is it too far?

4645622_d54fb1cd99

Χθες ήμουν σε μια κηδεία. Παρατήρησα ότι σχεδόν όλος ο κόσμος συλλυπούνταν τους συγγενείς του ενενηνταπεντάχρονου νεκρού με δύο φράσεις. Η μία ήταν «Τα έζησε τα χρόνια του…» και η άλλη «Ε… από ‘δω και πέρα όσο ζούσε, θα υπέφερε».
Φαγωμένος από τον καρκίνο και ξαπλωμένος στη μαύρη γυαλιστερή του κάσα, ο κουστουμαρισμένος άντρας δεν έδειχνε να διαφωνεί, αλλά από την άλλη, ποτέ δε θα μάθουμε αν θα είχε και κάτι άλλο να προσθέσει επ’ αυτών των δύο πορισμάτων.
Εντωμεταξύ, το προηγούμενο βράδυ, στο ξενύχτισμα, καθόμουν μπροστά στο ανοιχτό φέρετρο, ακριβώς δίπλα στα πόδια του. Πρόσεξα ότι οι σόλες των παπουτσιών του ήταν ελαφρώς φθαρμένες. Μου φάνηκε πολύ ανθρώπινο αυτό.

————

Μετά ήρθε στο μυαλό μου μια άλλη κηδεία στην οποία είχα βρεθεί πριν από πέντε χρόνια. Εκεί ήταν ένα μικρό αγοράκι που δεν είχε κλείσει καλά καλά τα τέσσερα. Το φέρετρό του ήταν λευκό και κανένας δεν είχε τίποτα να πει. Θυμάμαι κι εκεί τα μικρά παπουτσάκια: Παρότι ακόμη χειμώνας, ήταν ένα αφόρετο ανοιξιάτικο ζευγάρι, ένα δυο νούμερα μεγαλύτερο από το πόδι, που είχε αγοραστεί με προοπτική να φορεθεί μέχρι το τέλος του ερχόμενου καλοκαιριού.
Κι αυτό επίσης ήταν πολύ ανθρώπινο.

————

Σήμερα πάλι, αναρωτιόμουν επί αρκετή ώρα ποιο είναι το κατάλληλο ρήμα για την περίπτωση. Τι λέμε; Ήμουν σε μια κηδεία; Πήγα σε μια κηδεία; Βρέθηκα σε μια κηδεία; … Παραβρέθηκα;
Απέρριψα ασυζητητί το Κατέληξα σε μια κηδεία, γιατί μου φαίνεται πολύ μελοδραματικό και υποκριτικό -τουλάχιστον όσο η κηδεία στην οποία αναφέρομαι δεν είναι η δική μου.
Συχνά πυκνά ακούω από πολλούς και το Επέστρεψα από μία κηδεία. Θεωρώ ότι αυτή είναι μια καλή, αισιόδοξη διατύπωση, που εμπεριέχει και μια λυτρωτική νότα, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν έρθει η ώρα, καταφεύγω πάντα στα βασικά και τελικά λέω είτε ήμουν είτε βρέθηκα.
Ανθρώπινο κι αυτό.

————

Και μέσα σε όλα αυτά θυμήθηκα και αυτό εδώ:

The Late Cord – My Most Meaningful Relationships Are With Dead People

17 thoughts on “is it too far?

  1. Μικρότερο στις κηδείες με έπιανε ένα είδος νευρικού γέλιου… (μάλλον ανθρώπινο το βρίσκει κι αυτό η αφεντιά μου)

    Ωραίο ποστ

    Felt – All the People I Like Are Those That Are Dead

  2. Μου θυμίσατε αυτό που είχε γράψει, λέει, ο Χέμινγουεϊ, όταν του ζητήθηκε να γράψει μία ιστορία με έξι λέξεις: «Πωλούνται παιδικά παπούτσια. Δεν φορέθηκαν ποτέ.»

    Οι θάνατοι των νέων ανθρώπων μ’αφήνουν με μια αίσθηση ματαιότητας που δεν έχω άλλοτε, και που δεν μπορώ να καταπιώ με τίποτα.

    Δίκιο έχει ο Σελιτσάνος.

    Καλή σας μέρα.

  3. wunbad, εμένα με πιάνει ακόμα, κυρίως σε κηδείες συγγενών. Γελάω με δάκρυα. Αφού όσοι δε με ξέρουν, βλέποντάς με με κατακόκκινα μάτια, έρχονται και μου χτυπάνε την πλάτη ψελλίζοντας «κουράγιο παιδί μου», «ο Θεός δίνει ο Θεός παίρνει» και άλλα τέτοια ξεκαρδιστικά…
    Στη μόνη περίπτωση που ήταν αδύνατη και μόνο η σκέψη ήταν στην περίπτωση 2 (παιδικά παπουτσάκια) όπου μου κόπηκε το γέλιο γενικώς, για έναν ολόκληρο χειμώνα σχεδόν.
    (θενκς για τον επικήδειο)

    σελιτσάνος, αυτό ακριβώς. Καθώς και το σημάδι που άφησε (αν άφησε) η βόλτα.

    butterfly, ανατριχιαστική ιστορία!
    Οι θάνατοι νέων ανθρώπων είναι κατά βάση ακατανόητοι.

    ., κι εγώ αυτό υποψιάζομαι. Αλλιώς θα τους φορούσαν παπούτσια trekking… όχι σκαρπίνια!

    prozak, αυτή είναι πράγματι μια πολύ ωραία ευχή.

  4. Με την περίπτωση 2… κόλλησε το μυαλό μου, έχω τρία μικρά… δεν το βγάζω από τη σκέψη…

    Δεν αντέχω την αναγκαία αυτή συνθήκη, σήμερα πρέπει να πάω σε κηδεία γνωστού που σκοτώθηκε χθές, ακαριαία σε τροχαίο και μέσα στο αυτοκίνητο ήταν η γυναίκα του και το ένα από τα τέσσερα παιδιά τους, που ευτυχώς είναι καλά… σωματικά δηλαδή…, αλλά δεν μπορείς και να μην πάς.

    Ανθρώπινο είναι να μην το αντέχεις, ανθρώπινο και να πας, γιατί πρέπει.

  5. Αυτές οι λεπτομέρειες…
    βγάζουν όμως μια τρυφερότητα τα φορεμένα παπούτσια και τα αφόρετα που είναι δύσκολο να μην χαμογελάσεις και την ίδια στιγμή να μην κλάψεις.

  6. δεν θα γραψω τίποτα γιατι θα πνιγώ μέσα στα δάκρυά μου. Και ναι, πάντα έτσι κάνω. Κλαίω με τα πιο απίθανα πράγματα..πλάνταξα στο κλάμα με τον ΕΤ, ψάχνοντας τον Νέμο, αλλά ποτέ σε κηδεία. Εκεί στέκομαι παγωμένη, κλειστή, με αδάκρυτα μάτια, μια πέτρα σκέτη.

    Αυτά..

    Και δεν το βάζω κάτω. Ηρθε η Ανοιξη ρε γαμώτο!!!!!!!

  7. kleine wolke, αφού είπαμε: η αλήθεια βρίσκεται στις αποχρώσεις…

    rosie, ανθρώπινο κι αυτό.
    ( ναι γαμώτο. ήρθε επιτέλους η π’τάνα! )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s