βγαίνει ο παπάρας ο τάδε πολιτικός –δε θυμάμαι τ’ όνομά του αλλά φοβάμαι ότι θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε- αρχιμαλάκας εκλεγμένος από μια μειοψηφία λοβοτομημένων ηλιθίων –μάσκα “βαθιάς ανησυχίας”, σιδερωμένες λέξεις πίσω από βαρύ γραφείο- κι αναρωτιέται επί λέξει “πως καταφέρνει και τα βγάζει πέρα ένας συνταξιούχος με 1500 ευρώ σύνταξη”.
[cut]
Σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατό να ζω σε μια χώρα όπου μια αγέλη τόσο μα τόσο εριστικά ξεδιάντροπων κωλόπαιδων έχει κατοχυρωμένο εκ γενετής το δικαίωμα να γαμάει και να δέρνει αλύπητα έναν ολόκληρο λαό εις τους αιώνες των αιώνων χωρίς αμήν. Δεν είναι δυνατόν να το ανέχομαι αυτό. Να μεγαλώνω, τα παιδιά μου μέσα σ’ αυτό το βόρβορο.
Μετάνιωσα που κάποτε, όταν είχα την επιλογή, επέλεξα να γυρίσω στην Ελλάδα. Αν μπορούσα να φύγω τώρα, να πάρω αυτή τη στιγμή την οικογένειά μου και να φύγω, θα έφευγα. Μετάνιωσα που γύρισα.
[porno]
Σταμάτησα εδώ και καιρό να βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση. Αισθάνομαι μαλάκας. Δε μ’ ενοχλεί τόσο η κακογουστιά της παρουσίασης, η πνιγηρή ημιμάθεια ή η ασημαντότητα των θεμάτων. Ούτε η άρπα κόλα δουλειά και οι πλαστικοί δημοσιογράφοι-σταρ. Αυτό που πραγματικά μ’ ενοχλεί είναι όλοι αυτοί οι κάφροι της πολιτικής που χοροπηδούν από κανάλι σε κανάλι, από συνέντευξη σε συνέντευξη κι από χοροεσπερίδα σε χοροεσπερίδα έτοιμοι για όλα, μετατρέποντας τα ποσοστά τηλεθέασης σε πρόθεση ψήφου, λέγοντας μαλακίες και θεωρώντας ταυτόχρονα εαυτούς εκλεγμένους “άρχοντες του τόπου”. Ο επιδεικτικός φανφαρονισμός τους. Η φτηνή σιγουριά που τους παρέχει η χρήση μιας απολιθωμένης γλώσσας και το απόλυτο κενό που αντανακλά ο λόγος τους. Μ’ εξοργίζει η εξοντωτική επανάληψη της ανοησίας, το παιχνίδι τους με την ανοχή, την αντοχή και –εντέλει- την ηλιθιότητα του ευνουχισμένου “μέσου –εγώ είμαι αυτός- τηλεθεατή”. Μ’ αηδιάζει η σιχαμένη υποκρισία και το δεικτικό ύφος. Η αισχρότητα σε close up, η ανήθικη χρήση της βουλευτικής ασυλίας, η αντιστροφή της λογικής και η παρουσίασή της ως αυταπόδεικτη αλήθεια.
Μ’ ενοχλεί ο Καραμανλής κι αυτά που λέει κι εκείνα που δε λέει και με φοβίζει όλη αυτή η αγέλη των πεινασμένων λύκων που σέρνει μαζί του. Μου φαίνεται ότι θα περάσουν απ’ τη χώρα σα θερμοπυρηνική θύελλα που πίσω της δε θ’ αφήσει παρά μόνο ερείπια και στείρα γη. Μ’ αρρωσταίνουν κι οι κάλπες του ΠΑΣΟΚ. Η μαλάκυνση κι η εγκληματική εσωστρέφεια. Ο Παπανδρέου-το δάχτυλό-και η μαμά του, ο Βενιζέλος, οι “φίλοι”, οι “μη-φίλοι”, ο Λαλιώτης κι όλο το υπόλοιπο σινάφι που παραφυλάει έτοιμο να ξεσκίσει όποιον κάνει την πρώτη μαλακία είτε αυτός θα είναι φίλος είτε οχτρός. Μου τη δίνει το ύφος “επαναστάτης χωρίς αιτία” του Τσίπρα. Ο James Dean της διπλανής πόρτας. Μ’ ενοχλεί που φύτρωσε στο λιβάδι της παιδείας και δε βγήκε από κάποιο εργοστάσιο παραγωγής πολιτικών. Δεν μπορώ να το δεχτώ. Γελάω όποτε ακούω και τις ανακοινώσεις τύπου του ΚΚΕ. Μου θυμίζουν αρχαία ξόρκια για το ξεπροβόδισμα του νεκρού. Κι ανατριχιάζω πραγματικά όταν τα γνωστά τσογλάνια του ΛΑΟΣ αποκαλούν τον οποιονδήποτε (και σ’ αυτή την περίπτωση, δε μ’ ενδιαφέρει καθόλου ποιον) “τραμπούκο”, “φασίστα” και “ρατσιστή”.
======
Κοιτάζω γύρω μου, κι η καθημερινή μου ζωή είναι διαλυμένα πεζοδρόμια, δρόμοι-παγίδες χωρίς φωτισμό, χωρίς σήμανση, άδεια πάρκα, γεμάτες καφετέριες, σκουπίδια, νεύρα, κουτοπονηριά και καχυποψία. Η παιδεία –δεν αξίζει να λέγεται πια έτσι αλλά δε μου ‘ρχεται αυτή τη στιγμή η κατάλληλη λέξη - ένα καρκίνωμα. Πόλεις-εφιάλτες, Δήμοι Α.Ε. “εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες”. Ασχήμια παντού. Μέσα κι έξω. Έμψυχη και άψυχη. Κι άγνοια για τα πάντα. Αρπαχτή κι αδιαφορία, “ημακεδονίαείναιελληνικήγαμώτασκόπιασας”, lounge φασισμός κι άγιος ο θεός. Ένα “δε βαριέσαι” που κολλάει παντού, σκυλάδικο vs ποιοτικό σε ringtone κι άλλο ένα βρωμερό “τα ξέρω όλα” ν’ αναβλύζει από παντού, να βρωμάει και να ζέχνει και να πνίγει τα πάντα.
Φθήνια. Μπόχα.
======
Ποιο είναι το μέλλον των παιδιών μου εδώ;
Πού είναι το μονοπάτι τους ρε αχόρταγα τσογλάνια; Οι διασταυρώσεις που θα ‘πρεπε να συναντούν σε κάθε τους βήμα; Πού;
======
[εν κατακλείδι όμως ο Ανώνυμος Έλλην Πολιτικός έχει και πάλι δίκιο]
Και τι θα κάνεις ρε μαλάκα δηλαδή; Τι έχεις να πετάξεις; Τις πέτρες τις πήραν όλες στα γήπεδα κι εσύ δεν είσαι πια δεκαοκτώ. Λοιπόν…; Τι έχεις; Άποψη; Σιδερωμένη εβδομαδιαία στήλη; …Δική σου εκπομπή; … Βlog; Με τι θα πολεμήσεις; Με ειρωνεία; Χιούμορ; Θυμό; Συγκρατημένο σαρκασμό; Μπόλικο αυτοσαρκασμό; Ή μήπως με κυνισμό; Με ωραίες προτάσεις και δομημένη σκέψη; Τι θα κάνεις για όλ’ αυτά που σ’ αρρωσταίνουν μαλάκα; …Ε; Από πού θ’ αρχίσεις; Θα ελπίζεις; Δε θα ελπίζεις; Τι θα κάνεις; Θ’ αλλάξεις κανάλι; Θα διαμαρτυρηθείς; …Θα χτυπάς από ‘δω και μπρος το πληκτρολόγιο πιο δυνατά; … Ε; … Τι;
…
… Τι ρε;
[... γαμημένε μαλάκα]
Πρόσφατα Σχόλια