Dyslexia

Τρεις φορές είχε στραμπουλίξει τη γλώσσα του -κι αυτό σε μια μόνο νύχτα ξέφρενου στοματικού έρωτος- κι έτσι όταν η Μπακάλισσα τον ρώτησε «ντόπιο ή εισαγόμενο;» όσο κι αν προσπάθησε δεν μπόρεσε ν’ αρθρώσει ούτε μία ακολουθία φθόγγων που να βγάζει κάποιο, κατάλληλο για την περίπτωση, νόημα. Μούγκρισε κάτι που ακούστηκε ανατριχιαστικά δωρικοβησιγότθικο –ας πούμε σαν: «…schhhhööεε..shääää…eee πρτ– κι όταν είδε τα σκαριφήματα αυτά των λέξεών του να συντρίβονται το ένα μετά το άλλο στο τεθωρακισμένο βλέμμα της Μπακάλισσας, ξεφύσηξε αποκαμωμένος κι ακούμπησε στο ψυγείο με τα τυριά. Σταγόνες ιδρώτα γυάλισαν στο μέτωπό του. Η Μπακάλισσα –φόρτυ σάμθινγκ, μίνιμουμ 250 πάουντς (μαζί με τις ροκοκό παντόφλες –λιδλ 2,59 γιούρος) και βλέμμα που σ’ έκοβε φέτες σα μπρεζάολα (ή χαμόν, ή ράουχφλάιsch, παστό λαρδί, ή παστουρμά, ανάλογα με το τι ιδέα είχες ο ίδιος για τον εαυτό σου)- η Μπακάλισσα λοιπόν δεν είπε τίποτα επ’ αυτού, προέβη όμως στην εξής κίνηση: Κοίταξε αριστερά προς την είσοδο του μαγαζιού όπου εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε η κυρία Υβόννη –νάιντυ σάμθινγκ, μάξιμουμ 80 πάουντς (πριν από την πρωινή κένωση), άνευ βλέμματος. Η κυρία Υβόννη θα χρειαζόταν τουλάχιστον πέντε γεμάτα λεπτά για να φτάσει από την πόρτα μέχρι το ψυγείο με τα τυριά. Η Μπακάλισσα γύρισε ξανά προς τον κάθιδρο άνδρα. «Να βάλω εισαγόμενο;». Η φωνή της, αυτή τη φορά, συνοδευόταν από έναν υπο-κοχλάζοντα τόνο ανυπομονησίας.
«Μμμ…ᾶᾶᾶᾶᾶschh.. Glöck-οις!». Ο άνδρας έδειχνε να υποφέρει. Σήκωσε τα μάτια του κι έστειλε ένα βλέμμα αγωνίας στην Μπακάλισσα. Το βλέμμα βούλιαξε αύτανδρο.

Συντετριμμένος, έγνεψε «ναι».

Η κυρία Υβόννη είχε αφήσει ήδη πίσω της το ταμείο και προσέγγιζε τα «βιολογικά».

«Πόσο να βάλω;» ακούστηκε η ερώτηση πίσω από τον πάγκο. «Ένα τέταρτο είναι καλά;»

«Ναι, ναι…» έγνεψε ανήσυχος. Έψαχνε ήδη το πορτοφόλι του καθώς η Μπακάλισσα ζύγιζε το τυρί. «Άλλο τίποτα;»

«Zzzgugenοις… Shääää…eee πρτ». Στράφηκε προς το ταμείο. Μα που στο καλό είχε βάλει το πορτοφόλι του;
Η Μπακάλισσα διασταυρώθηκε με την κυρία Υβόννη στα σνακς.

«Καλημέρα κυρία Υβόννη, τι κάνει ο κύριος Ανδρέας;».

«Αααα κορίτσι μου… Ο κύριος Ανδρέας πέθανε.»

«Πέθανε ο κύριος Ανδρέας;»

«Ναι… πάει ο κύριος Ανδρέας.»

«Μα καλά… Πότε;»

Η κυρία Υβόννη κοίταξε το ρολόι της. «Δεν έχει μισή ώρα…»

«Μισή ώρα…; Και … Και πού είναι τώρα;»

«Στον καναπέ… Μπροστά στην τηλεόραση.»

Ο άνδρας έβγαλε κάτι άναρθρες κραυγές δείχνοντας κάπου έξω απ’ το παράθυρο.

«ääähnnnschhhhööεεμμμμ shääää…eee πρτ…. Glöck-οις»

«Τέσσερα κι εξήντα πέντε» τον έκοψε απότομα η Μπακάλισσα κι ύστερα –απευθυνόμενη στην κυρία Υβόννη: «Μήπως θα έπρεπε να ειδοποιήσουμε το ΕΚΑΒ;»

«Γιατί καλέ; Για να μου τον πάρουν; Δεν είναι δα κι άρρωστος… Πέθανε μόνο… Βάλε μου κάνα δυο φετούλες από κείνο το γλυκό το κασεράκι που έχεις…»

«Ποιό; Το ντόπιο;»

Εκείνη τη στιγμή ο άνδρας, επωφελούμενος της μετατόπισης του ενδιαφέροντος από το πρόσωπό του, στα τελευταία τραγικά γεγονότα, άρπαξε το τυρί του και να πετάχτηκε τρέχοντας στο δρόμο. Τέσσερα ευρώ κι εξήντα πέντε λεπτά δεν ήταν δα και κανένα μεγάλο ποσό. Η Μπακάλισσα θα μπορούσε κάλλιστα να ζήσει και χωρίς αυτό. Την άλλη φορά θα έφερνε και το πορτοφόλι του κι αν το θυμόταν ακόμη, θα την ξεχρέωνε.
Καθώς ξεμάκραινε με γρήγορο βήμα, γύρισε γι’ άλλη μια φορά προς το καμπαναριό που υψωνόταν δίπλα στο μπακάλικο.
Ορίστε! Δεν το είχε φανταστεί ρε γαμώτο! Ήταν πράγματι εκεί: Ο κύριος Ανδρέας, κρεμασμένος, με το σχοινί της καμπάνας περασμένο στο λαιμό του.

«Όλη αυτή την ώρα, Ein Zombie hing am Glockenseil, γαμώτο» σκέφτηκε «αλλά άντε πεσ’ το αυτό με κράμπα στη γλώσσα!»

…Άτιμο όραλ σεξ!

 

Advertisements

8 thoughts on “Dyslexia

  1. Αγαπητέ,
    είναι μοναδικό πραγματικά,
    το πως ο χειμαρρώδης αισθησιασμός της φαντασίας σας,
    οδηγεί τη γλώσσα σας, στο επέκεινα της τέχνης.
    Εμένα προσωπικά με μεταμορφώνετε.
    Θρέφετε τη χαρά μου,
    και γλυκαίνετε τα βάσανα μου.

  2. @ kostis-b
    Με συγκινείτε!

    @ Nina c
    Μα γιατί το λέτε αυτό; Δεν ήταν στις προθέσεις μου. :-)

    @ Κ.Κ.Μοίρης
    Η παραγγελιά σου δεν είναι απλό όραλ… Inferno Endoscopico είναι.

  3. @ .
    Αγαπητέ . ,
    Μη μου λέτε τέτοια. Διαστέλλομαι και κοκκινίζω κι ακόμη δεν έχω πιει το τσάι μου.

    @ Magica de Spell,
    Εκεί είναι. Εγώ απλά την παρατηρώ.
    … Τη διάσταση. :-)

    @ Κ.Κ.Μοίρη,
    Ένα θα σου πω μόνο. Εχθές -ώρα 17:20- πάτησα κορυφή!
    (Μέχρι όμως να φτάσω εκεί είχα πατήσει τη γλώσσα μου τουλάχιστον δέκα φορές)
    (Με ακολουθούσαν και δυο σκυλιά που ερωτοτροπούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάβασης. Συγκεκριμένα ο αρσενικός προσπαθούσε να πείσει τη θηλυκιά ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάτσει να της το κάνει anal και open air. Εκείνη βέβαια είχε άλλη γνώμη -υποθέτω περισσότερο για το «anal»-κι έτσι τελικά το ρίξανε στο oral.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s