η συμβολική ανταλλαγή και ο θάνατος

baudrillard1.jpg

«Το μοντέρνο σώμα θυμίζει κάτι, το οποίο δύναται να φουσκωθεί»

Jean Baudrillard,
Der symbolische Tausch und der Tod,
München: Matthes und Seitz, 1991

Το καλό με τον Baudrillard είναι ότι κάθε φορά που αποπειρούμαι να (ξανα)διαβάσω το μοναδικό δικό του βιβλίο που έχω, μετά από τις πρώτες πέντ’ έξι σελίδες, χάνω την επαφή τόσο με το κείμενο του όσο και με την πραγματικότητα γύρω μου. Συνεχίζω ν’ ακολουθώ μηχανικά τις αράδες με το βλέμμα μου (γυρνώ μάλιστα και τις σελίδες), αδυνατώντας όμως ν’ ακολουθήσω τη ροή των σκέψεών του, βυθιζόμενος πλέον, ολοένα και βαθύτερα, στις θάλασσες της αποχαύνωσης. Κατά τη διάρκεια αυτής της μυελοχαλαρωτικής διαδικασίας, έχω παρατηρήσει ότι έρχονται στο νου μου πολλές (μα πάρα πολλές) ιδέες, παντελώς άσχετες συνήθως με το περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο (περιεχόμενο) ούτως ή άλλως αδυνατώ να κατανοήσω από το 1991, που το απέκτησα, μέχρι και σήμερα. Σε πείσμα λοιπόν του προφανούς, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αποχαύνωση παθητική, σκοτεινή ή αδρανή, αλλά με μια αποχαύνωση πέρα για πέρα γόνιμη και δημιουργική.

Έχοντας εδώ και χρόνια αντιληφθεί την επίδραση αυτή του βιβλίου πάνω μου, το έχω εκμεταλλευτεί ουκ ολίγες φορές και σας ορκίζομαι ότι ποτέ μα ποτέ δεν έμεινα ξεκρέμαστος.

Η είδηση του θανάτου του Jean Baudrillard λοιπόν, την Τρίτη που μας πέρασε, πραγματικά άφησε ένα κενό μέσα μου* μαζί με μπόλικα κατακάθια ενοχής. Ενοχής, επειδή νιώθω ότι κατά κάποιο τρόπο, εκμεταλλεύτηκα την πνευματική εργασία αυτού του ανθρώπου με τρόπο ανήθικο κι εγωιστικό. Επειδή ποτέ δεν ασχολήθηκα με το τι πραγματικά λέει, παρά μόνο «ετράφηκα» από τη μορφή του κειμένου του, τις περίπλοκες φράσεις του, τη μεταμοντέρνα λεξιπλασία του και τις χαώδεις δευτερεύουσες προτάσεις του, με τον ίδιο θρασύ τρόπο και την ίδια αντανακλαστική ευκολία, που τρέφεται κι ένα παράσιτο από τον ξενιστή του…
… ή ένα βρέφος από το βυζί της μάνας του.

Για το έργο του Baudrillard δεν ήμουν παρά ένας ξεδιάντροπος παρασιτικός αναγνώστης.
Και σα να μην έφτανε αυτό… Νομίζω ότι τελικά τέτοιος θέλω και να παραμείνω.

*Στο πίσω και κάτω μέρος του εγκεφάλου, λίγο αριστερότερα από το δεξί αυτί.

……………………….

Ελπίζω μετά απ’ αυτή την εξομολόγηση να κοιμηθώ τουλάχιστον καλά το βράδυ.

link.jpg

Advertisements

12 thoughts on “η συμβολική ανταλλαγή και ο θάνατος

  1. Την εποχή που πρωτοδιάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο εκείνος ο μικρός χώρος (ακριβώς δίπλα στην παρεγκεφαλίδα) μου φάνηκε ως ο πλέον κατάλληλος για να κρύψω τη σύγχυση και την αποχαύνωση που μου δημιουργούσε η επαφή μαζί του. Καθώς περνούσαν τα χρόνια και σιγά σιγά συνειδητοποιούσα την «έμμεση» προσφορά του, άρχισα να απενοχοποιώ το συναίσθημα της ντροπής που πήγαζε από τη μη-κατανόησή του.
    Από συνήθεια περισσότερο, παρέμεινε όμως εκεί -«στο πίσω μέρος του κεφαλιού»- μέχρι και σήμερα.
    Σίγουρα, αν το βιβλίο είχε πέσει στα χέρια μου με πέντε χρόνια καθυστέρηση, θα είχα προτιμήσει να το στριμώξω σε κάποιο πιο «αβανταδόρικο» σημείο… Π.χ.: Δίπλα στον αριστερό έσω κροταφικό λοβό.
    Δεν το μετάνιωσα πάντως.
    :-)

  2. Νομίζω θα ΄ταν ευτυχής και θα ένοιωθε δικαιωμένος ο συγγραφεύς (και η παρεγκεφαλίδα του), αν ήξερε
    πως ένας Κοπολόζος φύλαξε με επιμέλεια το πόνημα του, λίγο αριστερότερα από το δεξί αφτί, για χρόνια.

  3. Θα έμπηγε όμως σίγουρα τα κλάματα άμα ήξερε σε τι ιδέες οδήγησε κατά καιρούς το πολύχρονο αυτό book-sitting… Θα μαράζωνε η παρεγκεφαλίδα του.

  4. Μην ανησυχείτε δια τις ενοχλήσεις και τις παρενέργειες …
    Φταίει η σύζευξις…
    Η σύζευξη των παρεγκεφαλίδων ευνοεί και επισπεύδει την εκπυρσοκρότηση…
    Η παρεγκεφαλίς συζευγμένη ούσα(με άλλες αλλότριες) , λειτουργεί ως επικρουστήρας επί του εγκεφαλικού φλοιού, εντός βεβαίως του κρανιακού θαλάμου πυροδοτήσεως.
    Καλόν βέβαια είναι να κρατούμε ένα μέτρο κατά την διαδικασία συζεύξεως… διότι οι κατά συρροήν εκπυρσοκροτήσεις δύνανται να επιφέρουν συμπτώματα θερμοκρανίας.
    Απόδειξις, τούτο δω το σχόλιο.

  5. Έχει δίκιο η Λουίζα, αγαπητή cd.
    Ακόμα και όσοι είναι ανεπίδεκτοι εκστάσεως…
    Ακόμα και οι πιό απογοητευτικά πεζή άνθρωποι, μπορούν να ζήσουν έναν ποιητικό κλονισμό…
    φτάνει να μετέλθουν της Μαλαματίνας τον «τρόπο».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s