απέθαντα σε έξαψη

undeadfuck

Η πάλαι ποτέ χυμώδης -αν και μικροκαμωμένη- χήρα ετών εξήντα δύο, κυρία Βιργινία με αιφνιδίασε για τα καλά. Κρυμμένη μέσα στη ντουλάπα με τα νεγκλιζέ, περίμενε την κατάλληλη στιγμή και τότε χίμηξε πάνω μου σα λυσσασμένη μαϊμού, ουρλιάζοντας ακατάπαυστα «Ουααάργκ! Ουααάργκ!». Γαντζώθηκε στην πλάτη μου τυλίγοντας τα δυο πόδια της σφιχτά γύρω από τη μέση μου ενώ ταυτόχρονα άρχισε να ξεσκίζει με τα νύχια της το πρόσωπό μου. Στην προσπάθειά μου να την αποτινάξω από πάνω μου, άρχισα να γυρίζω σα τρελός γύρω από τον εαυτό μου, να πηδάω πάνω κάτω και να χτυπιέμαι με όλη μου τη δύναμη στους τοίχους του μικρού της ροζ υπνοδωματίου. Κάποια στιγμή κι ενώ το αίμα που έτρεχε από το κεφάλι μου με είχε τυφλώσει, σκόνταψα και έφυγα πετώντας, με την κυρία Βιργινία στην πλάτη, μέχρι εκεί όπου πρώτο το δικό της κεφάλι, συνάντησε το χρυσοποίκιλτο ροκοκό κομοδίνο της. Άκουσα το ξύλινο έπιπλο να γίνεται κομμάτια κι ένιωσα τη λαβή των ποδιών της να χαλαρώνει. Όταν, ύστερα από λίγο, γύρισα κάτω από το μικροκαμωμένο σώμα έτσι ώστε να μπορέσω να το παραμερίσω και να σηκωθώ, βρέθηκα να κοιτάζω κατάματα από απόσταση λίγων μόλις εκατοστών την κυρία Βιργινία. Έμεινα ακίνητος σαν παγωμένος. Ο ήλιος παιχνίδιζε ανάμεσα στα βρώμικα μακριά μαλλιά της απέθαντης χήρας που έπεφταν σαν κουρτίνα γύρω από τα σκισμένα μας πρόσωπα.  Μικρές γιρλάντες κομματιασμένης σάρκας κρέμονταν από βαθιές μαύρες πληγές που έχασκαν εκεί όπου κάποτε απλωνόταν -με μεγάλη φροντίδα στρωμένο- το κατάλευκο δέρμα της. Κάποιος ή κάτι θα πρέπει να την είχε δαγκώσει πολύ άσχημα, γιατί ολόκληρο το πάνω χείλος και ένα μικρό κομμάτι από το κάτω είχαν κυριολεκτικά ξεριζωθεί και μαζί τους είχε αποκολληθεί και όλο το αριστερό μάγουλο, από τη βάση της κάτω γνάθου μέχρι ψηλά, λίγο κάτω από την κόγχη του ματιού. Εκεί, λίγο πιο κάτω δηλαδή από την κόγχη του ματιού, ταλαντευόταν και το μάτι της το οποίο κρεμόταν από το οπτικό νεύρο και αιωρούνταν τώρα γύρω από τη μύτη μου. Δίχως να το πολυσκεφτώ, άρπαξα το γυμνό βολβό με τα δόντια, και με μια απότομη κίνηση του κεφαλιού τον ξερίζωσα και τον έφτυσα δίπλα μου. Η κυρία Βιργινία δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα αντίθετα μάλιστα μου φάνηκε ότι ξεχώρισα κάτι σα χαμόγελο να διαγράφεται αμυδρά στο παραμορφωμένο της πρόσωπο. Χωρίς να πάρει το άλλο της μάτι από το αντίστοιχο δικό μου, την ένιωσα να πιέζει το σώμα της πάνω μου. Ακούστηκε ο υγρός ήχος των νοτισμένων με αίμα ρούχων μας καθώς τρίβονταν αργά μεταξύ τους. Η κυρία Βιργινία έβγαλε αργά μια κατάμαυρη κρύα γλώσσα κι έγλυψε τα μωλωπισμένα χείλια μου.

Σ’ αυτούς τους τελευταίους είκοσι μήνες που βυθίζομαι ολοένα και βαθύτερα στην αποκτήνωση, έμαθα από πρώτο χέρι ότι άλλη κόλαση δεν υπάρχει πέρα από αυτή που κουβαλώ μέσα μου. Όλο και πιο συχνά πιάνω τον εαυτό μου να χάνεται με μια έξαψη σχεδόν παιδική στα ερεβώδη μονοπάτια της και ν’ αφήνεται ολοένα και πιο πρόθυμα στην αγκαλιά των σιωπηλών της αβύσσων.

Έτσι πρόθυμα λοιπόν και τώρα, άνοιξα το στόμα μου κι ανταπέδωσα το φιλί της περνώντας απαλά τη γλώσσα μου κατά μήκος των εκτεθειμένων δοντιών και ούλων, φτάνοντας μέχρι πίσω στην κλείδωση της γνάθου. Πιπίλισα για λίγο ένα κομματάκι σκισμένης σάρκας που κρεμόταν δίπλα στο αριστερό ζυγωματικό και μετά δάγκωσα απαλά το λοβό του αυτιού της, ο οποίος μόλις πήγα να τον ρουφήξω, ξεκόλλησε και πήγε και σφηνώθηκε στο λαιμό μου και παραλίγο να με πνίξει. Εντωμεταξύ η κυρία Βιργινία είχε σκίσει με το δεξί της χέρι το παντελόνι μου και είχε χουφτώσει για τα καλά τα αχαμνά μου. Καθώς το αίμα πλημμύριζε τα ξεχασμένα εδώ και περίπου δυο χρόνια, αγγεία, ένιωσα γύρω μου το δωμάτιο να θολώνει αλλά την ίδια στιγμή -και παρότι είχα να κάνω σεξ από την παραμονή του ολοκαυτώματος- το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με τράβηξε για λίγο από την παραζάλη, και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Κοίταξα το μισάνοιχτο στόμα της Κυρίας Βιργινίας. Ανάμεσα στους σκισμένους ιστούς και το αίμα που έπηζε, ξεχώριζα με ευκολία αρκετά από τα οστά του κρανίου της καθώς και τις δυο σειρές των οδοντικών εμφυτευμάτων. Γομφίοι, προγόμφιοι, κυνόδοντες, κοπτήρες, όλα στη σειρά λευκά και καλογυαλισμένα. Τι θα γινόταν, αν πάνω στη δίνη του πάθους, η κυρία Βιργινία επιχειρούσε να με δαγκώσει; Χωρίς δεύτερη σκέψη ψαχούλεψα το πάτωμα δίπλα μου και μόλις έπιασα κάτι που μου φάνηκε ικανοποιητικό σαν μέγεθος, το άρπαξα και το έχωσα στο στόμα της ξαναμμένης χήρας. Εκείνη αιφνιδιάστηκε κι απέμεινε για λίγο ακίνητη να με κοιτάζει με εκείνο το τεράστιο μαύρο ομοίωμα ανδρικού πέους σφηνωμένο ανάμεσα στα δόντια, αλλά πριν προλάβει να αντιδράσει, εγώ είχα καταφέρει να βρω και μια μαύρη μεταξωτή κάλτσα την οποία έδεσα στα γρήγορα γύρω από το κεφάλι της, σταθεροποιώντας έτσι τον δονητή σφηνωμένο βαθιά μέσα στο στόμα της. Αφού τελείωσα μ’ αυτό, επέστρεψα στην παραζάλη χώνοντας το χέρι μου μέσα στο βρακί της και χουφτώνοντας το παγωμένο της αιδοίο.

—————————–

Με την κυρία Βιργινία είχαμε πρωτοσυναντηθεί στο χασάπικο του άντρα της (του κυρ-Μάκη-ζωή-σε-λόγου-μας) πριν από είκοσι τρία ακριβώς χρόνια. Εγώ τότε ήμουν δεκαεπτά κι εκείνη τριάντα εννιά.  Ο κυρ-Μάκης-ζωή-σε-λόγου-μας, πενήντα οκτώ. Μέχρι και σήμερα θυμάμαι λέξη προς λέξη, σαν να ήταν μόλις χθες, ό,τι ακριβώς είχε ειπωθεί μεταξύ μας εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό πάνω από την ταμειακή μηχανή του μικρού κρεοπωλείου. Εκείνη είχε πει: «Διακόσιες τριάντα» κι εγώ είπα «Έχω χιλιάρικο, ορίστε.»

Το κάναμε για πρώτη φορά μετά από μερικούς μήνες, πίσω, στο ψυγείο με τα κρέατα. Τα μεσημέρια ο μακαρίτης πεταγόταν στο σπίτι για να ξαπλώσει και η κυρία Βιργινία έμενε στο μαγαζί για να πλύνει τα μαχαίρια και τους μπαλτάδες και να ξύσει τα λίπη και τα αίματα από τους πάγκους. Εγώ επέστρεφα εκείνη τη μέρα από το φροντιστήριο κι εκείνη με είδε από τη τζαμαρία και βγήκε και με τράβηξε μέσα κλειδώνοντας την πόρτα. Δεν είπαμε απολύτως τίποτα. Χωθήκαμε στο βάθος του ψυγείου, ανάμεσα στα κρεμασμένα σφαχτάρια και τις συκωταριές και πηδηχτήκαμε έτσι απλά, γρήγορα και μουγκά πάνω σε ένα κασόνι με νωπά κοτόπουλα. Πριν εκσπερματώσω, τραβήχτηκε από πάνω μου και κατεύθυνε με το χέρι της το πέος μου προς έναν κουβά με εντόσθια (στομάχια, καρδιές κλπ.).  Θυμάμαι ότι επί ένα ολόκληρο λεπτό εκσπερμάτωνα πάνω στα γυαλιστερά σπλάχνα.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έκανα σεξ.

——————————

Προσπαθούσα τώρα να μπω μέσα της, αλλά ήταν αδύνατο. Ένα από τα πρώτα συμπτώματα της Απεθαντοσύνης είναι η αφυδάτωση. Η σάρκα του απέθαντου χάνει σταδιακά όλα τα υγρά της και στο τέλος ξεραίνεται και γίνεται σα τσαλακωμένο χαρτόνι. Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση της κυρίας Βιργινίας αυτή τη στιγμή, εκεί κάτω. Τη γύρισα απαλά να ξαπλώσει ανάσκελα και γλίστρησα εγώ πάνω της. Εκείνη άνοιξε τα πόδια κι εγώ βύθισα το κεφάλι μου ανάμεσά τους. Μετά από μερικά λεπτά ανέλπιδης αιδοιολειχίας με παράλληλη χρήση άφθονου σάλιου, διαπίστωσα πως οι προσπάθειές μου ήταν μάταιες. Σήκωσα το κεφάλι και την κοίταξα απεγνωσμένος. Με το ένα της μάτι μου ανταπέδωσε το βλέμμα. Έπιασε με τα χέρια της την άκρη της μπλούζας της και τη σήκωσε μέχρι το λαιμό. Το δέρμα της ήταν διάφανο και ξερό και καλυμμένο σε πολλά σημεία από μελανές σκιές και μεγάλες κηλίδες ξεραμένου αίματος. Περίπου στο κέντρο του θώρακα υπήρχε μια μικρή τρύπα, πιθανότατα από κάποια σφαίρα, με διάμετρο στο μέγεθος καρυδιού. Γύρω από την πληγή απλώνονταν σαν πέταλα λουλουδιού ομοιόμορφες πιτσιλιές από αίμα. Κοίταξα την κυρία Βιργινία. Εκείνη έπιασε με τα δυο της χέρια το πέος μου και το τράβηξε απαλά προς τα πάνω, οδηγώντας το στο χείλος της μικρής μαύρης οπής. Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα. Το δωμάτιο άρχισε να στροβιλίζεται και να χάνεται μαζί με το βλέμμα μου μέσα στο θώρακα της  κυρίας Βιργινίας.

Με μια απότομη κίνηση μπήκα μέσα της κι εκσπερμάτωσα σχεδόν ακαριαία.

—————————-

Για τρεις μήνες πηδιόμασταν κάθε Δευτέρα και Τετάρτη ανελλιπώς, πάντα στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, πάντα βουβά και παγωμένα. Με το που μπήκε το καλοκαίρι τα έφτιαξα με μια μικρή από την παρέα μου κι αρχίσαμε τα μπάνια και τα σαλιαρίσματα και τα ξεμοναχιάσματα κι έτσι σιγά σιγά άρχισα να αποφεύγω την κυρία Βιργινία. Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου ότι είχα αφήσει κάτι πίσω μου -τέτοιο καθίκι ήμουν ανέκαθεν- κι έτσι, στις σπάνιες φορές που συναντιόμασταν πια, όταν εκείνη με κοιτούσε πίσω από το ταμείο ή πίσω από τη βιτρίνα του μαγαζιού, εγώ γυρνούσα την πλάτη μου και άκουγα το βλέμμα της να πέφτει κάτω και να γίνεται κομμάτια στο λιγδιασμένο μωσαϊκό του κρεοπωλείου.  Μετά από μερικές εβδομάδες άρχισα να βρίσκω δικαιολογίες προκειμένου να μην πηγαίνω εγώ για κρέας και ύστερα να γυρίζω από άλλο δρόμο στο σπίτι έτσι ώστε να μην περνάω μπροστά από το μαγαζί.

Στο τέλος, μια μέρα προς το τέλος του ίδιου καλοκαιριού, η κυρία Βιργινία είχε πεταχτεί μπροστά μου -με κάτι μάτια πολύ βαθιά και κόκκινα- και με είχε τραβήξει κάτω από μια οικοδομή δίπλα σ’ έναν σωρό ασβέστη και μου είχε πει -μόλις είχε κλείσει τα σαράντα τότε κι εγώ τα δεκαοκτώ: «Αρχίδι, μου γάμησες την καρδιά!»

.

.

—-
αιμόφυρτα απέθαντα υπάρχουν επίσης στον κατήφορο, στο λίβινγκ ρουμ, πάνω από το πτώμα, στον ακάλυπτο, σε κατάνυξη και στην κλεψύδρα.
Advertisements

22 thoughts on “απέθαντα σε έξαψη

  1. χνούδι, μη μου δίνετε θάρρος…

    σελιτσάνος, ναι που να πάρει ο διάολος. Ναι!
    (Να χέσω μέσα το γουόρντ, το όφις κι όλη τη μάικροσοφτ μαζί! )
    Ευχαριστώ. Θα το διορθώσω αμέσως.

    deadend mind, σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια :-)

  2. Σελιτσάνος , γιατρός είστε ή διορθωτής γαμώτο ; εδώ έχουμε να κάνουμε με ποίηση και μου ψυρίζετε τη γραμματοσειρά ;

    (maitre , υποκλίνομαι , proud to be your friend )

  3. κκμ, καλά κάνει ο παλαιο-σελιτσάνος! (Και) γι’ αυτό τον εκτιμώ. Από κάτι τέτοια λάθη δημιουργούνται παρανοήσεις. Θα μπορούσε κανείς κάλλιστα να υποθέσει πως ο ήρωας έχωσε το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια της κυρίας Βιργινίας προκειμένου να διαπιστώσει κατά πόσο το αιδοίο της είχε λήξει. Να είχε προβεί δηλαδή σε έναν απλό έλεγχο (ανορθόγραφης και πάλι) αιδοιοληξίας.
    Αυτό θα άλλαζε όλο το νόημα.
    (με συγκινεί η κατανόηση που δείχνεις. είσαι ανεκτίμητος)

    theorema, πού θα πάει; θα φτάσω και στο κεφάλι…

    wunbad, O brother, where art thou? Aπό αλλού σας περιμέναμε κι απ’ αλλού εμφανιστήκατε!

  4. Κύριε kopoloso αν φτάσετε και στο κεφάλι τότε τα πράγματα θα είναι πολύ σοβαρά. Δεν είμαι σίγουρη πως το θέλετε κάτι τέτοιο.
    Τέτοια γαμήσια επιφέρουν συνέπειες.
    Δαναός είστε?

  5. Άφωνη!

    Πέρα από τη φαντασία σας, έχετε πολύ όμορφη και σταθερή γραφή, που μοιάζει σαν να μην καταβάλλετε καμία προσπάθεια! Δεν ξέρω φυσικά αν είναι έτσι, ούτε κι έχει σημασία άλλωστε. :) (καιρό ήθελα να σας το γράψω αυτό).

    Καλό σας Σαββατοκύριακο.

  6. Για σκέτα απέθαντα ευχήθηκα και μπήκα σήμερα εδώ να ζητήσω και τα βρήκα!Και σε έξαψη μάλιστα!
    Και γιατί όχι; όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα.

    Δεν το κρύβω,συγκινήθηκα και για την κυρια Βιργινία…

    Καλησπέρα :)

  7. @ Σελιτσάνος:
    Μα επιτέλους, καλά σας λέει ο κ. Κ.Κ.Μοίρης. Εμείς βγάζουμε τα σώψυχά μας στη φόρα (άντε και τίποτε άντερα, μάτια, συκώτια, κλπ.) κι εσείς το μόνο που βρίσκετε να κάνετε είναι να τους βάλετε μπουγάδα;

    @ kopoloso:
    Μην τον ακούτε maitre. Κι εμένα τα ίδια μου έκανε, αλλά το άφησα το παλιο-«Δίλλημα» όπως ήταν για ιστορικούς λόγους. Και το ‘χα και στον τίτλο να φανταστείτε. Πρώτη μούρη στη μαρκίζα για τρεις μέρες…

    Υ.Γ. The best (till the next of course…)

  8. Μα εγώ γαι το καλό σας…Αν,όπως απλώνετε την ενλόγω μπουγάδα,πέσει καμμιά αιδοιολειξία κάτω και πιαστεί στο έλατο,που είναι στη γλάστρα στον ακάλυπτο,θα γίνετε ρόμπα σ’ όλη τη γειτονιά…

  9. «Πριν εκσπερματώσω, τραβήχτηκε από πάνω μου και κατεύθυνε με το χέρι της το πέος μου προς έναν κουβά με εντόσθια (στομάχια, καρδιές κλπ.). Θυμάμαι ότι επί ένα ολόκληρο λεπτό εκσπερμάτωνα πάνω στα γυαλιστερά σπλάχνα.»

    Tι εικόνα Θεέ μου!!!!
    Εκεί έμεινε το μάτι μου…(και το μυαλό μου)…
    Υποκλίνομαι, αν και μου πέσατε βαρύς ως πρώτο ολοκληρωμένο ανάγνωσμα από την περασμένη Τρίτη που η ίωση μ΄έριξε ανάσκελα στο στρώμα. (μη κάνετε συνειρμούς..με γάμησε (με την κακή έννοια) η άτιμη και δε το ευχαριστήθηκα):P:P:P

  10. kostis-b, τι να κάνω όμως; αφού αλλιώς μας τα ‘φερε η ζωή.

    mamma, :-) περίπου. Το κάνουμε για να δουλέψει λίγο και το κυλικείο μας.

    καπετάνισσα, είστε αναμφίβολα άνθρωπος με ευγένεια και κατανόηση. Ελπίζω να μη σας πόνεσα. Σας ευχαριστώ.

    theorema, μην αναφέρετε λέξεις όπως «συνέπειες».
    … με ξεσηκώνουν. :-)

    butterfly, όχι, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Η τραγική αλήθεια βρίσκεται εδώ.
    Σας ευχαριστώ όμως, με κάνετε και κοκκινίζω.
    Καλή εβδομάδα.

    kleine wolke, χαρά μας να σας εξυπηρετούμε.
    Είστε ευαίσθητη. Όλοι οι άνθρωποι που αγαπούν τις γάτες είναι.
    Καλημέρα.

    ., κάπου έπρεπε να τα πω κι εγώ επιτέλους…

  11. aerosol, εννοείτε στο σεξ με απέθαντα; … Μα μόνος μου παίζω. Όλοι οι άλλοι έχουν α-πεθάνει.

    spy, εγώ πάντως το άλλαξα. Διότι -δίκιο έχει ο σελιτσάνος- άλλο αιδοιολειχία κι άλλο αιδοιολειξία (κι άλλο αιδοιοληξία, αφ κορς).
    Μετά -αργά αλλά σταθερά- κυλάμε στον νοηματικό εκφυλισμό. Δεν απέχουμε δηλ. και πολύ πια από το να λέμε π.χ. «έχωσα το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια της κυρίας Τάδε, όπου και προέβην σε εντατική… ομοιοκαταληξία.», αντί του ορθού «αιδοιολειχία», και άντε βγάλε άκρη μετά.

    σελιτσάνος, έχετε δίκιο. Τέλος.

    rosie, και μόλις συνήλθατε δηλαδή, μπήκατε εδώ;
    Και τώρα πως αισθάνεστε; Φαντάζομαι θα σας έπεσε τουλάχιστον ο πυρετός…

  12. Ευτυχως που το πετυχα καλοκαιρακι! αυτα τα ψυγεια, ακομα και Μαρτη, ειναι μαρτυρικα…
    Συγχαρητηρια :) και πολυ σπλαττερ λεμε
    (καλλιο αργα παρα ποτέ που σε ανακαλυψα, ευχαριστω τη θεια Τυχη)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s