με τις παντόφλες

jonas-criscoe-2006-zoom

Παρασυρμένος από τη δυναμική των κινητοποιήσεων κλείνω την τηλεόραση, σηκώνομαι από τον καναπέ και μπαίνω στο πολυμορφικό. Αυτή τη φορά δε θα βάλω τη ζώνη. Η γενιά μου πάντα αυτοϊκανοποιούνταν εκφραζόμενη με συμβολικές κινήσεις τέτοιου τύπου. Και μ’ αυτές επαναπαυόταν κιόλας. Από τη βιασύνη μου μάλιστα να επαναπαυτώ, αντιλαμβάνομαι, καθώς βάζω μπρος τη μηχανή, πως έχω βγει από το σπίτι με τις παντόφλες. Γουάτ δε φακ όμως. Αφού το είπαμε: Συμμετέχω συμβολικά. Που σημαίνει ότι, (α) αφού προσποιηθώ πως πνίγομαι από τα δακρυγόνα που ξεχειλίζουν από την οθόνη της 32άρας 16:9 και (β) αφού στεγνώσω καλά τα μαλλιά μου -γιατί μόλις έκανα ντουζάκι και δεν έχω όρεξη ν’ αρπάξω κανένα κρύωμα για χάρη καμιάς πουτάνας επανάστασης- βγαίνω στον περιφερειακό με το ΙΧ και κάνω το γύρο της πόλης μια ή δυο φορές, ανάλογα με το βαθμό της επανάπαυσης που απαιτεί το εκάστοτε γεγονός.

Σήμερα π.χ. λέω να κάνω τρεις φορές το γύρο. Τότε με τον Οτσαλάν δεν είχα ακόμα αυτοκίνητο, κι έτσι είχα αρκεστεί να κάνω δύο φορές το γύρο του τετραγώνου με τα πόδια. Στο γυρισμό είχα πάρει και πιτσίνια από το περίπτερο. Αυτή τη φορά όμως η αναταραχή με κλόνισε για τα καλά. Μετά από τους τρεις γύρους στον περιφερειακό, ίσως μπω και για κανένα τεταρτάκι να οδηγήσω στα στενά της πόλης. Με την αμόλυβδη στα 0,73 η συμβολική συμμετοχή μου δε θα κοστίσει πάνω από έξι με εφτά ευρώ. Έτσι, στο γυρισμό, μπορεί να πάρω και κανένα γύρο -πίτα. Ή δύο. Εξαρτάται πάντα από την εξέλιξη της επαναπαυτικής διαδικασίας.

Απορροφημένος από αυτές τις σκέψεις, φτάνω στο τελευταίο φανάρι της πόλης, στρίβω αριστερά στο σκοτεινό δρόμο και βυθίζω την παντόφλα στο γκάζι.

Προτού καλά καλά προλάβω να διανύσω πέντε χιλιόμετρα, βλέπω στην άκρη του δρόμου δύο από εκείνα τα φωσφορίζοντα γιλεκάκια της τροχαίας να μου νεύουν με έναν φακό. Ανάβω τα αλάρμ και σταματάω δίπλα τους. Το ένα γιλεκάκι πλησιάζει, σκύβει στο παράθυρο και λέει: «Καλησπέρα… κύριε.»

Αυτό το «κύριε» το εκστομίζει όπως το εκστομίζουν όλα τα όργανα του είδους του, δηλαδή σα να σε λέει «… μαλάκα.». Του ανταποδίδω λοιπόν το χαιρετισμό στο ίδιο ύφος: «Καλησπέρα… όφισερ.»

«Μπορώ να δω την άδεια και το δίπλωμά σας παρακαλώ… κύριε;»

«Βεβαίως… όφισερ. Ορίστε η άδεια, ορίστε και το δίπλωμα.»

«Κύριε! … Τι ήταν αυτό;»

«Ποιο… όφισερ;»

«Αυτό που μόλις σχηματίσατε με τα δάκτυλά σας …κύριε. Και μάλιστα… δις!»

«Χμ… Χωρίς αμφιβολία ήταν κωλοδάκτυλο… όφισερ. Και μάλιστα …δις.»

Μπρος στην αφοπλιστική μου ειλικρίνεια το γιλεκάκι κάνει δυο τρία βήματα πίσω και ρίχνει το φως του φακού στο πρόσωπό μου.

«Κατεβείτε σας παρακαλώ από το αυτοκίνητο … κύριε.»

«Φακ γιου… όφισερ» , του λέω και πιάνω κάτω από το κάθισμα το μπουκάλι του ξίδι τοπ με τη βενζίνη, ανάβω το στουπί κι εξοστρακίζω τη μολότωφ-ξίδι τοπ από το παράθυρο ίσια στο παρκαρισμένο τζιπ, πατώντας το γκάζι και αφιερώνοντάς του ταυτόχρονα και το τρίτο (και τελευταίο) κωλοδάκτυλο της βραδιάς.

Καθώς το πολυμορφικό τερματίζει στα 180 βλέπω πίσω μου τις φλόγες που τυλίγουν το περιπολικό να τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι. Μαλάκα! Που θα μου πεις εμένα… Ανοίγω το cd ελπίζοντας να είναι μέσα κάτι που να ταιριάζει στην επαναστατημένη μου διάθεση. …Sex (Ι’m A)! Άει στα γαμήδια! Το άκουγα το απόγευμα καθώς πήγαινα στο σούπερ μάρκετ. Είναι η εκτέλεση από την Peaches. Βολεύομαι με τον όρο «εκτέλεση» -μου φαίνεται ταιριαστός και αρκετά ξεσηκωτικός- και το αφήνω. Θέλω να πατήσω το γκάζι αλλά δεν πάει άλλο. Κλείνω τον κλιματισμό και κερδίζω δυο τρία χιλιόμετρα ακόμα.

«Sex, Sex, Sex, Sex…»

Ο τύπος του έλληνα μικροαστού μεσήλικα τον οποίο επάξια εκπροσωπώ, είναι ένα περίεργο έκτρωμα. Με έχω πιάσει πολλές φορές στα πράσα να τον παρατηρώ στον καθρέφτη, απορροφημένος – γοητευμένος σχεδόν- από την εσωτερική ασχήμια και δυσμορφία του κι έχω καταλήξει ότι η περιγραφή που του ταιριάζει καλύτερα είναι αυτή που δίνει ο Οβίδιος στη μυθική Σκύλλα, ο οποίος εν ολίγοις λέει τα εξής:

Καθώς η Σκύλλα αναδύεται από το νερό, αντιλαμβάνεται ότι είναι περικυκλωμένη από απαίσια γκρίζα όντα που γρυλίζουν. Στην αρχή δεν πιστεύει ότι η φρίκη αυτή είναι μέρος του σώματός της και προσπαθεί να φύγει μακριά, τρομοκρατημένη από τα κοφτερά δόντια των σκυλιών. Αυτά, όμως, από τα οποία προσπαθεί να ξεφύγει, τα σέρνει στη σάρκα της.

Χτυπάει το κινητό.

«Έλα τι έγινε;»

«Πού είσαι ρε καλό μου;»

«Ον δε ρόουντ.»

«Τι κάνεις;»

«Ασκώ επανάσταση.»

«Άντε πάλι! Με τις παντόφλες;»

«Μην ανησυχείς, θα τις καθαρίσω πριν πατήσω στο χαλί. Εξάλλου δε σκοπεύω να κατεβώ από το αυτοκίνητο.»

«Θα περάσεις από κανένα περίπτερο;»

«Τι θέλεις;»

«Πάρε κανένα πιτσίνι.»

«ΟΚ»

«… Θα αργήσεις;»

«Δε νομίζω. Όπου να ‘ναι θα μπω σε κανένα αδιέξοδο να τελειώνουμε.»

«Καλά. Πρόσεχε μόνο με τις βενζίνες.»

«Μη φοβάσαι αγάπη»

«Πώς να μη φοβάμαι; Προχθές κάηκες με το λάδι που τηγάνιζες τις πατάτες.»

«Σ’ αγαπάω.»

«Κι εγώ.»

Έχω μπει εντωμεταξύ ξανά στην πόλη και τριγυρνώ στα στενά. Η περιπλάνηση σε μια μικρή πόλη που γνωρίζω το κάθε της δρομάκι, μοιάζει λίγο με την αναζήτηση οράματος από τη σημερινή αριστερά. Βολοδέρνω συνεχώς σε γνώριμες διαδρομές, πάνω σε -κατά κανόνα- κακοσυντηρημένα οδοστρώματα και κάθε τόσο πέφτω σ’ εκείνες τις τεράστιες τρύπες που χάσκουν στη μέση του δρόμου και όπου κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ένα καπάκι υπονόμου. Στην πραγματικότητα το καπάκι υπάρχει, μόνο που δε φαίνεται, επειδή κατά καιρούς γύρω του έχουν προστεθεί πρόχειρα, αλλεπάλληλες επιστρώσεις νέας ασφάλτου, με αποτέλεσμα το καπάκι να βρίσκεται πια βυθισμένο κάπου δέκα με δεκαπέντε εκατοστά χαμηλότερα από το επίπεδο του δρόμου. Πέφτω λοιπόν και ξαναπέφτω (εγώ και η αριστερά) μέσα στις ίδιες τρύπες μονολογώντας «Εγώ (εμείς) το ήξερα (ξέραμε) και μάλιστα το είχα (είχαμε) πει, ότι εδώ πέρα υπάρχει μια τρύπα….» … Και… αυτό! Τίποτα άλλο. Συνεχίζω μετά ξεφυσώντας και ξαναπέφτω στην επόμενη τρύπα. Και ούτω καθεξής.

Η περιπλάνηση σε μια μικρή πόλη που γνωρίζω το κάθε της δρομάκι μου δίνει τη δυνατότητα να χωθώ ανά πάσα στιγμή σε κάποιο αδιέξοδο και να καμώνομαι μετά τον έκπληκτο και τον απογοητευμένο που η περιπλάνηση αυτή δε με οδήγησε πουθενά. Τα χαρτογραφημένα λυτρωτικά αδιέξοδα της ζωής μου! Να σηκώνω τα χέρια ψηλά ανακουφισμένος και να γυρνώ στη θαλπωρή του καθιστικού μου πριν από τις ειδήσεις των εννιά. Ένοχος και μαζί καθαρός…

Σ’ ένα τέτοιο αδιέξοδο κατευθύνομαι και τώρα, με την καρδιά μου να χτυπάει γοργά, καθώς νιώθω την περιπλάνησή μου να τελειώνει επιτέλους στον άσπρο μαντρότοιχο που βλέπω στα εκατό μέτρα μπροστά μου. Αρχίζω να κόβω ταχύτητα και προσπαθώ να θυμηθώ πού είναι το κοντινότερο περίπτερο για να πάρω τα πιτσίνια γυρνώντας στο σπίτι.

Και ξαφνικά, εκεί, πενήντα μέτρα πριν από τη λύτρωση, πετάγεται μπροστά μου ένα λεωφορείο, ένα λεωφορείο γεμάτο πιτσιρίκια, πιτσιρίκια που φωνάζουν και γελάνε -για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου τα βλέπω μέσα από τα θολά τζάμια να με κοιτούν με τα γυαλιστερά τους μάτια- κι αναρωτιέμαι τι δουλειά έχουν τα πιτσιρίκια τέτοια ώρα μέσα σ’ ένα λεωφορείο που γυρνάει στην έρημη πόλη;- και την αμέσως επόμενη στιγμή το πολυμορφικό μου καρφώνεται με εξήντα χιλιόμετρα την ώρα στη δεξιά πλευρά του λεωφορείου και όλοι μαζί -τα πιτσιρίκια κι εγώ, ο έλληνας μικροαστός μεσήλικας- γινόμαστε σίδερα λυγισμένα και κόκκαλα σπασμένα, όλοι μια αγκαλιά χαμόγελα και βλέμματα που αιωρούνται, και μέσα σ’ αυτό τον εναγκαλισμό σκέφτομαι: «Φακ! Αυτό θα πρέπει να ήταν το πόιντ οφ νόου ρητέρν και θαρρώ πως μόλις το πέρασα. …Και -γαμώ την αριστερά μου μέσα- είμαι με τις παντόφλες!»

.

.


εικ.: jonas criscoe, zoom (2004)

33 thoughts on “με τις παντόφλες

  1. Αναζητώντας την επανάσταση με τις παντόφλες και πέφτοντας σε λακούβες στο δρόμο τις αριστεράς προσέκρουσες στη δεξιά πλευρά του λεωφορείου. Αν δεν είναι υπαρξιακό δίλλημα αυτό τότε ποιό είναι;

    Άψογη γραφή. Το διάβασα 2 φορές ήδη.

    Καλημέρα

  2. Αυτές οι αριστρελές ενοχές σας θα σας καταστρέψουν!

    (Τουλάχιστον οι παντόφλες ήταν Timberland;).

    (Γιατί δεν το στέλνετε ως εσωτερικό κείμενο στην επόμενη συνεδρίαση του ΠΓ του ΚΣ της ΚΣΕ του Συνασπισμού;).

    (Τι πα να πει τι σημαίνουν τα αρχικά;Ένα σοβαρό αριστερό κόμμα διαθέτει τόμους με τέτοια αρχικά!Αυτό δεν τα υποχρεώνει να σημαίνουν και κάτι!).

  3. ρε, seriously, είναι το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει σε ελληνικό μπλογκ τον τελευταίο χρόνο (χωρίς να συμμερίζομαι τις όποιες ανησυχίες ή συλλογισμούς σου).

    μπράβο σου. γράφεις πολύ ωραία, με απορρόφησες και δε βαρέθηκα ούτε ένα δευτερόλεπτο :)

  4. Ένα έχω να σας πω αγαπητέ:
    Την ψευτοεπανάστασή σας την καταλαβαίνω, το πολυμορφικό εντάξει, το κωλοδάχτυλο στον όφισερ είναι μέσα στα πλαίσια του fiction, ακόμα και ο μαντρότοιχος στον οποίο ΔΕΝ προσκρούσατε έχει τον συμβολισμό του, παιδάκια θα μπορούσατε να σκοτώσετε και καμιά πενηνταριά ακόμα άμα θέλετε…
    Αυτά τα πιτσίνια όμως…
    Στο λαιμό μου κάθισαν!
    Είναι δυνατόν σε ένα τόσο επαναστατικό κείμενο, με το οποίο θα ανδρωθούν γενιές ολόκληρες, να μιλάτε για πιτσίνια;

    Χάθηκαν τα φουντούνια;

  5. @kopoloso

    Μακάρι όλοι όσοι είχαν τις παραστάσεις σου (δεν λέω την ηλικία σου γιατί για κάποιον που λίγο πριν έγραψε ποστ για τους Dead Μοοn, η ηλικία δεν έχει τίποτα να δείξει εκτός από τα αρθριτικά που πλησιάζουν και τη συννενόηση με τη σύζυγο για τα πιτσίνια-πάνες-γιουβετσάκι της Κυριακής μαζί με το ποιός θα πληρώσει τα δίδακτρα των παιδιών ή ποιός θα τα μαζέψει μετά για να μην τα πετύχει κανένα αεροβόλο… 38αρι)

    να είχαν τόσο αντι-ντεμέκ και ειλικρινή στάση απέναντι στην πραγματικότητα.

    Δυστυχώς οι ευχές δεν θα έκαναν κανέναν στην ηλικία σου(εκτός από τον Κ.Κ.Μοίρη που είναι η πρώτη αγάπη και παντοτινή) να γράφει τόσο… κάπως (το ωραία είναι passe ακόμα και για e-παναστάτες)

    Υ.Γ: Και μια απορία:
    Πως γίνεται όταν δεινά μας πλήττουν να έχουμε όλοι δίκιο και να φωνάζουμε επειδή το έχουμε και… καλά βουνο? (το δίκιο)

  6. Εγω πονάω. Και συνειδητοποιώ ότι πονάω για άλλα. Κι αυτο με κάνει να πονάω περισσότερο, από ενοχές. Τηλεόπτης. Κάποτε ήμουνα δρών (και ποτέ κουκουλοφόρος). Κάποτε ήμουνα φωτιά στα αμφιθέατρα και τώρα δεν πάω γιατί το μόνο που χω να πω είναι «δε γαμιέται το σύμπαν!» Δε νιώθω τις αγωνίες τν νέων. Γέρασα απότομα. Οι παλιοί μου φίλοι οταν μ ακούνε κάνουν το σταυρό τους. Και με αποφεύγουν. Κατάφερα να γίω η «φωνή της λογικής» εγώ, που πάντα πίστευα οτι η μόνη λογική είναι η ουτοπία.

    Φακ δε χελλ! Δε γεράσαμε. Πεθάναμε νωρίς. Κώστα, μ αρέσουν τα επεισόδεια των απέθαντων. Γράψε κι άλλα.

  7. (συνέχεια)
    Δυσκολεύομαι να συμφιλιωθώ με το κόνσεπτ «φιλήσυχος πολίτης».
    Η φιλοδοξία μου πια είναι να με κρεμάσουν (τον τελευταίο γραφειοκράτη) με τα έντερα του τελευταίου καπιταλιστη.

    Venceremos!

  8. Από το τέλος προς την αρχή. Μου το υποσχέθηκα να σας διαβάζω έτσι από το σαλιγκάρι. Γιατί; Γιατί έτσι γίνεται εκ του ασφαλούς η ανάγνωση. Ξέρεις δολοφόνο , θύμα, από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Δεν αντέχονται αλλιώς τα συγκινησιακά πόιντς οφ νοου ριτέρν σας.

  9. κκμ, δεν το λες για πλάκα;
    είναι ό,τι καλύτερο μου έχουν πει ποτέ για κάτι που έχω γράψει
    (Ανάποδα; Δηλαδή ξεκινάς απ’ το car crush και καταλήγεις στον καναπέ; Τώρα με δουλεύεις… Αφού το ξέρω ότι δεν είσαι ο Chris Angel)

    masterpcm, τι έγινε; ελπίζατε κι εσείς ότι γι’ ακόμη μια φορά θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο, ε;

    island, μπερδεμένα τα πράγματα. Οι γερμανοί λένε «αριστερό χέρι είναι εκείνο που ο αντίχειρας είναι δεξιά»
    Καλημέρα και σε εσάς.
    (ευχαριστώ)

    σελιτσάνος, αστειεύεστε; Ίσα ίσα που αυτές ακριβώς είναι η φωλιά όπου στρογγυλοκάθομαι και κλωσσάω τα αυγά μου.
    (Όχι γαμώτο. Ήταν ανώνυμες (γνωστές άγνωστες και -σχεδόν- κουκουλοφόρες) κατασκευασμένες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και μάλιστα τρία νούμερα μεγαλύτερες)
    (στο ΠΓ του ΚΣ της ΚΣΕ;;; Δεν τρώω ένα ΜΚ* καλύτερα; )

    * μαγκάλι κάρβουνα.

    m13, τα λέτε όλα αυτά απλά και μόνο επειδή δεν ήσασταν στο λεωφορείο. :-)
    καλώς ήρθατε

  10. spy, (εεε…. αφού πιτσίνια αρέσουν στο καλό μου…)

    σελιτσάνος, :-) Αυτό δεν το είχα σκεφτεί!

    wunbad, δεν ξέρω αν μια ειλικρινής στάση απέναντι στην πραγματικότητα είναι από μόνη της αρκετή για να την αλλάξει. Πολύ φοβάμαι ότι χρειάζεται και δράση.
    (… πρόσεξες το «πολύ φοβάμαι»; το έγραψα αυτόματα και διαβάζοντάς το ξανά, ντρέπομαι που επέλεξα αυτές τις λέξεις στη συγκεκριμένη πρόταση, αλλά θα τις αφήσω εκεί. Δε θα τις σβήσω. Εξηγούν από μόνες τους περισσότερα απ’ όσα θέλω να πω.)
    Υ.Γ.: Θα είναι μάλλον αυτό που λένε: «η φαντασία στην εξουσία».

  11. @kopoloso

    To «πολύ φοβάμαι»… εξηγεί. Αλλά αυτό ακριβώς έγραψα κι εγώ για το κείμενο και τη στάση σου

    «Τρέξε, τρέξε όδηγέ… για να τους περάσουμε»

    Cheers

  12. kanaroubas 1&2,
    «πώς βρέθηκα στην άλλη μεριά;». «πότε αντιστράφηκε ο κόσμος;». «πού στο διάολο είναι αυτή η tv και νιώθω ότι την κοιτάζω ακόμη κι όταν είναι κλειστή;» Τέτοια σκέφτομαι όλες αυτές τις μέρες. Και ταυτόχρονα περιεργάζομαι την πέτρα στο χέρι μου.
    Χώμα μ’ έκανες, φίλε μου (όχι ότι ήθελα και πολύ για να γίνω)

    (Στην πραγματικότητα, πάντα για απέθαντους γράφω)

    Venceremos (όχι εμείς πάντως)

    chaca-khan, σας ευχαριστώ. καλώς ήρθατε.

    χνούδι, με συγκινεί που θεωρείτε την… ορθόδοξη (από την αρχή προς το τέλος) ανάγνωση του blog «μη-ασφαλή». Αυτό που λέτε, έχει για μένα την ίδια συγκινησιακή αξία με αυτό δήλωσε ο Κ.Κ.Μοίρης στην αρχή των σχολίων.
    Σας ευχαριστώ.

  13. Αντί σχολίου προτίμησα να γράψω αυτό που είπα μεγαλόφωνα στο τέλος της ανάγνωσης.
    Δεν χρειάζεται να σας το πώ εγώ, αλλά ήταν επιεικώς …απίστευτο για να μην τίποτα άλλο και θεωρειθώ υπερβολικός…

    Απλά Μπράβο σας.

  14. Καλε…! Εσείς είστε επικίνδυνος!

    [Μπορεί, μεν, τα πιτσίνια να διαθέτουν κόκκινες ραβδώσεις, αλλά τα φουντούνια θυμίζουν πέτρες. Μην πω για τα πακοτίνια, τις ηρωικές ράβδους που κραδαίνουν οι απανταχού εξεγερμένοι.]

  15. Τι ωραία να λείπεις ενα μήνα από τα μπλογκς και να γυρνάς συναντώντας τέτοια κείμενα!
    :)
    -να νοιώσω τύψεις που φοράω αυστριακές παντόφλες; οχι ε;..
    Την καλημέρα μου!

  16. Βρήκα τη λύση. Θα σας χαρίσω ένα ζευγάρι διαστημικά πατήνια. Τα φοράς στο κεφάλι (από τη μέσα πλευρά) και γυρίζεις το σύμπαν …ανάποδα φυσικά!
    (Να περάσετε όμορφα, να γεμίσετε γέλια από αυτούς που αγαπάτε).

  17. Θα ‘θελα…

    …ετούτες τις άγιες μέρες ευχές μόνο να μοιράζεστε. Ευχές για υγεία, ευτυχία και για κάθε τι μικρό που μεγάλους θα σας κάνει να αισθάνεστε, πλημμυρισμένους να σας βρει από την συνείδηση της ζωής που θα γεννηθεί και απ’ το θαύμα της που μόνο για τον καθένα μας θα γίνει απόδειξη ότι υπάρχουμε…

    Καλές Γιορτές…

  18. Ωχ αμάν! Δηλαδή αυτό είναι η »ελληνική επανάπαυση» που καταλήγει στη »μικροαστική καταστροφή» ;
    Πολύ βαθιά η τομή,κε. Κοπολόσο. Αναρωτιέμαι αν το νυστέρι βρήκε τίποτα παρακάτω…Από αυτήν την κοινωνία μικροαστών λείπει τέτοια αυτοκριτική κ αυτοσαρκασμός,υπάρχει μόνο η σχιζοφρενική συνύπαρξη »συμβολικών» ψευτοεπαναστατικών πράξεων κ αραχτού βολέματος,η ανάγκη να λέμε ψέματα στον εαυτό μας ότι αντιστεκόμαστε σε ό,τι συμβαίνει τριγύρω εις βάρος μας χωρίς να »βραχούμε»,η αυτοικανοποίηση σε κάθε μορφή της…Εύχομαι να μη γίνω ποτέ Σκύλλα…
    Ερρωσθε.

  19. Πάντως , … μπράβο βρε … με συγκίνησες …
    Ξέρεις τί είναι να σε περιμένει κάποιος στο σπίτι που σε … νοιάζεται ; («Καλά. Πρόσεχε μόνο με τις βενζίνες.» ).
    Άσχετο : Τις πατάτες που τηγανίζεις τις τρωνε τα παιδιά , κι εσύ τρως τα πιτσίνια , ή το αντίθετο ;…. Όχι …γιατί έχει κι αυτό , την σημειολογική σημασία του .
    —————————
    Υπέροχος kopoloso …. υπέροχος !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s