παγίδα

caravaggio.jpg

 

Γύρω από τη μικροσκοπική πίστα υπήρχαν τρία πεζούλια που την έκαναν να μοιάζει με μικρογραφία αρένας. Επίστρωση με κόκκινο βινύλιο και στο κέντρο της, ίσα που το πρόσεχες, ένα μικρό σιφόνι απ’ αυτά που βάζουν στις τουαλέτες. Το μαγαζί υπόγειο, με μόνη διέξοδο μια στενή απότομη σκάλα που ξετυλιγόταν σαν ομφάλιος λώρος προς τον κόσμο που ξεκουρδιζόταν πέντε μέτρα πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Η πόρτα κλειστή. Χαμηλός –σχεδόν ανύπαρκτος- φωτισμός. Μικρά κόκκινα σποτάκια που ιχνογραφούσαν λίγες σκόρπιες ζωές εδώ κι εκεί. Ο ήχος απ’ τα ηχεία να διαμελίζει. Το υπόλοιπο μαγαζί βυθιζόταν, κατά μήκος ενός μακρόστενου μπαρ, σ’ ένα μαξιλάρι από καπνό, αλκοόλ και σκοτάδι. Μόνος του στην άδεια πίστα, ένας ηλικιωμένος άντρας παραπατούσε, γλιστρώντας κάθε τόσο στο χυμένο αλκοόλ και τους σωρούς με τα σπασμένα γυαλιά κάτω απ’ τα πόδια του. Έμοιαζε αταίριαστος με τον υπόλοιπο χώρο, θύμιζε λίγο ανατιναγμένο διαμέρισμα, με το άσπρο του πουκάμισο διάφανο απ’ τον ιδρώτα, τα ελάχιστα μαλλιά του όρθια και το λίπος της κοιλιάς να κυματίζει κάτω απ’ τη λυμένη γραβάτα. Στο περιποιημένο του μουσάκι είχε κολλημένα ξερατά, το ίδιο και στο δεξί μπατζάκι του υφασμάτινου παντελονιού του. Κουλουριασμένο σε μια γωνιά είχε λουφάξει το σακάκι του και χαμηλά δίπλα σ’ ένα από τα τέσσερα τεράστια ηχεία που ήταν στημένα γύρω από την πίστα, στεκόταν ο μαύρος του χαρτοφύλακας. Ο άντρας λικνιζόταν ανεπαίσθητα έχοντας συνεχώς τα μάτια του κλειστά. Κανένας δεν τον ήξερε, ούτε τον είχε ξαναδεί ποτέ εδώ. Ναυάγιο. Με τα χέρια διέγραφε αφηρημένες τροχιές μπροστά του κι έτσι όπως ψηλαφούσε και μάλαζε τρυφερά το κενό, έμοιαζε σα να προσπαθεί να πλάσει τον πυκνό αέρα σε κάτι πολύ οικείο του οποίου όμως το σχήμα του διέφευγε εκείνη τη στιγμή. Και μετά είχε έρθει η ώρα κι η μουσική σταμάτησε κι ο λευκός προβολέας άναψε πάνω απ’ το κεφάλι του, αλλά εκείνος δεν έδειξε να το αντιλαμβάνεται παρά συνέχισε να λικνίζεται και να ψηλαφεί και να πλάθει και για μια στιγμή μάλιστα φάνηκε να θυμάται, γιατί ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλια του και οι τροχιές των χεριών του έγιναν πιο σταθερές, αλλά όλ’ αυτά ελάχιστη σημασία είχαν πια, γιατί απ’ το σκοτάδι ήρθε το κορίτσι κρατώντας σφιχτά στο χέρι του ένα σπασμένο μπουκάλι που έσταζε ακόμη μπύρα και με μεγάλα σταθερά βήματα ανέβηκε στην πίστα, ξάπλωσε μ’ ένα φύσημα τον άντρα κάτω και του ‘χωσε το παγωμένο γυαλί στο λαιμό. Ο άντρας δεν αντιστάθηκε καθόλου. Έμεινε εκεί σωριασμένος με τα χέρια απλωμένα μπροστά και τα μάτια κλειστά, να ακουμπά τα στήθη της, να τα μαλάζει τρυφερά, να ψηλαφεί τις υγρές της μασχάλες, τα ιδρωμένα της χείλη, με τις παλάμες του να πλάθει τη γυναίκα. Κι η γυναίκα καθισμένη πάνω του να τον σφάζει, χώνοντας το γυαλί όλο και πιο βαθιά στο λαιμό του και σχίζοντας με γρήγορες μικρές κινήσεις τη σάρκα, τους τένοντες και τις αρτηρίες, αποκόπτοντας σιγά σιγά το κεφάλι απ’ το υπόλοιπο σώμα. Γύρω τους το κόκκινο βινύλιο έλιωνε. Οι ανάσες τους μπερδεμένες. Εκείνου υγρές, να βγαίνουν απ’ το ανοιχτό λαρύγγι πνιγμένες στο ίδιο του το αίμα, εκείνης ένα κοφτό εύθραυστο λαχάνιασμα, από την άκρη της μύτης, στο ρυθμό της σφαγής. Τίναξε για λίγο τα πόδια του και μετά τίποτα.
Αίμα παντού να στραγγίζει στο σιφόνι της πίστας.

Advertisements

18 thoughts on “παγίδα

  1. @ .
    … «Βγαλμένο απ’ τη ζωή».
    Θενκ γιου.
    :-)

    @ Nina C
    «Πιτσιρίκα» κάποτε… Τώρα θα ‘ναι ίσαμε 40…

    @ Πολύβιος
    Εκείνη την εποχή ίδρωνα μόνο που τ’ άκουγα. Από System of a Down ξέρω λίγα πράγματα. Είμαι της παλιάς φρουράς. Των απομάχων. :-) Στα «μέτωπα» όπου διαδραματίστηκαν τα τραγικά αυτά γεγονότα, εκείνον τον καιρό (’92-’93) ακούγονταν frizzle fry, trompe le monde, dirty, tyranny(for you)… Το psalm 69 θυμάμαι, έσκασε στ’ αυτιά μας σαν κονσέρβα συμπυκνωμένης βίας. Στην ένταση μάλιστα στην οποία το πρωτακούσαμε, νέκρωσε για τουλάχιστον ένα χρόνο το μεγαλύτερο μέρος των εγκεφάλων μας.

    @ diastimata
    Κοντά ήταν τότε… Τώρα απομακρύνθηκε…

    @ dee
    Ααα… Έχομε μεγάλη ποικιλία από δαύτους αλλά δεν τους ελευθερώνουμε όλους μαζί. Έναν έναν και πάντα με τις απαραίτητες προφυλάξεις.
    (Τι εννοείτε «πως το κάνω»; … Τεχνικώς;)

    @ ε
    Δεν είναι δρόμος. Σε βάλτο σας έριξε. Να το θυμάστε.
    Γι’ αυτό κρατήστε και καμιά κατάρα για πισινή… :-)

  2. Συγνώμη για την παρέμβαση, αλλά επειδή κι εγώ είμαι επισκέπτης και αφορά την σωματική μου ακεραιότητα, ο τύπος με το «καφέ αδιάβροχο» και το λεπίδι στο χέρι έξω από το βλογ, είναι ο κύριος Kopoloso?

  3. Κ.Κ.Μοίρη,
    ναι άλλα δεν πειράζω κανέναν μέχρι να μπει μέσα και να κλείσει την πόρτα…

    . ,
    Όχι ακριβώς! Πρόκειται περί διαφημιστικού ομοιώματος κατασκευασμένου από χαρτοπολτό. Το λεπίδι δεν είναι παρά καραμέλα με γεύση φράουλα. Το αδιάβροχο είναι επικάλυψη choco-μαρέγκα. Με την πρώτη ψιχάλα θα λιώσει.

  4. Τώρα γιατί μου το κανετε αυτό;
    Γιατί υπαρχετε;
    Δεν προφταίνω να τα διαβάσω όλα αμέσως.
    Δείξτε επιείκια στις παγίδες.
    Συνειρμικά τώρα σκέφτηκα δόκανα==>δάσος==>αλεπού==>κότα==>αυγα==>ομελέτα, συγνώμη πείνασα.

    (Αναθεμά σας κΚΚΜοίρη με τις επιλογές σας… )

  5. @ K.K.Μοίρης
    Απ’ έξω την κλείνω κι εγώ. Σιγά μη μπω μέσα.

    @ nomad
    «Γιατί υπάρχετε;» :-D :-D
    Μπα σε καλό σας… Με κάνατε και γέλασα… και πείνασα κιόλας (αναπόφευκτο για να συνεχίσω… να υπάρχω.)
    :-D
    (Α-χα! Να και μια κατάρα!)

    @ holy
    Δε νομίζω ότι την ενδιέφερε. Τον έλιωσε όπως θα έλιωνε και μια μύγα στο τζάμι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s