no future for me

untitled1

Παίρνω την κούπα με το τσάι και κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση. Ανοίγω ένα κανάλι στην τύχη και προσπαθώ να παρακολουθήσω τις ειδήσεις. Δεν το κάνω σχεδόν ποτέ αυτό (να παρακολουθώ ειδήσεις στην τηλεόραση εννοώ) κι έτσι αδυνατώ ν’ αναγνωρίσω την πλειοψηφία όλων αυτών που φωνάζουν κρεμασμένοι από τα καλοφωτισμένα τους παράθυρα, ατενίζοντας το σαλόνι μου. Βγάζω τις παντόφλες και απλώνω τα πόδια μου κάτω από το τραπέζι. Πίνω μια γουλιά τσάι.

Κάποιος κάτω αριστερά φωνάζει στον κάτω δεξιά ότι -υποθέτω εννοεί αυτούς τους οποίους εκπροσωπεί- είναι ανίκανοι και δολοφόνοι. Ο κάτω δεξιά χαμογελάει ειρωνικά και λέει ότι η ψυχραιμία δεν είναι ανικανότητα. Ανατριχιάζω μπρος στην ωμότητα που αντιπροσωπεύει αυτό το χαμόγελο. Το «δολοφόνοι» το αφήνει ασχολίαστο.

Το μεσημέρι η μεγάλη μου κόρη (7) με ρώτησε ποιοι είναι οι κακοί. «Οι αστυνομικοί ή αυτοί που πετάνε πέτρες;» Χωρίς να το πολυσκεφτώ είπα «Οι αστυνομικοί.»

Στην οθόνη εκτυλίσσονται εικόνες πολέμου. Στα στιγμιότυπα από τις συγκρούσεις, οι κάμερες των καναλιών με τοποθετούν πάντα στη μεριά των ΜΑΤ. Η οπτική μου είναι αυτή του μπάτσου που δέχεται επίθεση.

Πίνω άλλη μια γουλιά.

Τώρα βλέπω τη φωτογραφία του χαμογελαστού πιτσιρίκου με το μπλουζάκι των Sex Pistols. Το μυαλό μου πηδάει αυτόματα αρκετά χρόνια πίσω, στο παραμορφωμένο πρόσωπο του Rotten καθώς φτύνει τους τελευταίους στίχους του God Save the Queen: “No future for you / no future for me”.

«Ο Rotten εδώ, δεν ερμηνεύει το κομμάτι: Το κομμάτι ερμηνεύει αυτόν», είχα διαβάσει κάποτε κάπου. Μου ήρθε κι αυτό. Έτσι άσχετα.

Νέα γουλιά. Το μάτι μου φεύγει για μια στιγμή από την οθόνη κι εστιάζει λίγο πιο κοντά και χαμηλά, στο πολύχρωμο αεροπλανάκι από lego που έφτιαξε ο μικρός πριν πάει για ύπνο. Επί μισή ώρα το κρατούσε στο χέρι του και διέσχιζε το σπίτι από τη μια άκρη στην άλλη, προσποιούμενος ότι πετάει. Ότι φεύγει. Άλλες φορές φτιάχνει τρένα ή αυτοκίνητα ή ακόμα και καράβια. Κι όλο φεύγει αυτό το παιδί.

«Θα σου πάρω ένα κόκκινο πουκάμισο να το φοράς», μου είχε πει κάποτε ο παππούς μου. «… Επειδή το κόκκινο», έλεγε «κρατάει μακριά τους μπάτσους και τους παπάδες».

Το μάτι μου πέφτει στην κόκκινη κούπα που κρατάω στο χέρι μου. Ασυναίσθητα χαμογελάω.

… Και ανατριχιάζω μπροστά στην ωμότητα που αντιπροσωπεύει αυτό το χαμόγελο.

Advertisements

18 thoughts on “no future for me

  1. Μακράν η ρεαλιστικότερη και εντιμότερη περιγραφή του γίγνεσθαι.
    (Συγχωρείστε με αν έχασα το χιούμορ μου).

  2. Οι της αστυνομίας είναι ανίκανοι ή δολοφόνοι…οι της κυβέρνησης είναι άσχετοι ή διεφθαρμένοι…οι της εκκλησίας είναι σκοταδιστές ή αδίστακτοι…
    Τραγικά (ψευτο-)διλήμματα που ξεπηδούν ως η μέγιστη πεμπτουσία μπροστά στα μάτια μας,αφού όμως η »άποψη» του κάθε »ειδήμονα» για την είδηση έγινε πιο σημαντική από την ίδια την είδηση,τί να περιμένει κανείς? Έχουμε χάσει τη μπάλα όλοι.

    Ακούστηκε αυτές τις μέρες από υπουργό ότι φταίει το κόμμα που κυβερνούσε το 1999,την εποχή δηλαδή που ο εν λόγω αστυνομικός/μπάτσος προσελήφθη ………. κανένας δεν γύρισε να του πει τίποτα,φυσικά δεν παύθηκε.Άνθρωποι με τέτοιες νοοτροπίες κυβερνούν…

    Μακάρι να μην ξεχαστεί ο άδικος χαμός του παιδιού αυτού έτσι απλά-εκεί θα μπορούσε να είναι το παιδί του καθενός.
    Άραγε οι επόμενες γενιές θα μπορέσουν να κερδίσουν ξανά το δικαίωμα να μην τους θεωρούν ηλίθιους (τουλάχιστο,όχι όπως εσένα και εμένα και το διπλανό μας)?Αναρωτιέμαι κ εγώ όπως πολύς κόσμος,θέλω να πιστεύω.

    Υπάρχει όμως μέλλον κε. Κοπολόσο.Αρκεί να φροντίσουμε να υπάρχει ο πλανήτης τα επόμενα χρόνια.Θα δούμε.Ελπίζω να μη σας ζάλισα.
    Χαιρετώ.

  3. “On the Failure of One Small Community in Achieving its Own Ill-Defined Dreams and/or Goals… “

    “And we were an army of dead women and men, shuffling pointlessly across and through this glorious new century w/a its interactive toys, internet prattle, electrified restraining harnesses, billion-dollar death rays and supermax penitentiaries, and its goddamned evermore refined, irrational, and terminal economies of blood, misery and slow fucking doom?

    And please know, or already understand, that this record is so fucking useless as a one way transmission, like all one-way transmissions need to cease forever for sure, in this already-existing mess of radiation, electricity and noise and clamor and lies…

    And & so and but some time somewhere some tiny action took root maybe, and none of us heard about it yet, and the earth did its slow twirl in spite of? And so we all woke up hungover, and always still more tired of, or more spooked or scared, and barely shuffled thru a little bit more?

    And while we were sleeping they even took our neighborhoods away, and everything turned into disneyland and marionettes and chipboard and spit? No more lovely aimless strolls allowed, no more long wandering nights all burning w/possibility, wonder, or joy- not here no, not w/the flashing copcar light show and park curfews and the whole “Yeah you can live here, but you can’t LIVE here, I mean you can pay your rent and to & fro a little but that’s all bub, and don’t you forget it hawhawhaw”?

    And we learned the rules way to well, and they altered the way we felt and lived and breathed even? And what about the story of us all abandoning each other, because we were to self-involved to figure out how we all really felt mostly near all the time? (Meaning that we all treated each other really, really, really, badly, man)? (And crafted our own neurotic soap operas w/our boring sad couplings and irony, television and cocktails?)

    And in our infinite weakness we figured everything was shit anyways so we might as well get used to the smell? And we gathered in compromised halls that reaked of failure, distance and self-alienation? And so we never really met? And since we never met, we never schemed or planned or manifested the ruined dreams that didn’t have to be ruined at all? And never figured out how to counter all the bland agents of recuperation, who stole our brightest hopes always, ans shot ‘em out of satellites at a buck-fifty-nine and hour? (And would you believe us if we told you that we built a machine that’ll bring all their fucking satellites the fuck down?)

    And the arguements for & against were never complicated but were certainly fucking complex? And we crafted slack fact ions, and made believe that we were seditionaries, but were too easily moved or else did not ever move at all? And never stormed the gates or walls? But crafted clumsy things w/our hands and those things were important to us, those clumsy abstracted towers and minurets we crafted w/our own worried hands?

    And built our own confused belief systems, which were endlessly and crucially beautiful in their small stubborn tangles of loss, worry, faith and need? And made small gestures w/our hands or eyes that were endlessly redeeming, and made us all sometimes believe in saints and/or angels?

    And daydreamed endlessly about living a little more quietly or a little but louder for awhile? And almost alway strived for a little more engagement w’this falling/fallen world? Or hardened our resolve sometimes and bent our heads and backs into the tasks at hand or dug and built or erected?

    Or transmitted occasional epiphanies or urgent fears w/photocopiers, silkscreens and cdr’s? And found answers sometimes in the empty places like gangs of birds flying out of dead buildings, beneath the sun’s blind white hole? Like trees growing thru fences or an abandoned jar filled w/a summer’s worth of rusty water out there behind the place where the heavy trains roll?
    And found hope in the idea of the fultile gesture? And built something here in spite of and will not let them take it from us so easily? So please, oh please, let’s figure out soon what exactly we can build here on this parched and fallow ground. (Knowing all along that sooner or later their bulldozers will come and tear it all down…) (But we can build it in spite of, and leave dusty notes about our journeys behind…

    AND RESISTANCE GREW FROM TENDER PLACES, AND WE FOUFGHT THE GOOD FIGHT WHENEVER IT STAGGERED DOWN OUR LONESOME TWISTED ROADS…»

  4. κκμ, αυτό ήταν το bang.

    σελιτσάνος, και να σας πω και το χειρότερο;
    Αυτή ακριβώς η αποδοχή της (συν)ενοχής, μου αρκεί πια ως άλοθι για την απραξία. Τόσο απλό.
    (αφού το χώσαμε το μαχαίρι, ας το στρίψουμε κιόλας)

    spy, αν μπορεί ας κάνει κι αλλιώς. Όλη την ώρα πάνω του κάθομαι.

    vermillion, ξέρετε τι μου κάνει τρομερή εντύπωση εδώ και δυο μέρες αγαπητέ; Ότι ούτε ένας από όλους αυτούς τους μαλάκες που αυτοπροσδιορίζονται ως «πολιτικοί» δεν βγήκε να κάνει μια δήλωση χωρίς σκονάκι. Όλα από μέσα τα διαβάζουν γαμώ το κέρατό μου. Μα τόση ξεδιάντροπη υποκρισία πια; Τόση ηλιθιότητα; Τόση ανικανότητα;

  5. @ maitre, θα απογοητευτώ αν αυτό ήταν το bang , ελπίζω αυτό να ήταν μόνο το ping
    (ιδέα μου ήταν ή ο Παυλόπουλος χτες βράδυ μιλούσε υπό την επήρεια ηρεμιστικών ή πεντέξη κατισάρκ ; )

  6. κκμ, εντάξει μπορεί να μην ήταν ακριβώς bang, αλλά σίγουρα δεν ήταν και το ping. Εκείνο -όταν έρθει- θα το γράφει επάνω: πινγκ.
    (μόλις είχε ξυπνήσει μάλλον)

  7. Τώρα θα σας έλεγα να πίνετε λιγότερο τσάι αλλά θα το αφήσω για επόμενο σχόλιό μου. Τέτοια ωμότητα ούτε εγώ την αντέχω.

  8. butterfly, ωραίοι άνθρωποι συχνάζουν εδώ μέσα. Χαίρομαι να τους συναντώ.

    αγκαλιες του φεγγαριου, κι όμως, ωμός. Και μάλιστα ανίκανος ακόμη και να αυτοτηγανιστώ. Καλημέρα και σε σας.

    island, δεν πίνω και πάρα πολύ. Απλά το πίνω στις κατάλληλες στιγμές.

  9. «Στην οθόνη εκτυλίσσονται εικόνες πολέμου. Στα στιγμιότυπα από τις συγκρούσεις, οι κάμερες των καναλιών με τοποθετούν πάντα στη μεριά των ΜΑΤ. Η οπτική μου είναι αυτή του μπάτσου που δέχεται επίθεση.»

    Kαι η οπτική εκείνου που (σωστά το έθεσε ο Πιτσιρίκος) κάποτε θα έλεγε «θα μπορούσε να είναι το δικό μου παιδί» αλλά σήμερα λέει «θα μπορούσε να είναι το δικό μου αμάξι».

    Και, για μην κουράζεται το τηλεοπτικό κοινό με τα ίδια και τα ίδια, αφήνουμε το σενάριο του «τρομοκράτη πιτσιρικά» και πιάνουμε το σενάριο του «πλουσιόπαιδου με την αποκλίνουσα συμπεριφορά».

    Το μόνο που με κάνει ακόμη να ελπίζω είναι ότι συχνά χρειάζεται τα πράγματα να γίνουν πολύ κακά ώστε να μπορέσουν να γίνουν καλύτερα.

  10. [ κάποιος μου είπε πως θα το κάνει πόστερ γιά το σχολείο της κόρης του – οπότε, μιάς και είστε πατέρας κι εσείς, δεν θα με παρεξηγήσετε, ελπίζω:

    ‘παρουσιάζω αποκλίνουσα συμπεριφορά / πυροβολήστε προειδοποιητικά’

    feel free to copy, paste, forward, print, stick, wear, translate:

    http://sensualmonk.blogspot.com/2008/12/blog-post_10.html ]

  11. island, σας διαβεβαιώνω ότι δεν διατρέχω τον παραμικρό κίνδυνο. Εκτός αν οι τρεις κουταλιές ζάχαρη σε μια κούπα τσάι θεωρείται αποκλίνουσα συμπεριφορά.

    athanasia,
    «Το μόνο που με κάνει ακόμη να ελπίζω είναι ότι συχνά χρειάζεται τα πράγματα να γίνουν πολύ κακά ώστε να μπορέσουν να γίνουν καλύτερα.»

    Όχι σ’ αυτή τη χώρα.

    sensualmonk,
    εξαιρετικό.
    ευχαριστώ πολύ για το link σας.
    καλώς ήρθατε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s