απέθαντα στο λίβινγκ ρουμ

Τα βρήκα ξαπλωμένα αντικριστά στον καναπέ. Ήταν ένας άντρας και μια γυναίκα γύρω στα τριάντα. Με την πρώτη ματιά έμοιαζαν νεκρά, πλησιάζοντας όμως από πίσω, πρόσεξα το ανεπαίσθητο ανεβοκατέβασμα του στήθους κι έναν οικείο υγρό ήχο -σαν φαγητό που σιγοβράζει- να βγαίνει απ’ τα μισάνοιχτα στόματά τους. Τα μάτια τους ήταν ανοιχτά και τα κεφάλια τους στραμμένα στην τηλεόραση που έπαιζε χωρίς ήχο. Την οθόνη κάλυπτε ένας μεγάλος λεκές από αίμα που δεν είχε ακόμη στεγνώσει. Ένας ιπτάμενος ελέφαντας εμφανιζόταν κάθε τόσο πίσω απ’ το λεκέ -πετώντας χαρούμενος γύρω από μια τέντα τσίρκου- και σταματούσε δίπλα σε μια λίστα από πολύχρωμες επιλογές: “play”, “chapters”, “set up” και ούτω καθεξής. Έπειτα χανόταν πίσω από μια κόκκινη κουρτίνα, για να εμφανιστεί και πάλι ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά, ακολουθώντας την ίδια εναέρια διαδρομή κάτω απ’ τον υγρό λεκέ.

Τα απέθαντα παρακολουθούσαν την εικόνα, ακίνητα σαν υπνωτισμένα.

Έξω, άλλη μια μέρα έλιωνε. Ένα παχύρευστο φως φιλτραριζόταν μέσα από τις κουρτίνες κι απλωνόταν στο μικρό καθιστικό. Γύρω μου, εκατοντάδες σελίδες περιοδικών και κουβάρια από νοτισμένες εφημερίδες, κάλυπταν το πάτωμα. Ένα ξύλινο παιδικό αλογάκι ήταν αναποδογυρισμένο ακριβώς μπροστά μου. Δίπλα του υπήρχε ένα παιδικό παπουτσάκι. Το παπουτσάκι δεν ήταν άδειο.

Περιείχε ένα, ανάλογου μεγέθους, πόδι.

Κρατώντας την αναπνοή μου, έβγαλα από τη δεξιά τσέπη τη λεπίδα που είχα βρει στο μπάνιο του προηγούμενου διαμερίσματος και την έσφιξα στο χέρι μου. Μικρές σταγόνες ιδρώτα σχηματίζονταν τώρα στο μέτωπό μου. Με το βλέμμα καρφωμένο στα κεφάλια των απέθαντων έκανα ένα βήμα μπροστά, περνώντας πάνω από το αλογάκι. Τώρα απείχα το πολύ, δύο μέτρα από τους λαιμούς τους. Στριφογύρισα τη λεπίδα μια δυο φορές στην παλάμη μου και την άνοιξα απαλά.

Σήκωσα τα μάτια μου και περιεργάστηκα το χώρο. Όλοι οι τοίχοι ήταν πιτσιλισμένοι με αίμα. Διαλυμένα έπιπλα και σπασμένα γυαλικά βρίσκονταν σκόρπια παντού. Αριστερά στο βάθος, πίσω από έναν χαμηλό πάγκο, φαινόταν η κουζίνα. Πασαλειμμένο αίμα και αποτυπώματα από μικρές και μεγάλες παλάμες λέκιαζαν τις λευκές πόρτες των ντουλαπιών. Πάνω στον ξύλινο πάγκο ξεχώρισα δυο τρία μαχαίρια κι έναν μικρό μπαλτά, ακουμπισμένα όλα δίπλα σ’ ένα μικρό ανθρώπινο κεφάλι, το οποίο ήταν ανοιγμένο στα δύο σαν πεπόνι.

Σαν μικρό πεπόνι.

Από το ένα ημισφαίριο του πεπονιού προεξείχε η μεταλλική λαβή ενός κουταλιού.

Ο λαιμός μου είχε στεγνώσει και το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι μου. Έκανα μια γρήγορη καταμέτρηση και υπολόγισα ότι στο γαμημένο λίβινγκ ρουμ θα πρέπει να διαμελίστηκαν και να καταβροχθίστηκαν, δύο ή τρία βρέφη ηλικίας ενός –το πολύ- έτους, κι ένα ακόμα μελαχρινό παιδί –πιθανότατα αγοράκι- γύρω στα τέσσερα. Επίσης υπήρχαν και αρκετά υπολείμματα ενός μικρόσωμου ζώου –ίσως κάποιου οικόσιτου σκύλου.

Ένας υπόκωφος υγρός ήχος, σα ρέψιμο, που ήρθε από την πλευρά των δύο απέθαντων, με έβγαλε από τις σκέψεις μου. Γύρισα προς τον καναπέ και μισοκλείνοντας τα μάτια μου προσπάθησα να διακρίνω κάποια κίνηση στο μισοσκόταδο. Ο ιπτάμενος ελέφαντας στην οθόνη, χαμογελούσε ακόμη αιωρούμενος πάνω από την πολύχρωμη τέντα. Τα απέθαντα δεν είχαν αλλάξει στάση –ήταν ακόμη ξαπλωμένα αντικριστά στην ίδια θέση- μόνο που τώρα δεν ήταν τελείως ακίνητα. Παρατηρώντας προσεκτικά τις ρυθμικές μεταβολές των γραμμοσκιάσεων στα πασαλειμμένα με -υγρό ακόμη- αίμα προφίλ τους, συμπέρανα ότι μασούσαν.

Σφίγγοντας τη λεπίδα στο χέρι, σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών και τέντωσα όσο μπορούσα το λαιμό μου, προσπαθώντας να δω πάνω από την πλάτη του καναπέ, τι ακριβώς ήταν αυτό που έτρωγαν.

Με την πρώτη ματιά έμοιαζαν σαν ένα συνηθισμένο ζευγάρι που παρακολουθεί κάποια ταινία, ξαπλωμένο στον καναπέ. Πόδια μπλεγμένα, ναρκωμένος ερωτισμός κι ένα μπωλ με πατατάκια ή ποπ κορν ακουμπισμένα σε απόσταση παλάμης από κεντρικές ερωτογενείς ζώνες.
Και τα παιδιά, στα κρεβάτια απ’ τις εννιά.

Γαμημένα απέθαντα.

Όλα έμοιαζαν τόσο οικεία, μόνο που εδώ, τα «μπλεγμένα πόδια» ήταν μισοφαγωμένα -σχεδόν κολοβωμένα- ενώ στη θέση του μπολ με τα πατατάκια έχασκαν οι δύο -πέρα ως πέρα- ανοιγμένες κοιλιές του ζεύγους, σαν μια τεράστια πιατέλα στολισμένη με γυαλιστερά φρούτα σε κατάσταση προχωρημένης σήψης.

Και τα παιδιά, είχαν καταβροχθιστεί ήδη απ’ τις επτά.

«Ναρκωμένος ερωτισμός» υπήρχε, όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό, στην οικειότητα με την οποία οι δύο απέθαντοι, δάγκωναν και τσιμπολογούσαν αποχαυνωμένοι, ο ένας τις σάρκες του άλλου.

Δίπλωσα τη λεπίδα και την έβαλα πίσω στην τσέπη μου. Τράβηξα μια μολότωφ των 500 ml, από τις δέκα που είχα μόνιμα ζωσμένες γύρω από τη μέση μου, άναψα το στουπί κι εκσφενδόνισα το μπουκάλι στην τηλεόραση.

Καθώς η φλεγόμενη βενζίνη έλουζε το χώρο, βγήκα από το διαμέρισμα κλείνοντας απαλά την πόρτα πίσω μου.

14 thoughts on “απέθαντα στο λίβινγκ ρουμ

  1. Δεν είναι σωστό να κρυφοκοιτάτε τα σπίτια των ξένων ανθρώπων.Την άλλη φορά θα έχω τραβήξει την κουρτίνα.

    (Και της είπα της γυναίκας μου να το πετάξει το κωλοπέπονο.Κολοκύθι ήτανε).

    (Των 500ml τις έχουν σκαρτέψει.Να πέρνετε των 330ml.Είναι και πιο οικονομικές και την κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους.Μόνο να προσέχετε μην είναι κινέζικες γιατί σκάνε τις πιο ακατάλληλες στιγμές).

  2. σελιτσάνος, εγώ κατεβάζω και τα ρολά.

    (κι εσείς τριάντα είστε; )

    (είναι αρκετή μια των 330ml για ένα διαμέρισμα των 117 τ.μ.; )
    (για τις κινέζικες έχετε δίκιο. Προχθές έσκασε μία στα χέρια μου χωρίς καν να την ανάψω. Ευτυχώς αντί για βενζίνη, οι Κινέζοι, είχαν γεμίσει το μπουκάλι με γκαζόζα)
    (μα καλά, έχει γκαζόζα στην Κινα; )

  3. μηπως καταβροχθιζουν και καναρινια; αν ναι θα ηθελα να με φερετε σε επαφη μαζι τους.μη φοβαστε,δε φοβαμαι.

  4. Έϊ … παιδιά !… Για μια στιγμή την … προσοχή σας , παρακαλώ …
    Σας το λέω μια και καλή : Θα φωνάξω το ΕΚΑΒ με τους … Ψυχίατρους του ΕΣΥ , να σας μαζέψει όλους …
    Δεν πάτε καλά , λέμε …

  5. Καλά που κλείσατε και την πόρτα πάντως. Αυτά είναι ικανά να μας κουβαληθούν και στα δικά μας βλογς και μετά να…….

    (με συγχωρείτε λίγο, κάποιος χτυπάει…)

  6. κκμ, …και λίγη η βενζίνη.

    nomad, το πεπόνι ήταν μελάτο, γι’ αυτό. Αν ήταν «σφιχτό» θα έβαζα πιρούνι.

    σελιτσάνος, τα υπόλοιπα τα κρατάτε για το χειμώνα;

    ε, τα επόμενα που θα βρω θα σας τα στείλω με courier.
    Ή μάλλον… δε στέλνετε καλύτερα, εσείς το καναρίνι; … Λιγότερα έξοδα αποστολής.
    Θα το φάνε σίγουρα. Μη φοβάστε.

    silia, ποτέ δεν πηγαίναμε…

    spy, πάντα την κλείνω. Είμαι «Αυτός Που Κλείνει Την Πόρτα» (Α.Π.Κ.Τ.Π.)
    (ποιος ήταν; )

  7. -τοκ τοκ
    -ποιός είναι ;
    -εγώ πατέρα, το απέθαντο του λίβινγκ ρουμ σου
    -και τι θέλεις ηλίθιο ;
    -χαρτζηλίκι πατέρα, αρχίσαν τα σχολεία
    -ούτε να ψοφήσει κανείς με την ησυχία του μπορεί, γαμώ τα λύκειά σας…

  8. ναι αλλά σκέψου τι είχα να αντιμετωπίσω : ένα απέθαντο στο λύκειο

    σε όσα του Ρομέρο και να ψάξεις, τέτοια φριχτή σκηνή δεν θα την βρεις..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s