί. Και πόσα από αυτά αντιλήφθηκες.

    mamma & so_far, κι εμένα μου αρέσει. ειδικά όταν γίνεται με αφορμή κάτι ποστ σαν αυτό :-)

    selitsanos, ωραία!

    artfish, εσείς το πήγατε ένα βήμα παραπέρα!
    (καλώς ήρθατε)

    wunbad, μια φορά. Και καρφώθηκα σ’ ένα ταξί.

  12. Δηλαδή όλοι εσείς οι αρχιμηχανικοί το καταλαβαίνετε πλήρως αυτό y = e-w2/2σ2;;;; Μα είναι δυνατόν ο άλλος να βλαστημάει τον χαμένο του χρόνο και εσείς να υπολογίζετε με τύπους;;; Αν είναι έτσι να βγάλω και εγώ έναν εύκολο για να κάνουμε παιχνίδι: Rθ2=Rθ1[1+α(θ2-θ1)] χωρίς ρίζες και άλλα υπόλοιπα.

  13. Ναι , έ ;…
    Εμένα πάλι , με πιάνει ίσαμε και 3 φορές την ημέρα τις τελευταίες 7.300 περίπου ημέρες της ζωής μου …. λουμπάγκο … ‘Ομως το … παλεύω αξιοπρεπώς … Ούτε αισθάνομαι κάποιο είδος ανώδυνης και παροδικής δυστυχίας ούτε και … βλαστημάω την αρρώστια μου … πχ . ποτέ μου δεν ξεστόμισα «Άντε και γαμήσου κωλο-λουμπάγκο» … Άντε το πολύ – πολύ κανένα «χοντρομαλάκα» να πω τον ορθοπεδικό μου , που μου γράφει μάπα χάπια …κι εκείνο όταν δεν είναι μπροστά .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s