μαγικό

Η Λ. ανοίγει την πίσω πόρτα και μπαίνει στο αυτοκίνητο.

– Ζώνη.

Βάζει ζώνη. Ξεκινάω. Της χαμογελάω απ’ τον καθρέφτη.

– Γεια
– Γεια
– Πώς πήγε το μάθημα;
– Καλά.

Κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο. Η τσάντα, ακουμπισμένη στο κάθισμα δίπλα της, δείχνει τεράστια.

– Προχωρήσατε παρακάτω;
– Όχι. Κάναμε επανάληψη.

Στρίβω αριστερά και αμέσως μετά δεξιά στον κεντρικό. Ανοίγω το ραδιόφωνο. Σκυλάδικα. Σκυλάδικα. Σκυλάδικα. Το κλείνω.

– Μπαμπά;
– Ναι;
– Σήμερα στο διάλλειμα κατάπια μια νεράιδα.
– Τι κατάπιες;
– Μια νεράιδα. Δεν το ‘θελα…
– Είσαι σίγουρη; Μήπως ήταν κανένα χνούδι; … Πούπουλο;
– Όχι νεράιδα ήταν. Την είδα.
– Την είδες; Και πως ήταν;
– Ε, κανονική… Όπως όλες: Μικρή… τόση δα… με όμορφα φτερά…
– Μήπως ήταν καμιά πεταλούδα;
– Όχι ρε μπαμπά! Πεταλούδα με ανθρώπινο κεφάλι; Νεράιδα ήταν σου λέω.
– Είχε ανθρώπινο κεφάλι;
– Φυσικά.

Φανάρι κόκκινο. Μετράω τρία αυτοκίνητα σταματημένα μπροστά μας.

– Και πώς την κατάπιες;
– Εκεί που έτρεχα, πέταξε μπροστά μου κι όπως είχα ανοιχτό το στόμα… Τσουπ μπήκε μέσα.
“Τσουπ μπήκε μέσα”;
– Ναι: Τσουπ μπήκε μέσα.
– Καλά όταν τρέχεις γιατί έχεις ανοιχτό το στόμα;
– Εεε, δεν ξέρω. Θα το κλείνω άλλη φορά.

Πράσινο. Στρίβω δεξιά.

– Και τώρα τι θα γίνει;
– Τι θα γίνει;
– Με τη νεράιδα λέω, που κατάπιες… Τι θα γίνει; Τη μάσησες; Την κατάπιες ολόκληρη; Ζει; Πέθανε;
– Νομίζω ότι ζει, γιατί όλο γουργουρίζει η κοιλιά μου.
– Το σταφιδόψωμο σου το έφαγες; Μήπως γουργουρίζει απ’ την πείνα;
– Όχι. Απ’ τη νεράιδα γουργουρίζει. Το ξέρω.
– Πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο.
– Κι εγώ πρώτη φορά καταπίνω νεράιδα.
– Άλλο τίποτα δεν αισθάνεσαι; Μόνο γουργούρισμα;
– Ναι. Και που και που μου ‘ρχεται να φτερνιστώ.
– Και φτερνίζεσαι;
– Μ’ όλη μου τη δύναμη.
– Βάζεις το χέρι μπροστά στο στόμα όπως είπαμε ότι κάνουμε;
– Εεε, ναι.

Φτάνουμε στην οικοδομή. Κόβω ταχύτητα και μπαίνω στην πυλωτή. Σταματάω, τραβάω χειρόφρενο, σβήνω τη μηχανή, κατεβαίνω. Κάνω το γύρο του αυτοκινήτου και πάω στην άλλη πλευρά κι ανοίγω την πόρτα. Η Λ. πηδάει έξω κι εγώ παίρνω την τσάντα της. Τη στιγμή που σπρώχνω την πόρτα να κλείσει και γυρίζω, ακούω ένα «ααψιού!» κι ένα σύννεφο από πολύχρωμα μικροσκοπικά αστεράκια εκτοξεύεται από το στόμα της Λ. και με τυλίγει απ’ την κορφή ως τα νύχια. Μέχρι να καταλάβω τι συμβαίνει, νιώθω το βάρος μου να μ’ εγκαταλείπει και τα πόδια μου να σηκώνονται απαλά στον αέρα.

– Λ.! Τι έκανες;

Η Λ. πνίγει ένα γελάκι. Αιωρούμαι τώρα περίπου ενάμισι μέτρο πάνω από το έδαφος, τυλιγμένος σ’ αυτή την πολύχρωμη αστερόσκονη και συνεχίζω ν’ ανεβαίνω. Το κεφάλι μου ακουμπάει ήδη στο ταβάνι της πυλωτής. Στα χέρια μου κρατάω ακόμα την τσάντα και το κλειδί του αυτοκινήτου. Αντανακλαστικά πατάω το lock. Μ’ έναν συγχρονισμένο ήχο και οι τέσσερις πόρτες του αυτοκινήτου ασφαλίζουν μαζί. Η Λ. με κοιτάζει χαμογελαστή.

– Κορίτσι μου… Τι είν’ αυτό;
– Νεραϊδόσκονη μπαμπά. Απ’ τη νεράιδα. Μη φοβάσαι.
– Τι νεραϊδόσκονη; Σα τσιχλόφουσκα μυρίζει…
– Ναι έτσι είπαν όλοι.
– Όλοι; Ποιοι όλοι;
– Τα παιδιά στο σχολείο… Η δασκάλα…
– Φτερνίστηκες στο σχολείο;
– Ουου…
– Και δεν έβαλες το χέρι μπροστά;
– Εεε, όχι. Το ξέχασα.

Σφίγγω τα χείλια και την κοιτάζω με την έκφραση «επικριτική απογοήτευση». Εκείνη σκύβει το κεφάλι. Σηκώνει μετά τα μάτια και με κοιτά.

– Είχε πολύ πλάκα ξέρεις.
– Το φαντάζομαι.
– Όλη η τάξη πετούσε στον αέρα και η δασκάλα πετούσε κι αυτή και μετά ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Όλοι γελούσαμε. Κι εγώ φτερνιζόμουν συνέχεια και μετά ξετυλίξαμε ένα σχοινί έξω απ’ το παράθυρο και το πιάσαμε με τα χέρια και σιγά σιγά ανεβήκαμε έτσι μέχρι τα πρώτα σύννεφα.
– Και μετά;
– Και μετά τίποτα. Καθίσαμε και μιλούσαμε.
– Πού στο σύννεφο;
– Ναι.
– Και τι λέγατε;
– Τίποτα. Για τον αέρα… μάθαμε από πού έρχεται και πώς τον λένε κάθε φορά, για τη θάλασσα και τα ποτάμια… Τα βλέπαμε όλα από ‘κει πάνω ξέρεις…
– Περί ανέμων και υδάτων δηλαδή…
– Τι;
– Τίποτα. Και πόση ώρα μείνατε εκεί;
– Όχι πολύ. Μετά από λίγο η νεραϊδόσκονη άρχισε να διαλύεται και σιγά σιγά κατεβήκαμε όλοι στην αυλή του σχολείου.
– Α! Ευτυχώς.
– Ναι. Περάσαμε όμως πολύ ωραία και τα παιδιά μου δώσανε μετά πολλές καραμέλες και τσίχλες και μου είπαν να τα δώσω στη νεράιδα για να είναι χαρούμενη και να μείνει για λίγες μέρες ακόμη στην κοιλιά μου και η δασκάλα μου είπε να τρώω μέλι, πολύ μέλι γιατί αρέσει το μέλι στις νεράιδες και κάνει τα φτερά τους δυνατά και την νεραϊδόσκονή τους ακόμα πιο μαγική.

Στο μεταξύ, το σύννεφο αρχίζει να διαλύεται κι έτσι ξεκολλάει επιτέλους το κεφάλι μου απ’ το ταβάνι. Σιγά σιγά προσγειώνομαι μπροστά στη Λ. Τινάζω με το χέρι μου τα υπολείμματα της νεραϊδόσκονης απ’ το παλτό μου.

– Αφού εσένα δε σου αρέσει το μέλι.
– Θα κρατάω την μύτη όπως μου είχες δείξει με την αντιβίωση και θα το καταπίνω.
– Θα το κάνεις αυτό για τη νεράιδα;
– Μμμ.
– Μωρέ μπράβο!

Προχωράμε μέχρι την είσοδο της οικοδομής. Βγάζω το κλειδί από την τσέπη, το βάζω στην κλειδαριά αλλά πριν το γυρίσω, σταματάω. Στέκομαι για λίγο έτσι μπροστά στην εξώπορτα κοιτάζοντας το κλειδί.

– Ξέρεις, έχω ακόμη φυλαγμένο σ’ ένα κουτάκι, ένα μικρό φτερό που μου είχε δώσει, κάποτε, όταν ήμουν μικρός, ο παππούς μου. Είναι ακόμη άσπρο και απαλό και το είχε βρει λέει πάνω στη μύτη του, όταν ξύπνησε ένα πρωί μέσα στο μικρό δωμάτιο όπου τον κρατούσε φυλακισμένο ένας κακός μάγος.

Η Λ. με παρακολουθεί μ’ ορθάνοιχτα μάτια.

– Το φύλαξε πάνω του για πολλά χρόνια και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς αυτό κι όταν μια μέρα με φώναξε και μου το έδωσε, μου είπε ότι είναι μαγικό. Μου είπε ότι μ’ αυτό το φτερό μπορείς να ταξιδέψεις όπου θέλεις.
– Όπου θέλεις;
– Όπου θέλεις.
– Και στην Κινεζία;
– Παντού. Και στην Κινεζία αν θέλεις.
– Εκείνος που ταξίδευε;
– Ποιος, ο παππούς;
– Ναι.
– Στο σπίτι του… στην αγκαλιά της γιαγιάς. Στα δάση της πατρίδας του…
– Ουάου!

Την κοιτάζω έτσι όπως στέκεται εκεί μπροστά μου, ένας άνθρωπος εκατόν δέκα εκατοστών να κρέμεται απ΄ τα χείλια μου.

– Μπορώ να σου το δώσω αν θέλεις.
– Αλήθεια;
– Ναι. Θα μπορείς να γαργαλάς τη μύτη σου μ’ αυτό και να φτερνίζεσαι όποτε σου κάνει κέφι.
– … Και να πετάω!
– Όπου θέλεις.
– Η μαμά θα χεστεί απ’ τη χαρά της.
– Εεπ!

Χαμογελάω καθώς πέφτει στην αγκαλιά μου. Της χαϊδεύω τα μαλλιά.

– Λοιπόν; Τι θα γίνει τώρα; Η μαμά κι ο μικρός μας περιμένουν. Θα φτερνιστείς ή να καλέσω τ’ ασανσέρ;

Advertisements

35 thoughts on “μαγικό

  1. θεέ μου !!!
    Τα ντοπάρουν από τόσο μικρά ;

    (την επόμενη φορά πες της να φταρνιστεί μόλις χτυπήσουμε το κουδούνι…έχω μια κλειστοφοβία μέχρι να φτάσω στο 4 )

  2. @ Κ.Κ.Μοίρης
    «Τα ντοπάρουν από τόσο μικρά ;»
    Κι από μικρότερα μπορώ να σου πω.
    Εχθές το μεσημέρι ο μικρός με τη σειρά του, μ’ ενημέρωσε ότι κατάπιε έναν …νάνο! Από τότε έχει πάρει ένα φτυάρι κι έχει σκάψει ένα λαγούμι που ξεκινάει από το υπόγειο και φτάνει μέχρι την Κινεζία. Tax free.

  3. Το ‘χει τελειώσει το σκάψιμο. Εδώ και δυο ώρες περνάει τις ράγες για τα βαγονέτα. Θα σας ειδοποιήσουμε μόλις μοντάρει και τη μηχανή. Ελάτε χωρίς αποσκευές. Hands free.

  4. αυτο το γραψατε για μας τα κοριτσια
    αν κρινω απο τα σχολια
    αγορια vs κοριτσια 1-2 συν εγω 1-3
    αννα με ποιανου μερια εισαι?

  5. μα τι ωραια οικογενεια που εισαστε.
    εμενα η κορη μου ολο για κατι βραζιλιανικα σιριαλ μου λεει.
    ή διαφορα ακαταληπτα.
    free jazz.

    ασε που για να βαλει ζωνη χτικιαζω.

  6. Kopoloso, δηλαδή η μητερούλα μεγάλωσε και αυτή καταπίνοντας νεραιδονανους ;;
    Γμτμου κι εμένα η μάνα μου με κυνήγαγε για εκείνες τις κωλοφακές..
    Και κρατάτε και τις παραδόσεις ..τρώνε και τα παιδια σας παραδοσιακά προίόντα αυτά με τα οποία και εσείς μεγαλώσατε , νάνους νεραίδες… Ένας υπέροχος κόσμος !!!!
    Κατσαρόλα σε αυτό το σπίτι βάζετε ;
    Αναρωτιέμαι πως να μυρίζει ο καμπινές σας ;
    dee ,σχωρέστε αλλά είμαι πια στην κατηγορία μεγαλοκοπέλα( τι μου το θυμήσατε;) – όταν το θυμάμαι από όποια μεριά και να είμαι ,θέλω να το βάλω στα πόδια..

  7. Μου δίνετε ιδέες!

    :)

    (πολύ όμορφο)

    (στην περίπτωσή μου βέβαια έχω ήδη πειστεί ότι θα καταπιεί τη Μαφάλντα)

    (τωρα που το ξανασκέφτομαι θα προτιμουσα το νταμπο το ελεφαντάκι για να προσγειωνόμαστε ομαλα)

    (αλλα είναι παχύ αυτό)

  8. μ’ερεσε πολυ ,παρα πολυ
    αννα ,μα τι λετε τωρα
    ολοι στο ιδιο καζανι βραζουμε
    ποιος θα μας καταπιει ειναι το θεμα

  9. αααααααααχχχχ….

    είστε ευτυχισμένοι όλοι με τα νεραιδοβάσανά σας

    τι να πουν κι άλλοι που δεν θα μάθουν ποτέ τι έβαλε στο στόμα του το (κάποτε) μωρό τους…

    καλύτερα να καταπιώ – κι εγώ- ένα τσουβάλι κάρβουνα και μάλιστα αναμμένα

  10. @ ε, κι εμείς jazz είμαστε… μη νομίζετε: Acid jazz.

    @ mpampakis, :-D … ρεαλιστικότατο.

    @ anna, αστειεύεσαι; Το ψυγείο μας είναι γεμάτο καλοπλυμένες νεράιδες. Ο καταψύκτης ξεχειλίζει από ξεκοιλιασμένους νάνους. Τώρα τελευταία πειραματιζόμαστε και με καλικάντζαρους. Μπορεί να ‘ναι άσχημοι, αλλά κάνουν μια σούπα…
    Ο καμπινές μας μυρίζει… κανονικά. :-)

    @ nomad, με τρομάζετε! Τι ιδέες;

    @ dee, :-)

    @ Κ.Κ.Μοίρης, Και ευτυχισμένοι και χορτάτοι. Οι νεράιδες όμως απειλούνται με αφανισμό.

    @ Λουίζα, ναι, πάντα κοιτάω στον καθρέφτη του αυτοκινήτου για να βεβαιωθώ. (θενκς :-) )

    @ krotkaya, όση θέλετε. Από χθες έχουμε βάλει τη μικρή να φουσκώνει μπαλόνια για να μην πάει χαμένη. Πού να τη στείλω;

    @ serifaki, καλώς ήρθατε. Μας πετύχατε στις γλύκες μας.

  11. Αυτή η ικανότητα που έχετε, από την πίστα ντουζιέρα να βρίσκεστε στο αυτοκίνητο με ένα γλυκύτατο πλάσμα το οποίο έχει την γενναιοδωρία να σας προσφέρει νεραϊδόσκονη, (είστε πολύ τυχερός) είναι μοναδική. Σας θαυμάζω!

  12. «Και τσουπ, μπήκε μέσα!
    Καλά και συ, όταν τρέχεις γιατί κρατάς το στόμα σου ανοιχτό;»
    Μετά την τρίτη φορά που το διάβασα, μπορώ σιγά σιγά να τιναχτώ απ’ τη νεραϊδόσκονη, να σταματήσω να γελάω και να πω ότι θα σε βάλω στο…ράφι, μαζί με τα υπόλοιπα βιβλία του «Βιβλιοπωλείο στα πόδια σας», που άρτι ανακάλυψα:)
    Αλουφάκι…καριστώωω:)

  13. @ allu fan marx, να ‘στε καλά. Και που να δείτε το κόλπο με τις πέντε τρίδιπλες ανάποδες τούμπες στον αέρα που έμαθα να κάνω από χθες μέχρι σήμερα. Και μάλιστα με τη μισή ποσότητα νεραϊδόσκονης.
    (Χαίρομαι που σας βλέπω ξανά εδώ)

    @ krotkaya, ωραία! Χρησιμοποιείστε τη συνετά: μακρυά από πυλωτές κι αεροδρόμια.
    (στο μεταξύ αν θέλετε σας στέλνω κι άλλη)

    @ roula karamitrou, τρεις φορές;;;
    Τότε να στείλω και σ’ εσάς λίγη… :-)
    Καλωσήρθατε.

  14. Ποιά να πρωτοθυμηθώ από τις εξαιρετικές, απαράμιλλης τρυφερότητας, οικογενιακές σας ιστορίες:

    Ορθιος μπροστά στον πάγκο της κουζίνας αλείφω νουτέλες. Δίπλα μου ο Βου, ανεβασμένος στο σκαμπό, επιβλέπει τη διαδικασία.
    Πρώτη φέτα:
    «Μπαμπά, να το ανοίξω αυτό;», δείχνει τη βρύση.
    «Οχι»
    «Μπαμπά, να το ανοίξεις εσύ;»
    «Οχι»
    Αρχίζει να τραγουδά μέσ’ απ’ τα δόντια του:
    «Αντίο, …πούπολη, αντίο, αντίο… παί..νω το πατίνι μου το άλογο
    το πλοίο…»

    Δεύτερη φέτα:
    «Μπαμπά, να το πάρω αυτό;», δείχνει το μπρίκι στη στοίβα με τα πιάτα.
    «Οχι»
    «Μπαμπά, να μου το δώσεις εσύ;»
    «Οχι»
    «… παιαί..νω το τ..ένο της γ..αμμής… παί..νω τοο εοπλάανο…»

    Τρίτη φέτα:
    «Μπαμπά, να μου δώσεις ένα μαχαίρι;»
    «Οχι»
    «Μπαμπά, να πάρω μόνος μου;»
    «Οχι»
    «… και φεεέ..βω …πούπολη τις ομο..φιές σου χάνω…»

    Τέταρτη φέτα:
    «Μπαμπά, να αλείψω κι εγώ;»
    «Οχι»
    «Μπαμπά, τελείωσε το βούτυρο;»
    «Δε γ@μείς, παιδί μου…»

    Κολλάει. Σουφρώνει τα φρύδια καθώς ανατρέχει στο ντάταμπέιζ μήπως
    και συναντήσει κάπου κανένα «γ@μείς». Δεν βρίσκει τίποτα φυσικά.
    Παρ’ όλ’ αυτά έτοιμο το ‘χει το σχόλιο:

    «Οοοχι… Να γ@μείς μπαμπά μου… να γ@μείς…»
    «Να ‘σαι καλά παιδί μου… κι εσύ… ό,τι επιθυμείς για τη νέα
    χρονιά».

  15. Εσείς μοιράσατε νεραϊδόσκονη πάνω από την πόλη, σήμερα;

    Είδα κάτι μπαλόνια να πετάνε, ένα έσκασε πάνω από το κεφάλι μου!!!
    (δυσκολεύτηκα λίγο στην αρχή, αλλά μετά που συνήθισα, η πτήση ήταν ξεκούραστη)

    (υπέροχο, να την χαίρεστε)
    :)

  16. ok, παιδί σας είναι. Ούτε του κουμπάρου είναι, ούτε σας το άλλαξαν στο μαιευτήριο. Δικό σας, εξακριβωμένα. Με αποδείξεις πιστότερες και από αυτές του DNA.

    :P

  17. @ κ.κ.μ., οκ. Θα ρίξω όμως και καμιά μπριζολίτσα στα κάρβουνα (για πισινή)

    @ κωστή, μα πού το θυμήθηκες; :-)
    Ο Βου μεγάλωσε τώρα πια και άλλαξε ρεπερτόριο. Τραγουδάει όλη μέρα το «σιζουλέιντυ» *

    * she’s a lady (ξέρετε…: «…ω…ω…ω σιζουλέιντυ…» κλπ.)

    @ νατασσάκι
    Και της το ‘πα να τα δέσει με κλωστή made in EU αλλά εκείνη σώνει και καλά να τελειώσει πρώτα την κινέζικη… Και να τα μας τώρα. Φύγαν τα μπαλόνια και γέμισε ο ορίζοντας ιπτάμενους ανθρώπους. :-)
    Να ‘στε καλά. Σας ευχαριστώ.
    (και καλώς ήρθατε)

    @ Nina C, πολύ φοβάμαι πως έχετε δίκιο. :-)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s