απέθαντα σε κατάνυξη

undead3

Ποτέ μα ποτέ ένα απέθαντο δεν κοιτάζει τον ουρανό.

Συνήθως το βλέμμα του είναι προσηλωμένο ευθεία μπροστά με μια μικρή πιθανότητα εκτροπής δεξιά ή αριστερά, κι αυτό μόνο σε περίπτωση που κάποιος ήχος τραβήξει την προσοχή του. Για λόγους ασφαλείας η εκτροπή αυτή δεν επιτρέπεται να ξεπεράσει ποτέ τις σαράντα πέντε μοίρες. Στη σπάνια περίπτωση που το όριο ασφαλείας παραβιαστεί, οι βολβοί των ματιών του αναποδογυρίζουν με τις κόρες στραμμένες προς το εσωτερικό του κρανίου και το απέθαντο –καθώς αίφνης αντικρίζει το μέσα του- βρίσκει ακαριαίο θάνατο από καλπάζουσα ΤΣΑ (Τρομώδη Συγχυτικοδιεγερτική Αυτογνωσία).

Στον ακαριαίο θάνατο από καλπάζουσα ΤΣΑ, πυκνός ροζ χυλός αναβλύζει από τ’ αυτιά και τη μύτη του απέθαντου και μια αγέλη από πράσινα άλογα που φτύνουν αφρούς, ξεχύνεται από το στόμα του κι αρχίζει να καλπάζει γύρω από το κεφάλι του. Μέσα σε τέσσερα με πέντε δευτερόλεπτα το απέθαντο καταρρέει μέσα σε ένα παραλήρημα εσωτερικού πόνου που εξωτερικεύεται με σπασμούς και ουρλιαχτά («ουαααάργκ… ουαααάργκ…»), ενώ παράλληλα τα άλογα συντρίβουν με τις οπλές τους το κρανίο του.

Φρικτός θάνατος ακόμα και για απέθαντο.

Όλα αυτά τα έμαθα όταν κάποτε είχα μπει σε μια ρημαγμένη εκκλησία για να βρω κεριά και να σπάσω στασίδια για καυσόξυλα και –απορροφημένος από την θορυβώδη εργασία μου- αιφνιδιάστηκα από μία ομάδα δώδεκα απέθαντων, που είχανε μπει στο ναό δίχως να τα αντιληφθώ. Έρποντας κατάφερα να ξεγλιστρήσω πίσω από την πλάτη τους αλλά –άνθρωπος είμαι- κάποια στιγμή, μέσα στην απόλυτη ησυχία, μου ξέφυγε μια πομπώδης κλανιά μακράς διαρκείας (ΠΚΜΔ), με αποτέλεσμα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, το πάτωμα της εκκλησίας να καλυφθεί από ροζ χυλό και απόγνωση, καθώς οι αγωνιώδεις κραυγές των απέθαντων («ουαααάργκ… ουαααάργκ…») πνίγονταν από τα ποδοβολητά των εκατοντάδων αλόγων που κάλπαζαν λυσσασμένα γύρω και πάνω στα κεφάλια τους. Φρίκη.

Ανάμεσα στα νεκρά απέθαντα είχα αναγνωρίσει τότε και την κυρία Θεοκτίστη, μια πάλαι ποτέ εύσωμη και σκληροπυρηνική χριστιανοπούλα διακοσίων ετών. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν ήταν πάνω από εξήντα έξι, αλλά όφειλε τα υπόλοιπα εκατόν τριάντα τέσσερα στη σωματοποίηση της άσπιλης κακίας που χαρακτηρίζει εκείνο το είδος των αυτο-χρισμένων «επί γης μαντρόσκυλων του Υψίστου» στο οποίο ανήκε.

Θυμάμαι ένα κυριακάτικο πρωινό, πολύ πριν μετατραπούν όλοι οι άνθρωποι σε απέθαντα, είχα πάει σε μια αρτοκλασία. Δε συνηθίζω να επισκέπτομαι εκκλησίες εκτός αν με αναγκάσουν με καμιά πρόσκληση, και ούτε θυμάμαι ποιος έκανε την αρτοκλασία και γιατί, το σημαντικό πάντως ήταν ότι την προηγούμενη ημέρα είχα φάει φασόλια γίγαντες, λακέρδα και τυροκαυτερή. Κάποια στιγμή λοιπόν κι ενώ στεκόμουν όρθιος πίσω πίσω κοντά στην πόρτα, έκλασα.

Τι να κάνω; Δεν το ήθελα! «Η πίεσις εντός μου υπερέβη τις πέντε ατμόσφαιρες, πάτερ. Και δεδομένων των συνθηκών, η πορδή κατέστη πια μονόδρομος δι’ εμέ». Δυστυχώς.

Οι εκκλησιαζόμενοι τινάχτηκαν τρομαγμένοι, από λεπτότητα ούτε καν αλληλοκοιτάχτηκαν, αλλά πολλοί από αυτούς έστρεψαν τα κεφάλια τους ψηλά προς τον θόλο της εκκλησίας όπου απεικονιζόταν η Ανάσταση, λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση η κλανιά να είχε έρθει από εκεί. Εν πάση περιπτώσει, η κλανιά θα είχε εξαϋλωθεί και κανείς δε θα είχε δώσει συνέχεια στο θρησκευτικό δράμα των εντέρων μου, αν δεν ξεφύτρωνε ξαφνικά ανάμεσα από τον κόσμο η κυρία Θεοκτίστη, συνοδευόμενη από πανάχραντη κακία και μέγα ιερό μένος, η οποία οσφριζόμενη σα λαγωνικό τον αέρα και ακολουθώντας τα βέβηλα ίχνη της κλανιάς, κατέληξε αναπόφευκτα στον κώλο μου. Περιττό να σας πω τι ακολούθησε.

Καταρχήν έκλασα άλλη μια φορά. Η κυρία Θεοκτίστη θόλωσε. Προτού πέσει αναίσθητη από τις αναθυμιάσεις και διακομιστεί επειγόντως στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε για ένα εξάμηνο με τον έναν της πνεύμονα ολοκληρωτικά κατεστραμμένο και εγκαύματα τρίτου βαθμού στα μάτια και τη μύτη, πρόλαβε να με φτύσει τετράκις και να με καταραστεί τρισάκις. Η τρίτη της κατάρα έπιασε άμεσα και το εκκλησίασμα χίμηξε να με λυντσάρει προτού καλά καλά ακουστεί η τρίτη καμπάνα. Μεσόκοποι κύριοι που φορούσαν χοντρά μάλλινα κοστούμια με χαστούκιζαν με τα παχουλά ροζ χεράκια τους και ευσεβείς χήρες πρασίνιζαν απ’ το κακό τους και έβγαζαν τα απωθημένα τους βρίζοντάς με («γαμημένε αντίχριστε κλανιάρη», «είθε να στο ράψει ο Μεγαλοδύναμος» και άλλα τέτοια φρικτά) και χτυπώντας με στ’ αχαμνά με τις ομπρέλες τους. Μία ανάπηρη γριά μάλιστα προσπάθησε να με πνίξει με το θυμιατό.

Το επεισόδιο έληξε χάρη στην παρέμβαση του παππά ο οποίος κάποια στιγμή μέσα στην παραζάλη των αναθυμιάσεων, άρπαξε το μικρόφωνο και ούρλιαξε: «Ευπρόσδεκτον ποίησον την δέησιν ημών· Αμήν. Δώρησαι ημίν την άφεσιν των παραπτωμάτων ημών· Αμήν. Σκέπασον ημάς εν τη σκέπη των πτερύγων σου· Αμήν» και τότε όλοι οι λυσσασμένοι πιστοί -σα να τους είχες πατήσει ένα κουμπί- γύρισαν προς το ιερό και βάλθηκαν να σταυροκοπιούνται, ενώ πίσω από τις πλάτες τους, το αίμα μου έθρεφε την παχιά μοκέτα της εκκλησίας.

……………

Έντεκα μήνες μετά από το τραγικό συμβάν –ποιος να το φανταζόταν- η απεθαντοσύνη σκέπασε τα πάντα. Το αίμα στην μοκέτα ξεράθηκε και τρίφτηκε και χάθηκε και όλοι οι ζωντανοί –πιστοί και μη- αλληλοκατασπαράχθηκαν και μετατράπηκαν σε αιμοβόρα θηρία.

Όμως η ζωή λέω, είναι μια μύγα που γυρνάει πάντα στο ίδιο σκατό, κι έτσι να ‘μαι τώρα εδώ, πιθανότατα ο μόνος ζωντανός, να τριγυρνώ ανάμεσα στις αγέλες των οικείων απέθαντων καταδικασμένος να επιβιώνω ξεπαστρεύοντάς τα με φωτιά, τσεκούρι και ενίοτε -γιατί όχι- με πομπώδεις πορδές.

Αμήν.

.

.

——–

αιμόφυρτα απέθαντα υπάρχουν επίσης στον κατήφορο, στο λίβινγκ ρουμ, πάνω από το πτώμα, και στον ακάλυπτο

21 thoughts on “απέθαντα σε κατάνυξη

  1. Κορυφαίο! Δεν μου έχει μείνει άντερο από το γέλιο, αυτό όμως μάλλον είναι σωτήριο γιατί έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσω τις κλ@….

  2. Η ενορία σας κύριε είναι αιρετική.Στη δική μου ενορία κάθε φορά που ο παππάς λέει «Και ο Κύριος λαβών τον άρτον έκλασε και είπε…» , όλες οι κυρίες Θεοκτίστες της ενορίας αρχίζουν να σταυροκοπιούνται πυρετωδώς,αναφωνώντας «μόσχος σου Χριστούλη μου,μοσχος σου Χριστούλη μου…».

  3. mamma, ανασυγκροτηθείτε! Ελπίζω να μην αρχίσετε στα καλά του καθουμένου, τις κλ@ψες εδώ μέσα…

    σελιτσάνος, Σα να το βλέπω μπροστά μου.
    Κι έτσι και τολμήσει να κλάσει κανένας άλλος χριστιανός τον άρτο, μαύρο φίδι που τον έφαγε… ε;

  4. μην την ακούς αγόρι μου
    θα τις ξεπαστρέψουμε όλες, μία μία
    ήδη αγόρασα δέκα κιλά φασόλια Καστοριάς
    με κλανιές ΠΟΠ θα τις ξεκάνουμε τις κωλόγριες

  5. Αν είχα έστω και μια ελπίδα να σχολιάσω χωρίς να τρέμουν τα χέρια μου απ΄το γέλιο,χάθηκε με τα σχόλια.
    Θα επανέλθω όταν σταματήσει το νευρικο γέλιο.

  6. Καταρχήν έκλασα στο γέλιο(τρόπος του λέγειν:απλώς γελούσα δυνατά,συνεχώς, ενώ ταυτόχρονα κρατούσα το στομάχι μου οι μύες του οποίου συσπώνταν και γυμνάζονταν και σάλια έτρεχαν απ’το στόμα μου εξαιτίας της αδυναμίας κατάποσης εξαιτίας του γέλιου) και μ’άκουσε όλη η γειτονιά απ’την ανοιχτή μπαλκονόπορτα.
    Τρομερό ποστ δημιουργικής φαντασίας(ΤΠΔΦ).Το προτείνω για σενάριο ταινίας μικρού μήκους.
    Μια ερώτηση μόνο.Γιατί τους τσαλαπατούσαν άλογα; ήταν απέθαντα κι αυτά; ήταν μεταφορά και δεν το’πιασα;

  7. Όσοι επιζήσουμε από αυτό το ποστ, θα είμαστε βετεράνοι της ρήσης «θα μου κλ@.. μια μάντρα».

    Κι εγώ έχω απορία σχετικά με τα άλογα. Ήταν άτια φυσιολογικού μεγέθος ή άτια τύπου ΑΤΙΑ (Ατια Τρισμικρυσμένα Ιδιαιτέρως Αφρώδη);

  8. Μου δώσατε επαγγελματική ιδέα, θα κάνω εργοστάσιο ΕΔΠ* αλλά πρέπει προηγουμένως να λάβω αδεια κατασκευής πυρομαχικών.

    *εμφιάλωσης δύσοσμων πορδών

  9. Είμαστε όλοι θύματα μιας μεγάλης παρεξήγησης:το πρόβλημα είναι αυστηρά μουσικό.Εκεί δηλαδή που το πλήρωμα της εκκλησίας περίμενε κατανυκτκά το τροπάριο σε ήχο πλάγιο δεύτερο,ακούει ξαφνικά την ροκ παρέμβαση του κου Κοπολόζο,σε στακάτο ύφος,παραφωνώντας στην cadenza με μέταλ άριες.
    Τι να σου κάνει η κα Θεοκτίστη!’Ασε που θυμήθηκε εκείνον τον αλαζόνα τον ξάδερφό της τον ψάλτη,που θέλοντας να κάνει επίδειξη,το πήρε το τροπάριο ψηλά και χε@#$%κε!

  10. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάσω ή να γελάσω…τρομερή η ιστορία σου,με κρυφά νοήματα θαρρώ.
    Πάντως,από τη μια το θυμιατό,από την άλλη οι αναθυμιάσεις,και να μη θες να γίνεις απέθαντος δεν μπορείς.Είθε όλοι τους να πάνε από Τ.Σ.Α. Αλήθεια,τα άλογα συμβολίζουν την Αποκάλυψη;
    Προτείνω τη σύσταση οργάνωσης για το σεβασμό των σωματικών αναγκών
    μέσα σε ναούς (Ο.Σ.Σ.Α.ΝΑ.)

  11. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » απέθαντα unplugged

  12. Δεν ξέρω αν έχει φροϋδικές προεκτάσεις (στοματικό-πρωκτικό στάδιο κλπ), αλλά η συνέπεια για μένα ήταν ότι, από τα γέλια, έχασε τον δρόμο της η γουλιά του καφέ μου και λέρωσε την επίσημη Σαββατιάτικη πυτζάμα μου.

  13. Θεοκτίστη, δεν έχουν τσιμέντα στον άλλο κόσμο, κυρία. Μόνο χυτοσίδηρο.

    κκμ, ΠΟΠ;
    Ωχ!
    (πάει το καινούριο καμπαναριό! )

    kleine wolke, …ταινία μικρού μήκους;
    Αδύνατον. Το budget είναι πολύ ψηλό. Σκεφτείτε μοναχά πόσο χρήμα θέλουμε για να στήσουμε το σκηνικό της Εκκλησίας (κανένας παππάς δε θα δεχτεί να μας παραχωρήσει τη δική του για να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας.) Και μετά είναι και τα άλογα… Τα αληθινά είναι πανάκριβα και τα ψηφιακά δυσεύρετα. Τα χαρτονένια είναι μονόδρομος αλλά μόλις βραχούν με αίμα ή άλλα σωματικά υγρά, λιώνουν.

    spy, κάντε ομοιοπαθητική. Πάρτε διαμιάς δυο επιγλώσσια δισκία ΚΚΘΑΔΤΟΑΤΕΛΔΤΠ (Καψάκια Κολοσσιαίας Θερμοπυρηνικής Σύντηξης Δια Την Ομαλή Αποκατάσταση Της Εγκεφαλικής Λειτουργίας δια του Πέρδεσθαι). Απομακρύνετε πρώτα τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού από το χώρο και ανοίξτε τα παράθυρα.

  14. mamma, «… μια μάντρα άλογα» :-D
    (Απευθύνεστε στον πιο ακατάλληλο άνθρωπο για να σας λύσει απορίες. Τα ATIA σας μου φαίνονται όμως μια χαρά)

    nomad, φοβερή ιδέα. Η νέα σειρά προϊόντων θα μπορούσε μάλιστα να προωθηθεί με την ανάρτηση στα ράφια των super markets διαφημιστικών καρτών ODORAMA (scratch & smell) έτσι ώστε να μπορεί ο πελάτης πριν προχωρήσει σε αγορά κάποιου προϊόντος, να πάρει μια μυρωδιά από το περιεχόμενο της φιάλης (π.χ. Φασόλι το Δύσοσμο, Πρασοσέλινο Τούρμπο, Λαχανιά η απλή, κλπ)

    κκμ, στον nomad πες το, που θέλει ν’ ανοίξει κι εργοστάσιο.

    ., … και βγήκε για κυνήγι φάλαινας :-)

    σελιτσάνος, ο λόγος σας έπεισε ακόμη κι εμένα! Μήπως θα μπορούσατε να πεταχτείτε μέχρι εδώ για να αναπτύξετε την άποψή σας περί της μουσικότητας του πέρδεσθαι και στην καλή μου, η οποία ακόμη και σήμερα -μετά από δέκα χρόνια γάμου- επιμένει να παριστάνει την οργισμένα έκπληκτη κάθε φορά που οσφραίνεται το «στακάτο ύφος» μου;

  15. vermillion, Να και μια πραγματικά όμορφη πράξη αγάπης και αλληλεγγύης, εν όψι μάλιστα των Χριστουγέννων! Δυστυχώς όμως δύσκολα εφαρμόσιμη.
    Σκεφτείτε όλα αυτά τα κεριά και τα καντήλια σ’ ένα κλειστό χώρο, μαζί με τις εύφλεκτες αναθυμιάσεις του ανακουφισμένου εκκλησιάσματος!
    … Holly Holocaust!

    athanasia, φυσικά και έχει φροϋδικές προεκτάσεις η ιστορία. Μην αμφιβάλλετε καθόλου. Είμαστε περήφανοι εμείς για το στοματικο-πρωκτικό στάδιό μας!
    (λυπάμαι για την πυτζάμα σας :-) )

    diastimata, σας ξέφυγε κι εσάς καμία; φτου φτου φτου…

    kleine wolke, ήρθα, μη φωνάζετε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s