σταγόνες

Δύο.

Απαλά,
η μία στο δέρμα,
διαλύεται σε
δεκαέξι, δεκαεφτά… είκοσι δύο
ψιθύρους

καθώς η άλλη,

βουβά
αχόρταγα
για πάντα,
απορροφάται
από
το χώμα.


Δύο.

Advertisements

5 thoughts on “σταγόνες

  1. «H ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης»
    (Κική Δημουλά)

    Πάντα λάτρευα το σιγοψιθύρισμα των σταγόνων.
    Οι διασπασμένες μοναχικές σταγόνες σας, αγαπητέ,
    στην αραιή αλλά αδιάκοπη ροή τους,
    σταλάζουν δροσιά στους ωκεανούς της φετινής λειψυδρίας.
    Θέλω να πω δηλαδή, πως αυτήν η blogo-ποίηση των σταγόνων,
    σας πάει γάντι.

  2. :-)
    Κι εγώ έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στις σταγόνες!
    Με γοητεύει η πτώση τους, η απουσία βάρους, η αντεστραμμένη εικόνα που αντικατοπτρίζουν. Η διάθλαση του φωτός μέσα τους. Με συγκινεί το σύντομο ταξίδι και το προδιαγεγραμμένο τέλος του.
    Μ’ αρέσει επίσης να παρατηρώ τα ίχνη τους. Αυτό που εσείς περιγράψατε ως «λόγο των αέρηδων και των βροχών».

    Τι καιρός… (για Μάιο μήνα!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s