τρένα (ΙΙΙ)

Μπαμπά;

Μμμ;

Πες μου την αλήθεια. Πότε θα πεθάνεις;

Ποτέ. Θα ζω για πάντα.

Τι λες; Αφού όλοι πεθαίνουν κάποια μέρα.

Δεν το νομίζω. Ξέρεις εσύ κανέναν που να πέθανε;

Ξέρω. Τον παππού της μαμάς.

Σαχλαμάρες. Αφού μόλις τον είδα να με χαιρετάει πίσω από τα μάτια σου.

Ε;

Πίσω από τα μάτια σου λέω… Μόλις πέρασε ένα τρένο πίσω από τα μάτια σου και ο παππούς στεκόταν μέσα σ’ ένα βαγόνι, όρθιος μπροστά στο παράθυρο, και χαιρετούσε. Μου φάνηκε ότι χαμογελούσε κιόλας.

Τρένο; … Πού;

Ακριβώς εδώ.

[ακουμπάω το δείκτη μου στο κεφάλι του, ανάμεσα στα φρύδια]

17 thoughts on “τρένα (ΙΙΙ)

  1. Είναι μια κουβέντα, χωρισμένη στα τρία. Αν την ανέβαζα ολόκληρη σε ένα ποστ, θα έβγαινε πολύ μακρύ για σκανάρισμα :-)

    Καλομεσημέρι (πια)

  2. Ότι εξυπνάδα και να πω μετά θα νιώθω ανόητος.Σας εκφράζω μόνον τον σεβασμό μου-και τη ζήλεια μου για τον kopoloso τζούνιορ.

  3. Πάει… το στιγματίσατε το παιδί…

    @ Σελιτσάνος:
    Βρήκα ένα ροζ ανθρωπάκι μέσα σε ένα μπιμπερό που αγοράσαμε προχθές. Σίγουρα τα δικά σας είναι πράσινα;

  4. theorema, :-) μην ανησυχείτε. Ούτε αυτός είναι τόσο ευκολόπιστος όσο θέλω να τον παρουσιάζω, ούτε εγώ τόσο σοβαρός όσο (ίσως) δείχνω. Στην πραγματικότητα, πέφτει πολύ γέλιο κατά τη διάρκεια όλων αυτών των διαλόγων.

    σελιτσάνος, δεν ξέρω τι να πω. Με κάνετε και κοκκινίζω. Σας ευχαριστώ πολύ.

    spy, σιγά μη μου τη γλίτωνε…

    • @ spy, πω, πω! φτάσατε κιόλας στα μπιμπερό;!

      Μα, πώς πέρασε έτσι γρήγορα ο καιρός;

      (αυτή την τελευταία ερώτηση μην τυχόν και την ξεστομίσετε μπροστά στην αγαπημένη σας. Το είχα κάνει εγώ κατά λάθος, στην -έτοιμη να σκάσει από το φούσκωμα- καλή μου και, ως απάντηση, κόντεψε να μου σπάσει το κεφάλι με τον ολοκαίνουριο (τότε) αποστειρωτήρα μας)

      (Παρεμπιπτόντως, μήπως τον θέλετε, να σας τον στείλω; Δεν είχε σπάσει τελικά)

      • Σας ευχαριστώ τα μάλλα και για τη συμβουλή, και για τον αποστειρωτήρα. Δεν θα χρειαστεί όμως. Ξέρετε αυτοί είναι σαν τα multi-mulinex όταν παντρεύεσαι. Όλοι σου φέρνουν από έναν.

        • Έχετε δίκιο. Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, βρίσκεστε πια στην κρίσιμη εκείνη καμπή της ζωής, όπου ξαφνικά όλοι πιστεύουν πως για να προχωρήσετε παραπέρα, χρειάζεστε οπωσδήποτε μια ξεγυρισμένη αποστείρωση.

  5. Το παιδάκι, όπως όλα τα παιδάκια ήθελε να καθησυχαστεί πως θα είστε πάντα δίπλα του. Είναι πολύ αγχωτικό όλο αυτό για τα παιδια, εδώ είναι για μας..οπότε καταλαβαίνετε τι θέλω να πω..

    Α! μόλις μου ρθε μια παλιά ιστορία με τον γιο μου όταν ήταν 3. Κάθε Χριστούγεννα είχαμε αποφασίσει να μαζεύουμε τα εκατοντάδες παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούσε και να τα πηγαίνουμε στο Νταού Πεντέλης σ άλλα παιδάκια. Πηγαίναμε πάντα οι 3 μαζί. (Μπαμπας-μαμά-παιδί). Μας ρώτησε στο δρόμο λοιπόν: Που πάμε; Γιατί τα πάμε; Τι είναι αυτά τα παιδια; Που είναι οι γονείς τους; κλπ. Απαντήσαμε όσο πιο ανάλαφρα μπορούσαμε..Στο γυρισμό λοιπόν κι ενώ οδηγούσε ο πατέρας του, ο μικρός από το πίσω κάθισμα σκύβει ελαφρώς ανήσυχος και συνωμοτικά προς τον πατέρα του και του λέει: Μην τρέχεις πολύ για να μη βρεθώ στη θέση αυτών των παιδιών και μου φέρνουν οι άλλοι παιχνίδια!!!!!!!!

    (τα σχόλια είναι περιττά!!!)

    :)

  6. rosie, σοφός ο νεαρός! :-D

    (Καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί σας. Από την αρχή σας το είπα, εξάλλου. Απλά μου πήρε τρία ποστ για να φτάσω στο χάπυ εντ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s