τρένα (Ι)

[Αργά το απόγευμα στο σαλόνι. Διαβάζω ξαπλωμένος στον καναπέ, εκείνος κάθεται στο χαλί και παίζει με τα τουβλάκια του]

Μπαμπά;

Μμμμ;

Πότε θα πεθάνεις;

Ξέρω ‘γω; Αύριο, μεθαύριο… Σε καμιά πενηνταριά χρόνια… [γυρίζω το κεφάλι μου και κοιτάζω το ρολόι στον τοίχο] … Μπορεί και σήμερα.

Σήμερα; Τι ώρα;

Να, σε λίγο. Καθώς θα πηγαίνω στο μπακάλη για τυρί, μπορεί να περάσει από πάνω μου Το Τρένο.

Περνάει τρένο από το δρόμο μας;

Είπα εγώ από το δρόμο μας;

Όχι. Είπες από πάνω μου.

Σωστά.

… Περνάει τρένο από πάνω σου;

Κάθε μέρα. Και μάλιστα όχι μόνο ένα.

Ουάου!

Τι; Μη μου πεις ότι δεν το ήξερες!

[Με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια. Αφήνω το βιβλίο κι ανακάθομαι στον καναπέ]

Έλα κοντά. Κοίτα εδώ, στο πόδι μου, βλέπεις; Μόλις έστριψε ένα από τη φτέρνα κι ανηφορίζει για το γόνατο.

Πού είναι; Πού; Δεν το βλέπω.

Δεν το βλέπεις; Μα πώς είναι δυνατόν; Να! Κι άλλο ένα βγήκε τώρα δα από το μανίκι και μπήκε στο στόμα μου. Γκλουπ! Μπορείς τουλάχιστον να ακούσεις τις μηχανές τους να μουγκρίζουν;

[στέκεται ακίνητος κρατώντας την αναπνοή του, με τα μάτια τεντωμένα στο κενό]

Όχι! Δεν ακούω τίποτα.

Χμμμ… Φαίνεται ότι είσαι ακόμα μικρός, δεν εξηγείται αλλιώς.

[Παίρνω το βιβλίο και ξαπλώνω ξανά στον καναπέ. Εκείνος με κοιτάζει απογοητευμένος]

Δεν είμαι μικρός.

Εντάξει συγγνώμη. Απλά εννοούσα ότι δεν είσαι αρκετά μεγάλος για να περνάνε από πάνω σου τα τρένα. Δεν έχεις ακόμα τις υποδομές… Πώς να σου το εξηγήσω;

Υποδομές;

Ναι. Δεν έχεις ακόμη γραμμές. Ούτε τούνελ, ούτε και διασταυρώσεις.

Εσύ έχεις;

Φυσικά. Και χρόνο με το χρόνο αποκτώ όλο και περισσότερες. Αυτό τον καιρό, για να καταλάβεις, φτιάχνω μια γέφυρα.

Ωωω!

Να, κοίτα. Θα σου δείξω. Ξεκινάει από εδώ [δείχνω το μέτωπό μου χαμηλά ανάμεσα στα φρύδια] και όταν τελειώσει θα καταλήγει… [κουνάω το δάχτυλό μου στον αέρα σα να ξετυλίγω μια γιρλάντα γύρω από το κεφάλι μου και μετά γύρω από το δικό του] …εεεεεδώ!

Στο αυτί μου;

Ακριβώς.

Δε βλέπω τίποτα.

Το ξέρω. Αφού στο είπα: Είσαι ακόμα μικρός.

Δεν είμαι.

14 thoughts on “τρένα (Ι)

  1. άστο ήσυχο το παιδί…. γιατί θέλεις να το φορτώσεις από τώρα έννοιες…??? άστο να χαρεί μέχρι να αρχίζουν να τον ζώνουν κι εκείνον τραίνα…!!

    υγ. τόσα χρόνια κι ακόμα δε μπορώ να δεχτώ την ορθογραφία (τρένο)

  2. Συγκινήθηκα …
    Επιτρέπεται να κλάψω (λίγο) ;
    …………………..
    Πάντα με συγκινεί η Αθωότητα ([στέκεται ακίνητος κρατώντας την αναπνοή του, με τα μάτια τεντωμένα στο κενό]).
    ——————————-
    Εγώ προσωπικά , πιστεύω , ότι καλά κάνετε και του μιλάτε για τα … «τρένα» και τις «μηχανικές ανησυχίες» σας … Να είναι … «σαν έτοιμος από καιρό» , όταν θα έρθει η ώρα και θα μπορεί να τα δει και να ταξιδέψει μέσα τους και να «οργώσουν» πατόκορφα την ψυχή του …

  3. selitsanos, κάντε ότι θέλετε, αλλά μην τα τινάζετε πάνω μου. :-)

    prozak, εγώ να τον αφήσω ήσυχο; εγώ το βιβλίο μου διάβαζα και μιλιά δεν έβγαζα… Αυτός άρχισε.

    silia, και ξέρετε, δε θέλει και πολύ. Η φαντασία του καλπάζει έτσι κι αλλιώς…

  4. αυτή η γέφυρα στις τελευταίες γραμμές… :D
    πιο όμορφη απ’ όλες τις γέφυρες που δεν έχω ακόμα επισκεφτεί. Στοιχηματίζω.

  5. Μαζί με τα lego να του πάρετε και ένα τεύχος του Playboy.
    Προκαλεί σίγουρα περισσότερες ερωτήσεις, αλλά σαφώς πιο ενδιαφέρουσες…

    Υ.Γ. Για ποιά ανθρωπάκια ομιλεί ο Επίτιμος;

  6. χμμμ…καλά που δεν είμαι η γυναίκα σας. Θα σας έριχνα τέτοιο δολοφονικό βλέμμα που θα περνούσε και το οριάν εξπρές από πάνω σας!! Ακου τι κάθεται και λέει του μωρού!!!

  7. sadcharlotte, ο συγκεκριμένος διάλογος τυχαίνει να είναι αληθινός. Τις περισσότερες φορές όμως μιλάω και απαντάω μόνος μου. Μη δίνετε σημασία. Μάλλον εγώ θα πρέπει να κοιταχτώ.

    aa-duck, ναι, πιστεύω ότι θα είναι μια ωραία γέφυρα όταν ολοκληρωθεί. Κι ελπίζω, οι διαδρομές που θα χαραχθούν από την αντικρινή όχθη και πέρα, να είναι ακόμα ομορφότερες.

    nomad, lego έχει. Και μάλιστα είναι τα ίδια ακριβώς με τα οποία έπαιζα κι εγώ στην ηλικία του.
    (μάλλον γραμμένες τις βρίσκει τις ερωτήσεις, στους τοίχους που έχουν μείνει από τότε)

    spy, ας το πάρει μόνος του όποτε θελήσει. Δε μου πάει η καρδιά να του κουτσουρέψω τη χαρά της πρώτης βουτιάς στα μυστήρια του σύμπαντος.

    σελιτσάνος, για μετρήστε τα. πρέπει να σας έχουνε ξεφύγει μερικά. Μόλις έβγαλα ένα από το παπούτσι μου.

    rosie, δεν είναι μωρό. Είναι ολόκληρος άντρας πια. Σ’ ένα μήνα θα κλείσει τα πέντε! Κι αφού ρωτάει πρέπει να του απαντάω. Τι να κάνω; Να λέω ψέματα; Χτίζονται γέφυρες με τα ψέματα;

  8. Ομολογώ πως αν ήμουν η γυναίκα σας και λέγατε τέτοια του παιδιού θα σας έβγαζα εισητήρίο χωρίς επιστροφή για τον υπερσιβηριακό. Οπότε μάλλον είμαστε και οι δύο τυχεροί που δεν είμαι :-P

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s