a beauty impossible to define

nick cave – the ship song

Δεν το έχω ακούσει τόσες φορές όσες το σιγοτραγούδησα. Η μελωδία του έβγαινε κάποτε από μέσα μου αντανακλαστικά σαν ψίθυρος ή σαν παράσιτο της αναπνοής. Οι νύχτες τότε τελείωναν όταν οι ήχοι χύνονταν μ΄ ένα ανεπαίσθητο βούισμα από τα αυτιά μου, αφήνοντας μια λεπτή λευκή γραμμή -την υπόνοια μιας αχνής πορείας- στο δρόμο που έμενε πίσω. Περπατώντας την επιστροφή. Θυμάμαι τα σπασμένα μπουκάλια εδώ κι εκεί, χιλιάδες πολύχρωμα γυαλιά να θρυμματίζονται κάτω από το βήμα μου, θυμάμαι την απόλυτη ησυχία στην πόλη λίγο πριν χαράξει. Μοναξιά. Γρήγορο βήμα. Κι επίσης το χνώτο μου: να ανάβει και να σβήνει μπροστά στο πρόσωπό μου σα μαγική μπάλα που τη σπρώχνω με το στόμα. Ή να το σιγομουρμουρίζω περιμένοντας σ’ ένα παγκάκι υπόγειου σταθμού και κάθε τόσο να το παρασύρει ο αέρας των περαστικών συρμών. Και να χάνεται: άυλες δίνες στο σκοτάδι της σήραγγας.  Έχω τη γεύση του στο στόμα: μπύρα, φτηνό κρασί, το αντίθετο ενός φιλιού… Μοναξιά· πάλι. Γρήγορο βήμα.  Πίσω στο δωμάτιο, από την πρώτη κιόλας στροφή ένιωθα ότι αφηνόμουν σε μια ζεστή αγκαλιά. Σα να αραίωνα τον εαυτό μου, με λίγο ακόμη κενό. Ένα μπουκάλι νερό και μια άδεια λεκάνη στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Το πορτατίφ ανοιχτό, για να μπορώ να γαντζώνω το βλέμμα μου στις γωνίες των επίπλων.
Μετά άφηνα τις νότες, αργά μία μία, να ταλαντεύονται στο λαιμό μου για ώρα, βαθιά και μακρόσυρτα σαν βουδιστικό ομ, μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

———————————————————————————-

nick cave – brompton oratory

Δέκα χρόνια μετά -άνοιξη του δύο χιλιάδες δύο- ακούμε παρέα αυτό. Εκείνη ακουμπάει το μικροσκοπικό κεφαλάκι της στον ώμο μου, κι εγώ χαϊδεύω την πλάτη της που είναι όση η παλάμη μου και νιώθω την ανάσα της στο λαιμό μου. Είναι μικρή και πολύτιμη και εύθραυστη και τόσο -μα τόσο όμορφη έτσι όπως αφήνεται στην αγκαλιά μου. Τη θυμάμαι να με κοιτάζει με τα μεγάλα της μάτια κι εγώ να βυθίζομαι και να προσπαθώ -δεν έχω ιδέα γιατί- να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Ησυχάζει μ’ αυτό το τραγούδι και ησυχάζω κι εγώ, γιατί αυτό το τραγούδι, σκέφτομαι, είναι σαν εκατοντάδες σταγόνες νερό να κυλάνε πάνω σε ένα τόσο δα σώμα που προσεκτικά το στεγνώνω με μια κάτασπρη απαλή πετσέτα.

16 thoughts on “a beauty impossible to define

  1. Ζαλίστηκα από την πολλή ομορφιά. Για τα μάτια να μην το συζητήσω. Ούτε για τα αυτιά.
    Καλημέρα όμορφη και ηλιόλουστη (εμάς μας αρέσει το Henry Lee)

    υγ: γκλίουνκ :)

  2. Σας κατανοώ απολύτως.
    Ειδικότερα το λόγο που δακρύζετε… έχω την ευτυχία να με κοιτάζουν κι εμένα τα ωραιότερα ματάκια του κόσμου… με μέγεθος πλάτης όσο η παλάμη μου…

    (Τελικά ο Cave είναι υπεύθυνος και για δικές σας ησυχίες και ανησυχίες.., κι αυτό κατανοητό ξέρετε…).

    Καλή σας ημέρα.

  3. Εγώ τι να σας γράψω τώρα;
    Λατρεύω τον Cave, και θα κρατώ στα χέρια μου μια τέτοια πλατούλα σε λιγότερο από δύο μήνες…
    (ελπίζω να μπορώ να γράφω κι εγώ τότε ωραία τοστ σαν το δικό σας)

  4. Μια λευκή λεπτή γραμμή…τι όμορφο. Μου κόπηκε η ανάσα ενώ ξεκίνησα να διαβάζω το κείμενό σας σήμερα.

    Αν ήξερε τα δέκα χρόνια μετά με το τόσο δα σώμα και την κάτασπρη απαλή πετσέτα, κι ο πρώτος σας εαυτός θα προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του εκεί στο κενό.

  5. Όμορφες εικόνες.
    Κι εγώ, μερικές φορές που κοιτάω το γιό μου να κοιμάται, νοιώθω την ανάγκη να κλάψω. Overwhelmed το λένε οι σύμμαχοι νομίζω :-)

    υγ. μη μου πείτε πως είχε γενέθλια η ομορφιά σας!

  6. Οταν ήταν μωρό, έβαζα το κεφαλάκι της (εφάρμοζε μια χαρά) κάτω από το πηγούνι μου, το στερέωνα στο λαιμό μου και γινόμασταν ένα.

    Προχτές, ήρθε κοντά μου και μου τριβόταν. Την παίρνω αγκαλιά και την βλέπω να προσπαθεί να χώσει το κεφάλι της στο λαιμό μου..Με πιάσαν τα γέλια..Αμ δε… που να χωρέσει το κεφάλι μιας 17χρονης πια..

    Οτι μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε, δεν χωρά αμφιβολία. Είναι όμως τόσο όμορφο να βλέπεις το μέλλον πατώντας όμορφα στο παρελθόν, με μυρωδιές, μουσικές και μνήμες..

  7. χνούδι, Εσείς είστε πιο ‘μοβόρες :-)
    καλημέρα κι από εμάς (χιόνια και αέρας σήμερα στα πέριξ)

    masterpcm, να τη χαίρεστε την πλατούλα. Και να τη χαϊδεύετε όσο μπορείτε γιατί μεγαλώνουν οι άτιμες πριν καλά καλά το καταλάβετε.

    σελιτσάνος, είναι κι αυτό ένα από τα όμορφα πράγματα

    theorema, ναι, πολύ συχνά ισχύει ακόμα και τώρα έτσι όπως το είπατε: «γμτ…»
    (το έλεγα όμως συχνότερα μεταξύ τριάντα και σαράντα)

    spy, εγώ πάντως ένα έχω να σας πω: οι πλατούλες έρχονται μικρές, μεγαλώνουν και φεύγουν. Ο Cave μένει.
    (αστειεύεστε; ας μπορούσα να γράψω έστω και μισό νανούρισμα σαν το δικό σας και σιγά μην ξανάπιανα στυλό στα χέρια μου (που δεν πιάνω, αλλά λέμε τώρα))

    mamma, σας συμβαίνει κι εσάς;
    Να σας πω όλη την αλήθεια όμως, είναι και κάτι άλλες στιγμές που τα κοιτάω -ειδικότερα τον μικρό που ‘ναι και μεγάλος μαλαγάνας- και μου ‘ρχεται να τα πνίξω (ευτυχώς όμως αυτό συμβαίνει μόνο infrenquently)
    (όχι γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2001, σας ευχαριστώ όμως και μόνο για τη σκέψη :-) )

    κκμ, είναι το κατακάθι μου.

  8. για εντελώς προσωπικούς λόγους το κειμενο σας με άγγιξε όσο δε με εχουν αγγίξει χιλιάδες κουβέντες «κουραγιου» και «υποστήριξης» τους τελευταίους μήνες…

    και υποτίθεται ότι είμαι και σκληρή παναθεμά με, και μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα…

    τα πάντα ίσως… αλλά όχι αυτο…

    :-(

  9. σας ευχαριστώ πολύ για το καλωσόρισμα…. :-)

    όχι απλά από τις γωνίες, από όπου μπορώ θα έλεγα…!!

    ευτυχώς που υπάρχετε κι εσείς και με ρίχνετε ακόμα περισσότερο, χαχαχαχαχαχαχα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s