fly me to the moon

godzilla.jpg

Αγαπητέ μου φίλε,

Από τη στιγμή που διάβασα τη συνταγή σου (4/5/2007, λίγο πριν φέξει), έφεξε. Συγκλονισμένος (κι εμφανώς συγκινημένος) σημείωσα εν τάχει τα υλικά και τις αναλογίες αυτών, ενώ δάκρυα χαράς νότιζαν το μικρό σημειωματάριο εμπρός μου.

“’Ντάξ’”, σκέφτηκα “μπορεί να μην είμαι παρά ένας μετρίου ύψους home cooker, μέσα μου όμως δεν έπαψε ποτέ να καίει η φλόγα ενός τιτάνιου Godzilla κι ας ήταν αυτός εγκλωβισμένος για πάντα σ’ ένα home cinema με οθόνη 32 ιντσών. Εδώ ελλοχεύει μια μοναδική ευκαιρία να κάνω ένα μεγάλο άλμα, έστω κι αν αυτό γίνει εντός των ορίων της μικρής κουζινούλας μου. Ένα άλμα που θα με βγάλει ενδεχομένως από το τέλμα της “μακαρονάδας με σάλτσα τόνου”, της “πατάτας γιαχνί” και του “κοκκινιστού με πιλάφι αλα γκρεκ”. Η ευκαιρία να κάνω επιτέλους κι εγώ, το δικό μου “ουάν στεπ μπιγιόντ” και να περάσω έτσι από τον μικρόκοσμο της καταδυναστευτικής οικιακής μαγειρικής, στην αποδόμηση και τον επαναπροσδιορισμό, στην αφαίρεση και την καθαρότητα του κόσμου της οικιακής μεν μοριακής δε μαγειρικής.”

Και κατ’ αυτόν τον σκοτεινό τρόπο σκεπτόμενος, βάλθηκα να σκαρώνω μια λίστα καλεσμένων για το επερχόμενο μεγάλο ιβέντ.

Πρώτη πρώτη έβαλα την κουμπάρα μου, που καημό το ‘χε να πάει ταξίδι του μέλιτος στη Σαντορίνη και που παραλίγο να τα κατάφερνε αν τη βραδιά του γάμου της ένα φοβερό μπαράζ διάρροιας και δυσλεξίας δε “γονάτιζε” τον κουμπάρο, αναγκάζοντάς την ν’ ακυρώσει άρον άρον το ταξίδι και να περάσει το μήνα του μέλιτος σε τετράκλινο της Α’ Παθολογικής κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρουπόλεως, υπό τους ανατριχιαστικούς ήχους που παρήγαγε επί εικοσιτετραώρου βάσεως το έντερο του κουμπάρου, με θέα προς τη Σαμοθράκη. “Μυκητώδης δυσπεψία” απεφάνθη ο ιατρός, δίδοντας έτσι λαβές για πλήθος κακεντρεχών σχολίων από την πλευρά του ευρύτερου οικογενειακού τομέα του γαμπρού, με θύμα βεβαίως τη φρεσκοπαντρεμένη και “βαριά (κατ’ αυτούς) για το στομάχι του κανακάρη τους” κουμπάρα.

“Κουμπάρα” της είπα ενθουσιασμένος μόλις σήκωσε το τηλέφωνο “πάρε τον κουμπάρο και το κουμπαράκι κι ελάτε αύριο το βράδυ για φαγητό. Θα σας σερβίρω τη Σαντορίνη στο πιάτο”.

“Κουμπάρε πολύ ευγενικό εκ μέρους σου”, μου είπε συγκινημένη, “να ‘σαι σίγουρος πως αν δε μέναμε μόνιμα τα τρία τελευταία χρόνια στη Μαδρίτη, δε θα το χάναμε με τίποτα”.

Δεύτερο στη λίστα έβαλα Εκείνον. Κάθε φορά που ένας μαγειρικός δαίμονας με κυρίευε, Εκείνος ήταν ο πρώτος (και ο μόνος), που δε δίσταζε να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και αυτούς τους πολύτιμους γευστικούς του κάλυκες, προκειμένου να μου κάνει το χατίρι και να δοκιμάσει τις καταχθόνιες αλχημείες μου. Αφού το έκανε αυτό, σηκωνόταν συνήθως όρθιος κι ανακοίνωνε με σοβαρό ύφος: “Και τώρα μπορούμε νομίζω να προχωρήσουμε σ’ εξορκισμό”.
Ήμουν έτοιμος να τον πάρω τηλέφωνο, όταν μια ξαφνική έξαρση ζηλοφθονίας με ανάγκασε να τον ξανασβήσω αμέσως, αφού θυμήθηκα ότι μόλις πέρσι είχε πάρει μια γερή δόση νησιωτικής Ελλάδος κι απέραντου γαλάζιου, όταν την “έκανε” για δέκα ολόκληρες ημέρες στην Κεφαλονιά, ενόσω εγώ υποβαλλόμουν σ’ εξαντλητικό home cooking και babies eating νυχθημερόν.

Εν πάσει περιπτώσει, για να μην τα πολυλογώ, οι προσπάθειές μου να συντάξω μία αξιοπρεπή λίστα καλεσμένων γι’ αυτό το δείπνο, με κατέβαλαν τόσο ώστε τελικά δεν κάλεσα κανέναν. Παρόλ’ αυτά, με μεγάλο ενθουσιασμό και σιγοτραγουδώντας το When the Saints Go Marching In σε 9/8 (καμηλιέρικο ζεϊμπέκικο), βγήκα πρωί πρωί στο Σαββατιάτικο παζάρι και προμηθεύτηκα όλα τ’ απαιτούμενα για την πραγματοποίηση της συνταγής υλικά. Στο κάτω κάτω της γραφής γιατί να μην το μαγειρεύαμε μόνο για εμάς; Ούτε ‘γώ ούτε η καλή μου έτυχε να βρεθούμε ποτέ στη Σαντορίνη. Και φυσικά ούτε και τα παιδιά.

Μέσα σε μία μόλις ώρα είχα επιστρέψει ήδη στο σπίτι κρατώντας μια σακούλα με όλες τις προμήθειες. Ο ενθουσιασμός όλης της οικογένειας ήταν τόσο μεγάλος που τελικά αποφασίσαμε να μην περιμένουμε ως την ώρα του δείπνου, παρά να ετοιμάσουμε στα γρήγορα τρεισίμιση μερίδες “Σαντορίνη” για το μεσημεριανό τραπέζι. Γεμάτος αυτοπεποίθηση ζώστηκα την άσπρη μου ποδιά και διάβηκα το κατώφλι της κουζίνας τη στιγμή που το ρολόι έδειχνε δεκατριακαιδεκατριαπρωταλεπτακαιδεκατριαδεύτερα
Νταν!

14 thoughts on “fly me to the moon

  1. σάμπως βγήκε και τίποτε με τους εξορκισμούς ;

    αλλά -οφείλω να στο πω- , ακόμη και Μαξ φον Σύντοφ να καταντήσω, πάλι θα είσαι φίλος μου μπαγασάκο

  2. Ωχ αμάν αμάν!
    Αυτό το παρτ ουάν δεν είναι απειλή, έτσι;
    Εσείς μετρ, μετρίου ύψους κούκερ; Εσείς ο αξεπέραστος που σας έχει φοβηθεί το μάτι μου με την ευρεσιτεχνιακή μαγειρική σας;
    Σας ζηλεύω αγαπητέ. Έχετε τουλάχιστον έναν εκτός οικογενείας πάνω στον οποίο πειραματίζεστε; Αυτός ο Εκείνος είναι ένας θησαυρός. Εγώ δυστυχώς διακινδυνεύω το στεφάνι μου.
    Όπως αντιλαμβάνεσθε η συνταγή είναι δοκιμασμένη από έναν μεγάλο σεφ της ηφαιστειολογίας τον Γιώργη Βουγιουκαλάκη. Με τα πενιχρά μου μέσα -τα οικιακά- έφτιαξα μια μικρή Σαντορίνη η οποία έγινε ανάρπαστη στο σπίτι. Η Μάρω δήλωσε ότι την προτιμά από ψωμί αλειμμένο με πάστα ελιάς. Ο δε Anton chi Minh κανιβάλισε το κομμάτι που του αναλογούσε (διάλεξε Οία – Φοινικιά) σα να ‘τανε μπριζόλα.

    Αυτά τα ολίγα πληροφοριακά και με την ευχή να πάνε όλα καλά
    μένω και σε χαιρετώ
    ο φίλος σου ο Καρβουνιάρης.

    Υ.Γ. Και τώρα εντελώς μεταξύ μας ρε αθεόφοβε (και παρακαλώ μη μάθει τίποτα η κουμπάρα):
    Αυτό το «φοβερό μπαράζ διάρροιας και δυσλεξίας» με την επιστημονική ονομασία “Μυκητώδης δυσπεψία”, δεν είναι αιτία διαζυγίου;
    Τσ τσ τσ τί ηρωίδες αυτές οι γυναίκες!!!

  3. @ Εσένα
    Με συγκινείς.
    Και νομίζω ότι δεν αστειεύεσαι…
    Αφού βγήκες αλώβητος από τη φρίκη της «κρέμας ούζου» κι αμέσως μετά ξεπέταξες -χωρίς μάλιστα να ιδρώσει τ’ αυτάκι σου- κι εκείνη την αξέχαστη «Soup de Kantaif au gratin», κι εξακολουθείς να μου μιλάς, τι άλλο να πω εγώ…
    Το ΣΚ λέω να σφάξω-γδάρω-κομματιάσω (με τα δόντια) δυο τρία άκακα κουνελάκια για να τα ‘χω καβάτζα για τις ανάγκες της επόμενης τελετής.
    Πότε έχει πανσέληνο;

    @ CD
    :-)
    Δε συντρέχει λόγος ανησυχίας. Είμαι αλεξικέραυνος και πλήρως γειωμένος.
    … Σαν πατέρας σας μιλάω.

    @ Δημήτρη
    Πρωτέας
    Σας ευχαριστώ για τα παρηγορητικά σας λόγια. Η αλήθεια όμως είναι πως κατά λάθος έγραψα «μετρίου ύψους κούκερ». Αυτό που στην πραγματικότητα ήθελα να γράψω ήταν κάτι εκ των:
    1. «Μέτριας κώμης κόκερ» ή
    2. «Άι χέιτ ντάμα, πλακωτό & πόκερ», ή
    3. «Λίβινγκ ρουμ ρόκερ» ή έστω κάτι λιτό και χαριτωμένο όπως
    4. «Τραγανός σαν κράκερ»
    Με σαφή στόχο να παρακάμψω έτσι, τον ύφαλο των μαγειρικών μου φρικαλεοτήτων.
    Αντιλαμβάνεσθε ότι εάν είχα επιτύχει τον αρχικό σκοπό μου, το νόημα της πρότασης θα ήταν τελείως διαφορετικό και για να είμαστε και απόλυτα ακριβείς: το νόημα θα έλαμπε δια της παντελούς απουσίας του.
    Μ’ αυτόν τον τρόπο αφενός μεν η εξιστόρηση των τραγικών γεγονότων θα σταματούσε σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο, αφετέρου δε ο κλάδος της ηφαιστειολογίας θα στερείτο τα πολύτιμα συμπεράσματα που επιμελώς κατέγραφα καθ’ όλη τη διάρκεια της προσομοίωσης της κοσμογονίας που έλαβε χώρα στην κουζίνα του σπιτιού μου.

    Δευθ (ο Βαθιλεύθ των Φεών)
    Έχετε απόλυτο δίκιο. Φίλοι όπως Εκείνος είναι ανεκτίμητοι.

    Τρίτων
    Ώστε το κομμάτι Οία – Φοινικιά είναι το πιο τραγανό λέτε… Μήπως στο σημείο εκείνο ήταν πιο δυνατή η φωτιά;

    4ον
    Αιτία διαζυγίου; Μα τι λες; Ίσα ίσα που θα ‘λεγε κανείς πως τα τρία κυβικά διάρροιας τους έφεραν ακόμη πιο κοντά…
    Γυναίκες… τς τς τς… μυστήρια όντα!

  4. «Το ΣΚ λέω να σφάξω-γδάρω-κομματιάσω (με τα δόντια) δυο τρία άκακα κουνελάκια για να τα ‘χω καβάτζα για τις ανάγκες της επόμενης τελετής.
    Πότε έχει πανσέληνο;»

    Κι εγώ σκοτώνομαι να διαβάζω βιβλία, να ψάχνω σε sites και να χαλάω τα υπέροχα μάτια μου να μεταφράζω κείμενα για τα εγκλήματα. Γιατί δεν έρχομαι εδώ να βρω έτοιμο υλικό???

    (Και μια για τα εγκλήματα ο λόγος, κάτι μου έχετε υποσχεθεί, Master Kopoloso….)

  5. Άμα ψάχνετε για υλικό, μπορούμε πολύ ευχαρίστως να σας αποστείλουμε ίσαμε δυο τελάρα αφυδατωμένα κεφάλια κουνελιών (+2 ζεύγη χνουδωτές πατουσίτσες ανά κεφάλι) ταχυδρομικώς ή με courier (χρέωση δική σας).
    Άμα βιάζεστε πολύ, τα «περνάμε» κι απ’ το fax (χρέωση δική μας) ή τον τηλεμεταφορέα (χρέωση πάλι δική σας, αλλά στα 7 κεφάλια το ένα περνάει δωρεάν).

    (Για τα «εγκλήματα» έχετε κάθε δίκιο… Το αμέλησα. Δεν το ξέχασα όμως. Κρατώ τις υποσχέσεις μου… Απλά καμιά φορά τις κρατώ λίγο παραπάνω…)

  6. Δεν αρχίζεις να δοκιμάζεις και με γουρουνάκια, μαύρα κατά προτίμηση, για να μπαίνεις σιγά σιγά στο κλίμα; Λες να πιάσει τότε «εκείνον» μια έξαρση ζηλοφθονίας; Μπα… έχει ακόμα σχετικά φρέσκες παρόμοιες αναμνήσεις από τα μέρη τα όμορφα.

    Και μια ερώτηση που ήθελα από καιρό να σου κάνω… εκείνο το παλληκάρι που καθάριζε την πισίνα της κουμπάρας, άλλαξε καρριέρα ή ακόμα εκεί είναι;

  7. Η αλήθεια είναι ότι οι όμορφες εποχές όπου οι σκηνές ευγενούς άμιλλας μεταξύ φίλων πάνω από τα ξεσκισμένα πτώματα μαύρων γουρουνιών ήταν μια ξεχωριστή καθημερινή διέξοδος από τη ρουτίνα της αστικής ζωής, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
    Αααχ… Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από κείνα τα χρόνια… Τ’ αστειάκια που έδιναν κι έπαιρναν όση ώρα που η παρέα ετοιμαζόταν για το «διαγωνισμό»…; Τα χαρούμενα ακονίσματα των δοντιών μας…: σβιιιιιν…. σβιιιιν….; Τα μουγκρητά των γουρουνιών…(«Γρουμφ… Γρούμφ; ….ΟΪΪΪΪΪΪΪΪΪΝΝΝΝΝΝΝΝΚ!!!»)… Τα ζεστά σπλάχνα και το αίμα που κελάριζε καθώς χυνόταν στο αποχετευτικό δίκτυο της πόλης; …Τις αρμαθιές με τα blutwurst… Αααααχ…
    Τώρα πια τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η παρέα διαλυμένη, τα δόντια σάπια… το δίκτυο βουλωμένο, τα γουρούνια μαστουρωμένα… Ολόκληρο κομμάτι να τους κόψεις με μια δαγκωματιά, ούτε που θα το καταλάβουν! Μα τι στο καλό τα ταΐζουν; Φοβερή αποχαύνωση μιλάμε!
    Και τώρα με τι να τ’ αντικαταστήσεις όλ’ αυτά τα πράγματα;
    Με πόρτες πλακωτό και φεύγα; Με eurovision; Lexotanil; Σούπερ λίγκα; Προεκλογική στύση;

    Και μη σου πω, πως μέσα σ’ όλ’ αυτά, μόλις χθες μας ενημέρωσε η κουμπάρα απ’ το τηλέφωνο, ότι το pool boy άλλαξε καριέρα…
    – «Όχι ρε κουμπάρα…» της είπα προσπαθώντας να την παρηγορήσω «Αλλάζουν και τα pool boy καριέρα ρε γαμωτοκερατομουμεσαγαμώ;»

  8. Ε, θα τον αντικαταστήσουν σύντομα πιστεύω… Δε μπορεί ν’ αφήσουν κοτζάμ πισίνα να ρημάξει επειδή ο Χοσέ αποφάσισε στα καλά του καθουμένου να γυρίσει τον κόσμο με πατίνια…
    Η θέση πάντως είναι προς το παρόν ανοικτή κι εγώ έχω κλείσει ραντεβού για συνέντευξη και οντισιόν (χωρίς μπρατσάκια) στις 24/6.
    Τέτοιες ευκαιρίες για διεθνή καριέρα πρέπει να τις αρπάζεις απ’ τα μαλλιά!

  9. Εμείς τούμπαλιν… Συν γυναιξί, κουμπάροις και τέκνοις, από Μαδρίτη προς Barca.
    Κρίμα που δε θα προλάβω την οντισιόν του τσίρκο… Φτύνω φωτιές και καταπίνω σπαθιά… Μια θεσούλα ταξιθέτη θα την καπάρωνα…

  10. Ε μα επιτέλους.

    Φωτιές φτύνετε, σπαθιά καταπίνετε, ταξιδεύετε, “ουάν στεπ μπιγιόντ” κάνετε, στον επαναπροσδιορισμό της μοριακής μαγειρικής καταλήγετε.

    Τι να πω πια.

    Μέσα μου κλαίω. Γοερά.

    Διότι η αγορά έχασε ένα απο τα πιο περιζήτητά της τεμάχια.

    σμούτσεν

    υ.γ. εγώ πολύ τα φοβάμαι αυτά τα ντίτζιταλ ρολόγια κουζίνας που στις σημαντικότερες των στιγμών δείχνουν σειρά των ίδιων ψηφίων σα σεληνιασμένα. κακό σημάδι. αναρωτιέμαι τι απέγινε εκείνο το εξαιρετικό -στη θεωρία- σαντορινιό. εξεράγη σαν το ηφαίστειο;

  11. Ω, μικρή μου discolata!
    Να ξέρατε πόσο με συγκινήσατε…
    Πρέπει όμως να σας εξομολογηθώ ότι παρόμοιες κρίσεις ΑΣΜ (Αυταπατών Συμπαντικού Μεγαλείου*) δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο σε άντρες της ηλικίας μου. Συνοδεύονται κατά κανόνα από οξύτατες λεξιλαγνικές λογοδιάρροιες και σχεδόν ποτέ (επαναλαμβάνω: ΣΧΕΔΟΝ ΠΟΤΕ) δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

    (Τώρα μπορείτε να κλάψετε γοερότερα.)

    Παρ’ όλ’ αυτά, η λέξη «τεμάχια» ξύπνησε κάποιο ανομολόγητο ένστικτο εντός μου και προσέδωσε μία (παροδική έστω) ζωώδη αύρα στο κατά τ’ άλλα καθημερινό βλέμμα μου.
    Κοινώς: Μου ‘φτιαξε τη μέρα..

    * Νοσολόγιον, Οδηγός Παράξενων & Αμφισβητούμενων Ασθενειών, Εκδ. Οξύ, Αθήνα 2004.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s