η δίνη

manitari2.jpg

Μικρή κατσαρίδα απλώνει το χέρι της, κόβει ένα λουλούδι.

Λέει:

«Καθώς προχθές στο δάσος τριγυρνούσα, σκόνταψα σ’ ένα κόκκινο μανιτάρι που είχε σάρκα τρυφερή και ψιλή φωνή.
Καθώς μυρίζω αυτό το λουλούδι, σκέφτομαι μια ιστορία πολύ αστεία που δε μου συνέβη προχθές μα ούτε κι εχθές, που δε μου συμβαίνει σήμερα κι ούτε θα μου συμβεί ποτέ: Είναι η ιστορία μιας μικρής κατσαρίδας που τριγυρνώντας στο δάσος σκοντάφτει σ’ ένα κόκκινο μανιτάρι…»

«…που έχει σάρκα τρυφερή και ψιλή φωνή…», συμπλήρωσε μία σάρκα τρυφερή με ψιλή ψιλή φωνή.

«…και με πιάνει απ’ το πόδι και με πιάνει και με πιάνει και μου λέει με τραγούδι:

Είμαι το μανιτάρι – Κόκκινο
Με σάρκα τρυφερή – Κόκκινη
Με ψιλή φωνή – Κόκκινη
Και καρδιά… –
Και καρδιά… –
Και καρδιά… –

… κι επειδή το κόκκινο μανιτάρι…»

«…που είχε σάρκα τρυφερή και ψιλή φωνή…», πετάχτηκε πάλι η σάρκα η τρυφερή με ψιλή ψιλή φωνή.

«…δεν ήξερε τι χρώμα ήταν η καρδιά του, έβαλε τα κλάματα. Κι έκλαιγε κι έκλαιγε κι έκλαιγε και τόσα ήταν τα δάκρυά του που βράχηκε ολόκληρο. Και τα δάκρυά του πήραν μαζί τους όλο το κόκκινο και η σάρκα του σκλήρυνε και η φωνή του χόντρυνε. Και κλαίγοντας με κρατάει απ’ το πόδι και μου λέει με τραγούδι:

Είμαι το μανιτάρι – Λευκό
Με σάρκα σκληρή – Λευκή
Με χοντρή φωνή – Λευκή
Και καρδιά από πέτρα – Λευκή

… Και μετά με άφησε να φύγω κι έφυγα. Και πριν προλάβω τρία βήματα να κάνω σκόνταψα σ’ ένα κόκκινο μανιτάρι…»

«…που είχε σάρκα μαλακή και ψιλή ψιλή φωνή…», είπε χειροκροτώντας ενθουσιασμένο ένα μανιτάρι που είχε σάρκα μαλακή και ψιλή ψιλή ψιλή φωνή και η μικρή κατσαρίδα άρχισε να κλαίει…

Και άπλωσε το χέρι της να κόψει ένα λουλούδι.

7 thoughts on “η δίνη

  1. Eγώ λέω ότι το μανιτάρι ήταν παραισθησιογόνο.
    Καλώς το μασήσατε. Η έμπνευση είναι δυσύρετη στις μέρες μας.
    Υ.Γ: Ελπίζω να μη σας διαβάσει σήμερα ο ΚΚΜ

  2. O Myshkin vs Raskolnikov έκανε το σχόλιο που ήθελα να κάνω εγώ. Με τη διαφορά ότι ΕΓΩ δεν θα υπέθετα ΠΟΤΕ ότι δεν θα σας διάβαζε ο ΚΚΜ. Γιατί εγώ ΞΕΡΩ…

  3. @ Μ vs R
    Παραισθησιογόνο ΚΑΙ ραδιενεργό.
    Αλλά μερικές φορές μ’ αρέσει να παίρνω ρίσκα. ;-)
    Σας ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιό σας.
    Ο Κ.Κ.Μ. είναι το τροφοδοτικό μου. Αν ποτέ έπαυε να μου παρέχει ρεύμα να είστε σίγουρος ότι ούτε ένα τόσοδα window δε κατάφερνα ν’ ανοίξω.

    @ Κ.Κ.Μ.
    Cronenberg-ιο παράσιτο όμως. Από ‘κείνα της πρώιμης φάσης του. Που εγκαθίστανται μέσα σου και αργά αλλά σταθερά σε κάνουν άλλο άνθρωπο. :-)
    Κάτι τέτοιες στιγμές (που συγκινούμαι), σκέφτομαι πως ίσως τελικά αυτή η πόλη να εφευρέθηκε για να συναντηθούμε.

    @ Κομποζίτιον
    Με τρομάζετε… Τι άλλο ξέρετε; …Ότι έχετε χαμόγελο μικρού κοριτσιού… Αυτό το ξέρετε;

    Μπα σε καλό σας όλοι πρωί πρωί…

  4. τι είπες τώρα ρε τέρας ;
    γ@μώ τα αδιάβροχα πληκτρολόγιά σας γ@μώ…

    θα πάθω και καμιά ηλεκτροπληξία και θα το ‘χεις κρίμα στο λαιμό σου

    φφφφφ
    φούσκωσα………..

  5. @Κοπολόζο, αυτό με τρώει την έρ’μη! Όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη, μένω σ’ αυτό και δεν βλέπω τις ρυτίδες μου. Φοβάμαι πως δεν θα ενηλικιωθώ ποτέ… :(

  6. @ Κ.Κ.Μ.
    Γιατί δεν παίρνεις ένα από ‘κείνα τα virtual laser keyboard τα οποία τα προβάλεις σε όποια επιφάνεια θέλεις; Εγώ το σκέφτομαι σοβαρά. Αντί ν’ απλώνω τη μπουγάτσα πάνω στο πληκτρολόγιο, θα «προβάλω» το πληκτρολόγιο πάνω στη μπουγάτσα!
    … Ή πάνω σ’ ένα σύννεφο από ζάχαρη άχνη!

    @ cd
    Έχετε χαμόγελο που κρύβει τις ρυτίδες και φοβάστε; Εσείς μια Ατρόμητη; Άλλο πάλι και τούτο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s