Στέγες-Τέχνες-Γράμματα

Α! Εκεί μπροστά στη «Στέγη» είχα σκοντάψει κάποτε (παλιά) κι έσπασα τον «μέσο του δεξιού χεριού» (τι να κάνω; -εκείνον είχα εκείνη τη στιγμή ορθωμένο). Την ίδια μέρα (λίγο νωρίτερα) τα ‘χα φτιάξει με μια κοπέλα η οποία όταν (λίγο αργότερα) πήγε στο σημείο της πτώσης για να κλάψει (για το δάχτυλο, όχι για μένα), παρασύρθηκε από ένα διερχόμενο ραδιοταξί που μετέφερε μία γιαγιά με γαστρεντερίτιδα στο νοσοκομείο (το «κάτω» για όσους ξέρουν). Η κοπέλα έσπασε το πόδι της, η γιαγιά κατάχεσε το ταξί κι ο ταξιτζής καταδικάστηκε λίγους μήνες αργότερα σε τρίμηνη φυλάκιση με την κατηγορία της «βεβήλωσης ιερών μνημείων» διότι όταν άνοιξε την πόρτα του ραδιοταξί για να φορτώσει την κοπέλα, έτρεξε λίγο από το σκατό της ημι-λιπόθυμης γιαγιάς στο πεζοδρόμιο του παρακείμενου Δημαρχιακού Μεγάρου, στο οποίο συμβολικά έχει δοθεί σχήμα «κάστρου» και που εκείνη την εποχή τη φύλαξή του είχε αναλάβει ένας λόχος πολιορκητών πασόκων, οι οποίοι με τη σειρά τους –και καθώς τα χρόνια περνούσαν κι εχθρό δεν έβλεπαν- κατελήφθησαν από μαλθακότητα, βαρυστομαχιά και άλλες τέτοιες πλαδαρές αρρώστιες και άλλο τίποτα δεν έκαναν παρά να καμαρώνουν υπεροπτικά -και χαιρέκακα πολλές φορές- από τα ψηλά παράθυρα του Μεγάρου, την πόλη της οποίας τις τύχες κρατούσαν στα χέρια τους, ρευόμενοι και τρίβοντας τις κοιλιές τους με χαρά. Για να επανέλθουμε στο περιστατικό, το σκατό λοιπόν εκείνο, το πάτησε λίγο αργότερα (πριν στερεοποιηθεί πλήρως) ο πρόεδρος τότε της κλαδικής, που πήγαινε εκείνη την ώρα στο Δήμαρχο για να του δώσει μια ακόμα λίστα με ονόματα (ξέρετε, αυτών που μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τον τομέα «καθαριότητας» του βασιλείου, θα περνούσαν μετά μ’ ελαφρά πηδηματάκια, στα εσώτερα του Μεγάρου) με αποτέλεσμα να σωριαστεί φαρδύς πλατύς κάτω, λεκιάζοντας το μανίκι του μπλέιζερ του. Ο ντροπιασμένος πολιτικάντης τότε, βασιζόμενος στις μαρτυρίες των Πολιορκητών του Κάστρου που αγνάντευαν εκείνη τη στιγμή τη θάλασσα και το χαρούμενο πηγαιν’ έλα των φέρυμπόουτς παίζοντας μπιρίμπα και ρευόμενοι, βρήκε τον άμοιρο ραδιοταξιτζή (χρυσό παιδί -γιος συνταξιούχου αντάρτη και δασκάλας χιλιογκρεμισμένης- αναρχοκομμουνιστικών πεποιθήσεων ο ίδιος, μ’ ένα φάκελο να! στην ασφάλεια, στην οποία ασφάλεια παρεμπιπτόντως βολόδερναν –κι ακόμα βολοδέρνουν θαρρώ- κάτι βόδια θρεμμένα με τον παραδοσιακό ακροδεξιόστροφο τρόπο της λοβοτομής, τα οποία πληρώνονταν –και ακόμα πληρώνονται θαρρώ- από το κράτος αποκλειστικά και μόνο για να τρομοκρατούν κάτι πιτσιρικάδες ηλικίας λυκείου, ντοπαρισμένους με τα άπαντα του Morisson, πέντε (το πολύ) δανεικές αράδες Bakunin –απ’ τις οποίες καταλάβαιναν μόνο όσες είχαν λιγότερες από πέντε λέξεις- και το εκμαυλιστικό «Oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz», οι οποίοι υπό την επήρεια της ντόπας αυτής διαβιούσαν πεπεισμένοι ότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, αρκεί να καλύψουμε με ικανό αριθμό μαυροκόκκινων αφισών τα σύμβολα του μικροαστισμού (δηλ. δημαρχιακούς κοκοφοίνικες και τοίχους πολυκατοικιών) ή –καλύτερα- απαγχονίζοντας τον τελευταίο Δήμαρχο με τ’ άντερα του τελευταίου παπά (θεωρητικά πάντα)) και τον κατηγόρησε (τον ραδιοταξιτζή λέμε–σόρυ ξέχασα να βάλω και καμιά τελεία-δε θα το ξανακάνω) για «σύσταση συμμορίας και ένοπλη επίθεση μέρα μεσημέρι». Ευτυχώς τελικά οι ανισόρροπες αυτές κατηγορίες δε στάθηκαν ικανές να εντυπωσιάσουν το δικαστήριο, για το οποίο -μετά την μετριοπαθή απόφασή του- γι’ αντίποινα, δεν εγκρίθηκε πια μέχρι και σήμερα κονδύλιο, ούτε για το ασβέστωμα της τουαλέτας. Η κοπέλα μου κι η γιαγιά θεωρήθηκαν συνεργοί (η γιαγιά για παράνομο εμπόριο όπλων), και η ζωή τους από τότε στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα (της γιαγιάς όχι και για πολύ καθώς λίγους μήνες μετά πέθανε, αφού πρώτα προκάλεσε άλλα τρία αυτοκινητιστικά δυστυχήματα στο ίδιο ακριβώς σημείο, με την ακράτεια που συνέχισε να την ταλαιπωρεί, «μέχρι που ο θάνατος τις χώρισε» – την ακράτεια απ’ τη γιαγιά). Η κοπέλα μου όμως γνώρισε το χλευασμό, την κοινωνική κατακραυγή και την απόρριψη και για να γλυτώσει την διαπόμπευση, ελλείψει Τατιάνας, αφοσιώθηκε στα Θεία κι έγινε Κουτσή Καλόγρια (Κ.Κ.) στο βουνό.

Εγώ, ευτυχώς τη γλίτωσα μ’ έναν νάρθηκα και κάποιες δυσκολίες στη χρήση του δακτύλου, κυρίως όταν προσπαθούσα –μάταια- να διεγείρω σεξουαλικά τις μετέπειτα συντρόφους μου χαϊδεύοντάς τες στην κλειτορίδα (πράγμα το οποίο διόρθωσα εν καιρώ, μ’ επίπονες φυσικοθεραπείες, αλλά κι εντατικά μαθήματα γυναικείας ανατομίας προκειμένου ν’ ανακαλύψω που στο διάολο είναι καταχωνιασμένο αυτό το γαμημένο το «φασολάκι», γιατί αρχικώς έψαχνα σε λάθος σημείο).

Από τότε πάντως, δεν έχω ξαναπεράσει από ‘κει μπροστά (απ’ τη «Στέγη» λέω), γιατί φοβάμαι μη μου ‘ρθει και κανένα κεραμίδι στο κεφάλι.

Και μάλιστα για σιγουριά, αποφεύγω ο,τιδήποτε έχει σχέση με στέγες, τέχνη ή γράμματα, πέριξ των Δημαρχιακών Μεγάρων, όπως ο διάολος το λιβάνι.

Αν με είχε ρωτήσει η Κωνσταντίνα, θα την είχα προειδοποιήσει.

 

 

Σημ.: Τα παραπάνω περιστατικά, ουδεμία σχέση έχουν φυσικά –χρειάζεται και να το πω;- με πραγματικά πρόσωπα, κτίρια ή γεγονότα. Δεν είναι παρά ένα αποκύημα της νοσηρής φαντασίας του υπογράφοντος (εμού), ο οποίος αποπειράται ν’ αποδώσει την ανικανότητά του να οδηγήσει μια γυναίκα σε κλειτοριδικό οργασμό, στο σχέδιο «Καποδίστριας».

 

 

Advertisements

7 thoughts on “Στέγες-Τέχνες-Γράμματα

  1. ευτυχώς είδα πάνω νοσοκομείο και κάτω νοσοκομείο και ήρθε η καρδιά μου στη θέση της όταν κατάλαβα πως δεν μιλάς για τη λατρεμένη μας πόλη

    εδώ είναι γνωστόν-άλλωστε-πως οι κολπικοί οργασμοί κυκλοφορούν ελεύθεροι στο δρόμο και κλειτοριδικό αγοράζεις στο περίπτερο, με κάρτα 5 ή 10 ευρώ (συν έναν fake οργασμό-για να μη σου σπάει τα νεύρα ο άλλος- δώρο)

    είναι γνωστό, επίσης, πως γράμματα και τέχνες είναι ακόμη άστεγα και θα παραμείνουν έτσι για όσο γουστάρουν (σιγά μην έχουν ανάγκη μια στέγη για να βγάλουν τα μάτια τους)

  2. @ K.K.Μοίρης
    Κι όμως τα γράμματα κι οι τέχνες έχουν στέγη και στη λατρεμένη μας πόλη.
    (έχω χάσει τη φωτογραφική μηχανή αυτή τη στιγμή αλλά μόλις τη βρω θα κάνω φωτορεπορτάζ και θα σε αφήσω κάγκελο!)
    Κλειτοριδικό στο περίπτερο, με κάρτα 5 ή 10 ευρώ; Ελπίζω να μη βγει και με hands free και πάνε τζάμπα οι φυσικοθεραπείες.

    @ .
    Είδατε; Είμαι συνειδητοποιημένος φιλότεχνος. :-)

  3. Αυτό το πρόβλημα με τον δεξιό μέσο με βασανίζει από τα Χριστούγεννα. Όσο πάει και μπλοκάρει περισσότερο. Να το κυττάξω λες ή να πάω Καβάλα;
    Μιας κι εδώ τέτοιους Πασόκους δεν είχαμε ποτέ, δεν πειράζει που κάνουμε τη δουλειά μας με ισαπόστολους δεξιούς έτσι;

  4. Δοκιμάστε να «δουλέψετε» τον δείκτη, παληκάρια. Έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον μέσο. Μόνο μην ξεγελαστείτε και εφαρμόσετε περισσότερη πίεση απ’ όσο χρειάζεται.

    Η φίλη σας Νίνα, που νοιάζεται για την επιτυχία της ερωτικής σας ζωής.

  5. @ dimtris-r
    Έχετε δίκιο: Τέτοιοι πασόκοι δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα ποτέ ούτε και στην Καβάλα. Κι αυτοί που έδρασαν ως τέτοιοι, στην πραγματικότητα δεξιοί ήταν πάντα και δεξιοί θα παραμείνουν… με πράσινη παραλλαγή, είτε το γνωρίζουν είτε όχι.
    Υπερέβαλα λίγο, ίσως λόγω και της σεξουαλικής κορύφωσης στο φινάλε… αλλά εσείς που ξέρετε και τις εμμονές μου, δε με παρεξηγείτε ελπίζω… :-)

    Αλλά ας τ’ αφήσουμε αυτά… κι ας έρθουμε στο θέμα: Σχετικά με το δάκτυλο… Φυσικοθεραπείες δοκιμάσατε;

    @ Nina C
    Λυπούμαστε, αλλά τον δείκτη τον έχουμε για να δείχνουμε: «Λόλα να ένα μήλο», π.χ.
    Μην τα ισοπεδώνουμε και όλα πια!

    @ Magica de Spell
    Έχετε απόλυτο δίκιο. Αλλά τελικά δεν ήμαστε και τόσοι πολλοί. (τρεις όλοι κι όλοι και μάλιστα οι δύο με δηλωμένο πρόβλημα στον δεξιό μέσο)
    (Τον αγαπητό ( . ) δεν τον μετράω γιατί δεν τον ξέρω τον άνθρωπο τόσο καλά ώστε να τον πάρω στο λαιμό μου!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s