μονορούφι


Μου συνέβη πάλι σήμερα το πρωί.

Εκεί που κάθομαι, ή στέκομαι –πολλές φορές ακόμη κι όταν περπατάω- αισθάνομαι να φεύγω, να αποκολλώμαι από το σώμα μου και να παρακολουθώ τον εαυτό μου από μια απόσταση περίπου πέντε μέτρων, συνήθως από πίσω. Καθώς το βλέμμα μου βυθίζεται στη βάση του κρανίου μου, νιώθω το αίμα να σφυροκοπάει τους βολβούς των ματιών μου. Είμαι τουλάχιστον είκοσι χρόνια νεότερος, έχω μακριά μαλλιά και φαγωμένα νύχια. Καπνίζω στριφτά κι η ανάσα μου μυρίζει φθηνό κρασί, μανταρίνι και σοκολάτα. Με κοιτάζω διερωτώμενος ποιος διάολο είναι αυτός ο σαραντάρης τύπος μπροστά μου.
Εκείνος δε δείχνει ν’ αντιλαμβάνεται την παρουσία μου. Κάθεται εκεί ακίνητος κοιτώντας το κενό.
Έτσι μου ‘ρχεται να του πετάξω μια πέτρα στο κεφάλι μήπως και ξυπνήσει.

Μετά από λίγο διαλύομαι σε σταγόνες που εξατμίζονται πριν καλά καλά ακουμπήσουν στο πάτωμα.





Μου συνέβη πάλι σήμερα το πρωί.

Εκεί που κάθομαι, ή στέκομαι –πολλές φορές ακόμη κι όταν περπατάω- αισθάνομαι να …μένω. Ένα μέρος μου αποκολλάται και στέκεται λίγο πιο πίσω παρακολουθώντας με συνήθως από μια απόσταση όχι μικρότερη των πέντε μέτρων, σα να φοβάται να με πλησιάσει. Δε γυρίζω να τον κοιτάξω. Στέκομαι ακίνητος και τον αφήνω να με περιεργαστεί, ενώ το δικό μου βλέμμα βυθίζεται στο κενό μπροστά μου. Ένας ανεπαίσθητος βόμβος του οποίου την πηγή δεν μπορώ να εντοπίσω, γεμίζει τ’ αυτιά μου. Είμαι τουλάχιστον είκοσι χρόνια μεγαλύτερός του, έχω αραιά μαλλιά και πολυμορφικό αυτοκίνητο. Δεν καπνίζω πια κι έτσι ανιχνεύω με ευκολία στην παρουσία του, την οικεία μυρωδιά καπνού, φθηνού κρασιού, σοκολάτας, «…και μανταρινιού…», σκέφτομαι χαμογελώντας «…Πώς θα ήταν η ζωή χωρίς μανταρίνι… ε;».
Εκείνος δεν δείχνει ν’ αντιλαμβάνεται την ικανότητά μου να τον βλέπω χωρίς να τον κοιτάζω. Στέκεται εκεί, καρφωμένος στα πέντε μέτρα ασφαλείας, μ’ ένα βλέμμα ακίνητο σαν ανεξίτηλο ερωτηματικό.

Αυτό είναι όλο.

Μετά από λίγο διαλύεται σε σταγονίδια που διασκορπίζονται κυλώντας σ’ όλο το πάτωμα. Τότε μόνο σηκώνομαι και τα συγκεντρώνω σπρώχνοντας με το νύχι μου κι ενώνοντάς τα σε μια μεγάλη σταγόνα όπως κάνουμε με τον υδράργυρο. Μετά τοποθετώ προσεκτικά τη σταγόνα σ’ ένα νεροπότηρο και την πίνω μονορούφι.

Προσπαθώ να το κάνω αυτό κάθε πρωί γιατί κάπου διάβασα ότι είναι καλό για τον οργανισμό μας, μόλις ξυπνάμε να πίνουμε ένα ποτήρι νερό.

12 thoughts on “μονορούφι

  1. @ κκμ
    Ειδικά τώρα το χειμώνα που την ώρα που ξυπνάω είναι ακόμη νύχτα…

    @ exiled
    Μη γελιέστε. Στην πραγματικότητα είναι το ημερολόγιο που με κρατάει.

  2. Τι πράγμα είναι αυτό με σένα ρε παιδάκι μου. Ανθρώπους που να μη συμφωνεί το μέσα τους με το έξω τους έχω δει. Ανθρώπους που να μη συμφωνεί το μέσα τους με το μέσα τους όταν γίνεται έξω τους, πρώτη φορά βλέπω…

  3. Είναι, πράγματι, πολύ καλό για τον οργανισμό μας να πίνουμε ένα ποτήρι νερό μόλις ξυπνάμε. Αφήστε που αλλιώς δεν πάνε και τα χάπια κάτω…

  4. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να κάνετε το πρώτο βήμα. Δεν κερδίζετε τίποτα με το να τον αγνοείτε. Ίσως αν συζητούσατε και γνωριζόσαστε καλύτερα να ανακαλύπτατε κοινά μεταξύ σας. Άλλωστε, ποιος θα σας καταλάβει περισσότερο;

  5. το χειρότερο είναι να δείς τους δυό άλλους να συζητάνε μεταξύ τους κάποια στιγμή…

    άσε τον Myshkin να λέει…και μόνο που το σκέφτομαι μουδιάζουν ως κι οι φτέρνες μου

  6. @ Λουΐζα
    Είναι κι αυτή η βροχή…

    @ diastimata
    Το ελπιδοφόρο πάντως είναι, ότι συνήθως αυτό δε συμβαίνει πάνω από δυο με τρεις φορές τη μέρα.

    @ cd
    Α! Το διαβάσατε κι εσείς*;
    (Από σήμερα, εκτός απροόπτου, τα «κόβω» όλα… Τα χάπια.)

    * Κι εσείς δύο;

    @ Myshkin vs Raskolnikov
    Μα ακριβώς αυτό είναι που φοβάμαι: Τα «κοινά» που θ’ ανακαλύψουμε.

    @ Κ.Κ.Μ.
    Κι όσο να ‘ναι θα ‘χουν και τα έξοδά τους… Άλλο ένας κι άλλο τρεις! Μπάνια, φαγητά, χάπια, σοκολάτες, μανταρίνια… όλα x3. Ποιος θα τα επιβαρυνθεί όλ’ αυτά; Εγώ ο ένας;

    @ laxanaki
    Μόνο μη πνιγούμε…

  7. φαντασου να σου βαλει τρικλοποδια
    ο πισω σου στον μπρος σου,
    στο λεω γιατι το’παθα σημερα πρωι πρωι,
    και ξαπλωθηκα φαρδια πλατια
    στα πλακακια
    και μετα ,ημουν σαν σε νιρβανα και ελεγα
    τι ωραια που ειναι να εισαι ξαπλωμενος
    στο πεζοδρομιο διπλα απο τους
    καδους ανακυκλωσης
    να το δοκιμασεις…
    αλλη αισθηση….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s