uncategorized

Θα τα πω στα γρήγορα γιατί είμαι ήδη με το ένα πόδι στο γκάζι του πολυμορφικού με την οικογένεια να τραγουδά «αντίο Λιλιπούπολη αντίο αντίο», ενώ το άλλο μου πόδι το κρατάει αυτός ο τύπος με τα πέτσινα, ο Kelly Halliburton και δεν το αφήνει μέχρι να τα ξεράσω όλα και αυτό ακριβώς πρόκειται να κάνω προκειμένου να λυτρωθώ και να περάσω ένα ήσυχο σαββατοκύριακο, γι’ αυτό όποιος δε θέλει να λερωθεί ας αλλάξει κανάλι.

Αυτός ο νεαρός, ο Kelly Halliburton που λέγαμε, είναι ο ντράμερ των Pierced Arrows, της μπάντας που στήσανε ο Fred και η Toody Cole, λίγους μήνες μετά από την αποχώρηση του Andrew Loomis από τους Dead Moon και τη συνακόλουθη διάλυσή του θρυλικού αυτού τρίο. Οι Cole συνάντησαν πρώτη φορά τον Halliburton στη Στουτγκάρδη, κατά την περιοδία τους στη Γερμανία το 2001, και όταν λίγα χρόνια αργότερα αποφάσισαν να φτιάξουν τους pierced arrows θυμήθηκαν τον νεαρό μπασίστα και του πρότειναν να γίνει ο ντράμερ (!) της καινούριας μπάντας.

Αυτά τα ολίγα ιστορικά. Πάμε στα ενδοκρινολογικά τώρα.

Οι dead moon ήταν και είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Δεν προλαβαίνω να επεκταθώ επ’ αυτού, αν και θα μπορούσα να γράφω επί μέρες γι’ αυτούς, αλλά ένα θα σας πω μόνο, ότι έχω βουτηχτεί σε όλα τα κλισέ για χάρη τους. Έχω γίνει στουπί απ’ τα ποτά ακούγοντάς τους. Έχω κλάψει, έχω ερωτευθεί, έχω γαμήσει, έχω ουρλιάξει, έχω τραγουδήσει, έχω κυλιστεί σε λάσπες και σκατά και λιβάδια με λουλούδια μαζί τους. Έχω πετάξει σε ουρανούς με διαμάντια -και φάλαινες και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας- με τη φωνή του Fred να στριφογυρίζει στα σωθικά μου και τα ουρλιαχτά της Toody να μου τρυπάνε τ’ αυτιά. Τελεία.

Πίσω στον Halliburton πάλι.

Η ζωή τα έφερε έτσι που όλη η προηγούμενη παράγραφος είθισται να ατενίζεται πλέον εκ του μακρόθεν. Με τα χρόνια έχασα την επαφή μου με τους Dead Moon, και ενώ οι Cole συνέχισαν το θορυβώδες ταξίδι τους με τον καρβουνιάρη, εγώ πήρα πολυμορφικό. Οι συναντήσεις μας είναι πλέον σπάνιες και γίνονται από το ασφαλές περιβάλλον του γραφείου, μέσω κάποιου κλεμμένου mp3, ή σκόρπιων βίντεο από το youtube. Έπεσα όμως πρωί πρωί σ’ αυτό το συγκεκριμένο βιντεάκι, και θα το προσπερνούσα είναι η αλήθεια χωρίς περαιτέρω ανάλυση, αλλά είναι βλέπετε που αναγνώρισα στην καμάρα του κτιρίου πίσω από τον Halliburton, το στέκι των φοιτητικών μου χρόνων. Εκεί όπου έχω περάσει εκατοντάδες ώρες στα τέλη 80’s – αρχές 90’s, με το να αλληλοσκουντιέμαι με διάφορους τύπους σε αποπνικτικές συναυλίες, πίνοντας και ξερνώντας ο,τιδήποτε οπουδήποτε, ακόμη και διανυκτερεύοντας πολλές φορές στο γρασίδι του πάρκου που απλώνεται λίγο παραδίπλα.

Εκεί στη “Roehre”, σ’ αυτή τη σκοτεινή σήραγγα στη Στουτγκάρδη, έχω αφήσει το ίχνος μου, τη μυρωδιά μου, μαζί με τον Olaf και τον Stefan και την Annette, την Ines, τον Peter, την Andrea και την Kristine όλη αυτή την παρέα των παλαβών. Αυτών που ένα βράδυ,εκεί μπροστά που στέκεται τώρα ο Halliburton, υποσχέθηκαν πως ό,τι και να γίνει, κάποια μέρα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα φροντίσουν να ξαναβρεθούν και να κάνουν κάτι μαζί –δεν θα είχε σημασία τι. Σημασία θα είχε το όνομα. Και το όνομα που όλοι μαζί συμφώνησαν να δώσουν σ’ αυτό το Κάτι ήταν: blow your head off.

Κι από εκείνο το βράδυ χάθηκαν.

… Και πρέπει να φύγω, γιατί ξέρετε… «αντίο Λιλιπούπολη αντίο αντίο…»

Καλό σ/κ

3 thoughts on “uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s