μίστερ Τζιμ, καλοκαίρι ‘99

Οι «κοπέλες» του χωριού -όλες οι χήρες των «ενενήντα παρά πέντε» δηλαδή- αναφέρονταν σ’ αυτόν με το κωδικό όνομα «Κάρτερ». «Ο Κάρτερ ξεπόρτισε!» λέγανε και χαχάνιζαν σαν κοριτσόπουλα, όταν ο μίστερ Τζιμ κατάφερνε με τα πολλά, να προσγειώσει με ασφάλεια τα δυο του πόδια κι ένα τρεμάμενο μπαστούνι στο δρόμο μπροστά στο κεφαλόσκαλο του πατρικού του κι έπαιρνε εκείνη τη βαθιά ανάσα, σα ντιζελομηχανή με βρογχικά, που τρόμαζε τα παιδάκια και τον βοηθούσε να ξεκινήσει τον καθημερινό του περίπατο στο χωριό.
Στα καφενεία δεν πήγαινε. Πολύς καπνός, μύγες… ενενήντα τοις εκατό κώφωση και στα δυο αυτιά… Τι να πάει να κάνει; Χώρια που μετά από εβδομήντα χρόνια «…στο μπιούτιφουλ Ντήτρόιτ» τα ελληνικά του ακούγονταν περισσότερο σαν διάρροια παρά σαν έναρθρος λόγος και δύναμη πολλή για να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια μέχρι να τον καταλάβουν, δεν είχε πια. Αντ’ αυτού προτιμούσε τις βόλτες στα σκονισμένα δρομάκια του χωριού, μέχρι τα χωράφια και κάτω απ’ τις μουριές, όπου μέχρι τα δέκα του, συνήθιζε να τριγυρνάει. Ελάχιστα είχαν αλλάξει άλλωστε από το καλοκαίρι του δεκαεφτά όταν μαζί με τη μάνα του, μια –σύμφωνα με το θρύλο- πανέμορφη «Λημνιά προπολεμικής κοπής», ανέβηκε σ’ ένα πλοίο και ξεκίνησαν μαζί να συναντήσουν τον πατέρα του που είχε φύγει ένα χρόνο νωρίτερα, στην Αμερική. Τώρα, μια ολόκληρη ζωή μετά, πίσω στο νησί ήταν όλα όπως τα θυμόταν από τότε. Τα ίδια δέντρα κάπως πιο χοντρά, η γεφυρούλα στην άκρη του χωριού ίδια κι απαράλλαχτη, η ρεματιά με τα βούρλα, οι δυο βρύσες…

«Ο Κάρτερ απογειώθηκε!» χαζογελούσαν τα «κορτσούδια» όταν ο μίστερ Τζιμ έπαιρνε να κατρακυλάει σα σμπαραλιασμένο ποδήλατο στην ανοιχτωσιά μπροστά τους. Μία μοναχά απ’ όλες, η κυρα-Στέλλα η «Αστραλέζα», ήταν αρκετά μεγάλη για να μπορέσει να θυμηθεί τον αναψοκοκκινισμένο «Δημητράκ’ τ’ς Σοφίας» ,που στα δέκα του, κατέβαινε τρέχοντας –«σα διάολος το σκασμένο!» έβριζαν τότε οι μεγαλύτεροι- ουρλιάζοντας και σέρνοντας εξεπίτηδες τα παπούτσια του σ’ όλη τη διαδρομή μέχρι το τέλος του δρόμου, όπου εξαφανιζόταν, αφήνοντας πίσω του ένα πυκνό σύννεφο κόκκινης σκόνης που σκέπαζε τις μπουγάδες, τις βλαστήμιες και τα μελίχλωρα της γειτονιάς. Έπειτα, αφού πρώτα χανόταν για κανένα δίωρο, επέστρεφε συνήθως με τον ίδιο φασαριόζικο τρόπο, κρατώντας στα χέρια του πάντα ένα και μοναδικό στάχυ, το οποίο, περνώντας απ’ την αυλή όπου καθόταν η εννιάχρονη τότε κυρα-Στέλλα, της το πετούσε μαζί μ’ ένα ιπτάμενο φιλί. Το Στελλούδ’ χαμογελούσε τότε ντροπαλά κι ο Δημητράκ’ς χαμογελούσε κι αυτός και συνήθως εκείνη ήταν η στιγμή που πεταγόταν ο πατέρας της μικρής -που την είχε στημένη λίγο παρακάτω -εκεί πίσω από τη γωνία του πέτρινου αυλόγυρου- κι αν προλάβαινε, «στεφάνωνε» αυτή την όμορφη στιγμή ερωτικής παραζάλης με καμιά γερή σφαλιάρα. Ο δόλιος ο Δημητράκ’ς προσγειωνόταν τότε με βάναυσο τρόπο στην σκληρή πραγματικότητα και διένυε τα τελευταία μέτρα μέχρι το σπίτι του, τρεκλίζοντας και παραπατώντας, χτυπημένος ταυτόχρονα από έρωτα και ζωή.
Την επόμενη μέρα εμφανιζόταν ξανά στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού του, ξεκούραστος και καμαρωτός, κι αφού έριχνε πρώτα μια πεταχτή ματιά δίπλα, στην αυλή όπου μπουμπούκιαζε ο έρωτάς του, έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και χανόταν πάλι ουρλιάζοντας «σα διάολος» στην κόκκινη σκόνη του.

«Ο Κάρτερ προσγειώνεται!».
Δυο ώρες αργότερα, καθισμένη κάτω από την κοντόχοντρη μουριά της, η κυρα-Στέλλα καθάριζε φασολάκια και τον παρατηρούσε καθώς ανηφόριζε αγκομαχώντας το δρόμο της επιστροφής. Τα μάτια της χαμογέλασαν καθώς πρόσεξε το σύρσιμο των ποδιών του στο χώμα και την ελάχιστη σκόνη που σηκωνόταν στο πέρασμά του. Πριν από χρόνια –μπορεί και δεκαπέντε να ‘ταν- είχε βγει για βόλτα με την εγγονή της και κατέβηκε για πρώτη φορά στη ζωή της στο ρέμα στην άκρη του χωριού. Η μικρή βάλθηκε να μαζεύει βούρλα για τη μαμά της και η κυρά-Στέλλα χώθηκε στον ίσκιο κάτω από τη γέφυρα. Καθώς λοιπόν περίμενε εκεί, πρόσεξε μια μεγάλη τετράγωνη πέτρα στη βάση της καμάρας που πάνω της ξεχώριζαν κάτι σκαλίσματα που θύμιζαν γραφή. Έμοιαζαν αρκετά παλιά, γιατί ήταν μαυρισμένα και σε κάποια σημεία καλυμμένα με λάσπη. Με αρκετά μεγάλη προσπάθεια είχε καταφέρει τελικά να διαβάσει: «Ο ΔΙΜΗΤΡ Σ ΑΓΑΠ Τ Ν ΣΤΕΛΑ – 9 ΙΟΥΛΙΟ 1917″.

Πίσω στη σκιερή αυλή τα ζαρωμένα της χείλια τεντώθηκαν σ’ ένα απαλό χαμόγελο. Ο μίστερ Τζιμ σταμάτησε έξω από τον πέτρινο τοίχο και την κοίταξε μέσα απ’ τα σκουριασμένα κάγκελα. Ίσιωσε για λίγο τη σκεβρωμένη του πλάτη και με το ελεύθερο χέρι του – αυτό που δεν κρατούσε το μπαστούνι, πέταξε πάνω από το φράχτη ένα στάχυ· ίσως κι ένα ιπτάμενο φιλί. Η κυρα-Στέλλα χαμογέλασε ντροπαλά, ο μίστερ Τζιμ χαμογέλασε κι αυτός και ξεκίνησε να διανύσει τα τελευταία μέτρα ως την πόρτα του σπιτιού του, όπου τον περίμεναν τα παιδιά για φαγητό, αλλά κάπου εκεί πίσω από τη γωνία του πέτρινου αυλόγυρου κάποιος πετάχτηκε –κανείς δεν είδε ποιος- και του ‘ριξε μια σφαλιάρα κι ο μίστερ Τζιμ τρέκλισε, έκανε ένα-δυο ασταθή βήματα δεξιά και μετά έμεινε για μια στιγμή ακίνητος σαν κοκαλωμένος. Ύστερα λύγισε. Έπεσε στα γόνατα και το μπαστούνι του κύλισε παραπέρα και φωνές ακούστηκαν από μακριά και βιαστικά βήματα, αλλά ελάχιστη σημασία είχαν πια όλ’ αυτά γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή που πίσω από τον τοίχο, η κυρα-Στέλλα σήκωνε το στάχυ απ’ το τσιμέντο της αυλής, εκείνος είχε ήδη πάρει εκείνη τη βαθιά ανάσα και βουτούσε με τα μούτρα στην κόκκινη σκόνη του.

30 thoughts on “μίστερ Τζιμ, καλοκαίρι ‘99

  1. Νισάφι πια με τα ωραία κείμενα! Γράψτε και καμιά μαλακία να σας τα χώσουμε!

    – Η σφαλιάρα από το υπερπέραν συγκλονιστική! Θέλω κι εγώ μία.

  2. Ναι Кроткая . …happy end …
    Έλεος πια με τους … ορθολογισμούς σας …
    Ας «ανασάνουμε» λιγάκι κι εμείς οι … ρομαντικοί ….

  3. Συμφωνώ με τον hdd345f.Στίβω το μυαλό μου να κατεβάσει καμιά εξυπνάδα αλλά μάταια.Είστε εξοργιστικός κύριε!

  4. Kαλά..έμεινα.Πραγματικά υπέροχο! :)
    Αν το διάβαζα σε βιβλίο θα μ’έπιανε το βράδυ μέχρι να σηκώσω κεφάλι.

    Αγγλιντάλ,σωστά τα λες.Τυριά από τη Λήμνο είναι και πολύ νόστιμα μάλιστα,αν και βρωμάνε λίγο.

    Καλό απόγευμα!!

  5. athanasia, το ανησυχητικό είναι ότι παρά τη ζέστη, εγώ παραμένω ακόμη βιδωμένος στην καρέκλα μο

    . , «μαλακία»; … ειδικότις μας. Yπομονή όμως μέχρι το Σεπτέμβριο.
    (είναι ο επίσημος Μήνας της Μαλακίας (Μ&Μ’ς) στο blog -ξέρετε: θα γυρίσω από τις διακοπές και θα σας τα πρήζω για κανένα μήνα με τα «πως πέρασα εδώ», «πόσο κάηκα εκεί» κλπ κλπ… – Όποιος αντέξει τον Σεπτέμβριο, θ’ ανταμοιφθεί με πολλά λίτρα αίματος τον χειμώνα που θ’ ακολουθήσει)
    Η σφαλιάρα δεν δύναται να παραδοθεί κατόπιν παραγγελίας. Έρχεται από μόνη της όποτε της καπνίσει.

    nomad, θέλετε κι εσείς μία;
    (λυπάμαι. όπως εξήγησα και στον αγαπητό [.] πιο πάνω δεν είναι στο χέρι μου)

  6. holly, σας ευχαριστώ. τουλάχιστον δεν κατάλαβε από που του ‘ρθε (η σφαλιάρα)

    αγγλιντάλ, ακριβώς. Νοστιμότατα τα σπιτικά – Ανεκτά τα τυποποιημένα.

    krotkaya, εσάς σας χρωστάω μια ιστορία με μελισσούλες. σας υπόσχομαι ότι θα επανορθώσω.

  7. υπόσχομαι να είμαι ο αερόσακκος του Αύγουστου
    θα απορροφήσω όση περισσότερη ενέργεια μπορώ από τις περιγραφές των διακοπών σου ώστε να μη θρηνήσουμε ανυποψίαστα θύματα εδώ μέσα

    το πρώτο αίμα όμως του Σεπτέμβρη δικό μου

    deal ?

  8. Λαβ στορυ με μελίχλωρα, ένα στάχυ και μια σφαλιάρα…

    Αν η ιστορία αυτή ήταν φως, θα έλεγα πως μοιάζει με την κίτρινη παρηγορητική δέσμη που αφήνει η ανοιχτή πόρτα του ψυγείου τα καλοκαιρινά βράδια, όταν χώνεις αξημέρωτα τα μούτρα σου σε μια δροσερή φέτα καρπούζι την ώρα που όλοι κοιμούνται.

  9. silia, δεν είμαι ρομαντικός… Το μαγιό με κάνει να δείχνω έτσι… :-)

    σελιτσάνος, ελάτε τώρα… είναι μια φάση που περνάω. Σας υπόσχομαι ότι θα επανορθώσω.

    kleine wolke, μια φορά το έπαθα (να μη σηκώσω το κεφάλι μου από βιβλίο, μέχρι που νύχτωσε – στην πραγματικότητα με είχε πάρει ο ύπνος σ’ αυτή τη θέση) και το αποτέλεσμα ήταν να ξεμείνω μια ολόκληρη νύχτα σ’ έναν υπόγειο σταθμό του μετρό της Στουτγκάρδης, αγκαλιά με το Die Macht der Computer und die Ohnmacht der Vernunft του Weizenbaum κι έναν άστεγο που μιλούσε αρχαία(!) ελληνικά, πίνοντας οινόπνευμα φιλτραρισμένο σε ψωμί του τοστ και περιμένοντας το πρώτο δρομολόγιο για Hauptbahnhof.
    Τρεις μέρες μετά -όταν συνήλθα δηλαδή- έκαψα το βιβλίο.

  10. spy, θέλετε κι εσείς σφαλιάρα δηλαδή; … Ή απλά μια γριούλα για να της πετάτε στάχυα απ’ τον αυλόγυρο;

    κκμ, ό-κέυ! (είσαι σίγουρος; … Σε μια βδομάδα θα ευνουχίζω ποταμόψαρα στο Δούναβη ξέρεις… )
    («First Blood – Ραντεβού το Σεπτέμβρη»… Μου θύμισες τα παιδικά μου χρόνια τώρα… :-) )

    Λουίζα, κι η «κίτρινη δέσμη», καλοκαίρι είναι. Και το καρπούζι, κόκκινο είναι. Μας μένει να βρούμε που παραφυλάει η σφαλιάρα κι είμαστε έτοιμοι για την πρώτη παραλλαγή της ιστορίας.

  11. Πλέον,μετά την ανάγνωση του πόστ, είμαι πεπεισμένος ότι σε
    ένα πιο βαθύ επίπεδο πραγματικότητας, όλες οι σφαλιάρες
    είναι δυναμικές προεκτάσεις του αυτού δομικού οργανισμού.
    Εξαιρετικό!

  12. Ένα πεταμένο στάχυ στον αυλόγυρό της… Πολύ μου άρεσε!
    Αλλά κι εγώ είμαι από αυτούς που δε βρίσκω χάπι το εντ σας
    (μου αρέσει κι έτσι, πάντως)

  13. kleine wolke, καθόλου αστεία. για έντεκα χρόνια δεν ξανάβαλα τοστ στο στόμα μου.

    kostis-b, και στο ρηχό, και στο ρηχό…

    αγαπητέ diastimata, δεν ξέρω αν σας λέει κάτι αυτό, αλλά τη μοναδική γυναίκα που μου ‘ριξε χαστούκι, στο τέλος την παντρεύτηκα.

  14. Αχ! Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας α λα ελληνικά! Με Τζιμ αντί για Φλορεντίνο και Στέλλα αντί για Φερμίνα Δάσσα!!!

  15. «…Αχ! Και μελίχλωρα αντί για πικραμύγδαλα…»
    ———————————–
    Και μετά μου λέτε , πως δεν είστε ρομαντικός …
    Στοιχηματίζω πως , και … χωρίς το μαγιό σας , πάλι ρομαντικός θα δείχνετε …
    Για βγάλτε το … να δείτε …

  16. Προσέχετε τί … τάζετε σε κλιμακτηριακές κυρίες με τάσεις … μαζοχιστικές , master Kopoloso ( master έγραψα … όχι mister ).
    Καλά να περνάς .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s