Το τελευταίο σκαλί είναι 0,30×0,30 τ.μ. και δεν έχει ούτε ρεύμα ούτε τουαλέτα γι’ αυτό αναγκάστηκα να κατέβω συνολικά 10×0,50 φορές, τις 2+1 για ψιλό και τις 3-1 για ψιλό/χοντρό 2 σε 1.

Σήμερα λέω να φωνάξω και την κομμώτρια γιατί από τις 500×1/100 τρίχες που έχω, η κεντρική έχει χάσει τη φόρμα της. Το σκέφτομαι κάπως έτσι: Θα την ανεβάσω με τα ψαλίδια και τις χτένες της στο 0,30×0,30 ρετιρέ –θα της δώσω και μια logo για την περίπτωση που της μείνει καμιά τρίχα στα χέρια- κι εγώ θα καθίσω 1,6×1.25 σκαλιά παρακάτω. Αναγκαστικά, εκείνη θα πρέπει να ανοίξει ελαφρώς τα πόδια της –ας πούμε 33 μοίρες περίπου- κι εγώ να βάλω το κεφάλι μου ανάμεσά τους. Επειδή έχω μεγάλο κεφάλι, την στιγμή που θα το παρκάρω εκεί μέσα, οι 33 μοίρες θα γίνουν τουλάχιστον 38-39. Οι ώμοι μου θα αγγίζουν το κάτω μέρος των μηρών της. Μετά θα ακουμπήσει –όπως πάντα- το χέρι της στο κεφάλι μου και χτενίζοντας με τα δάχτυλά της την τρίχα μου, θα ρωτήσει πόσο να την πάρω; κι εγώ θα πω 40% αλλά εκείνη -όπως πάντα- θα την πάρει 60%.

Απορώ γιατί επιμένει να ρωτάει.

«Κι ύστερα είναι και το άλλο», συμπλήρωσε σκεπτική γέρνοντας πίσω, στην πλάτη της πλαστικής καρέκλας. «Τι τα κάνουν τόσα σκατά στα αεροπλάνα; Υπάρχει π.χ. μια δεξαμενή – ένα ειδικό δοχείο, ένα τάπερ έστω ρε πούστη μου- όπου τα μαζεύουν και τα φυλάνε ως το τέλος του ταξιδιού ή διοχετεύονται απευθείας σε κάποιον αγωγό αναρρόφησης που τα εκτοξεύει χωρίς πολλά πολλά στον απέραντο γαλάζιο ουρανό, γαμώ το κέρατό μου μέσα γαμώ;»

Ανέβασε τα πόδια της στην καρέκλα μου και τα στρίμωξε ανάμεσα στο αριστερό μπράτσο της και το μπούτι μου. Έφερε το ιδρωμένο ποτήρι στα χείλη της και ήπιε μια γερή γουλιά από το ποτό της (ρούμι, μισό λάιμ, μια κοφτή κουταλιά μαύρη ζάχαρη, δέκα φύλλα δυόσμο, σόδα και μπόλικο θρυμματισμένο πάγο). Με κοίταξε ερωτηματικά.

«Κοίτα να δεις», είπα σκαλίζοντας τον καπνό στην πίπα μου. «Εγώ  προσωπικά πιστεύω ότι τα μαζεύουν σε ειδικά δοχεία και κατόπιν τα επεξεργάζονται με χημικά. Μετά δεν ξέρω τι σκατά τα κάνουν. Μπορεί να μας τα πουλάνε και για μπισκότα ολικής άλεσης. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κανένας μαλάκας δε μας πετάει ανεπεξέργαστα σκατά από ψηλά και μάλιστα δωρεάν, γαμώ το φελέκι μου μέσα γαμώ.» Άναψα την πίπα και τράβηξα απαλά τον αρωματικό καπνό. Το φεγγάρι εμφανίστηκε πίσω από τη στέγη. Άφησα τον καπνό να βγει αργά από το στόμα και τον ρούφηξα ξανά από τη μύτη. Κοίταξα ψηλά βυθίζοντας το βλέμμα μου στον σκοτεινό ουρανό και στρίμωξα τα πόδια μου στην καρέκλα της.

Μείναμε για αρκετή ώρα έτσι, κοιτάζοντας τα άστρα αμίλητοι. Κάτω από τη γέφυρα που σχημάτιζαν τα απλωμένα στις καρέκλες πόδια μας, είχα τραβήξει μ’ ένα καλώδιο το σιντί πλέιερ των παιδιών. Από το μικρό ηχείο ακουγόταν αυτό.

«Είναι πάντως προς όφελος των αεροπορικών εταιριών» διέκοψε πρώτη εκείνη τη σιωπή, «να ξεφορτώνονται άμεσα τα σκατά που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας πτήσης γιατί έτσι ελαττώνεται το βάρος του αεροπλάνου και εξοικονομούνται καύσιμα. Ξύσε μου λίγο τη γάμπα, γαμώ τα κουνούπια μου μέσα γαμώ».

«Καμία αντίρρηση» είπα προσπαθώντας να ανάψω την πίπα «αλλά καμία σοβαρή εταιρία δε θα ανέπτυσσε τον οικονομικό προγραμματισμό της βασιζόμενη στα κέφια του εντέρου του κάθε επιβάτη. Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε πράγματι να εφαρμοστεί μία τέτοια πολιτική από τις εταιρίες, θα έπρεπε αυτό να γίνει μετά από σοβαρή επιστημονική έρευνα και σίγουρα σε καμία περίπτωση χωρίς τη χρήση ισχυρών καθαρτικών, γαμώ τις πίπες μου μέσα γαμώ.»

Μια φορά πριν από πολλά χρόνια –φοιτητής ακόμα- είχα φάει κατά λάθος μια μουχλιασμένη Schwarzwälder Kirschtorte. Αυτός ο καπνός που προσπαθούσα τώρα να καπνίσω είχε την ίδια γεύση.

«Ξύσε και λίγο πιο ‘δω…. Μπράβο, εκεί…. Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, εσύ λες ότι για να μπει κάποιος στο αεροπλάνο θα πρέπει πρώτα να πάρει καθαρτικό, γαμώ τα μπόινγκ μου μέσα γαμώ;»

 «Ακριβώς… Ή να δεχτεί να του βάλουν κλύσμα εν πτήση, γαμώ τα τσεκ ιν τους μέσα γαμώ.»

Η ελιά από πάνω μας κινήθηκε απαλά.  Λίγο παρακεί, στη γωνία της αυλής, ένας μικρός βάτραχος πήδηξε και χώθηκε στη γούρνα με το λάστιχο.

«Και δε θα έπρεπε να έχει κάποιο αντίκρισμα στην τιμή του εισιτηρίου αυτό, μη χέσω;»

«Φυσικά. Μετά την προσγείωση, θα επιστρέφεται χρηματικό ποσό ανάλογο με την ποσότητα σκατού που παρήγαγε ο κάθε επιβάτης.»

«Τώρα το γάμησες.»

«Γιατί;»

«Τι γιατί; Βάλε το κόστος καθαρτικών ανά πτήση, το κόστος του κωλόχαρτου, τη συντήρηση του συστήματος αναρρόφησης, υγρά για την αφυδάτωση, ψυχολογική υποστήριξη για τους ευαίσθητους, κλύσματα για τους πεισματάρηδες, κάνουλες για τους ασυγκράτητους… Άμα είναι να μοιράζεις από πάνω και μετρητά για κάθε γραμμάριο σκατού… Ε, τι άλλο θες; Την τίναξες στον αέρα την εταιρία γαμώ τα λάιμ μου μέσα γαμώ…»

Φύσηξα τον καπνό με δύναμη προς τον ουρανό. Για λίγο στάθηκε εκεί, ανάμεσα σε μας και το λευκό μισοφέγγαρο και μετά διαλύθηκε και χάθηκε μέσα στο φύλλωμα της ελιάς. Άπλωσα το χέρι μου στο τραπέζι και έκοψα δύο κομμάτια σοκολάτα. Έβαλα το ένα στο στόμα μου και το άλλο στο δικό της. Ψηλά ανάμεσα από τ’ αστέρια ένα μικρό φως κινήθηκε αναβοσβήνοντας, από το βορρά προς το νότο. Κάτω από τα πόδια μας ξεκίνησε αυτό.

Τι όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στα τέλη Ιουλίου!

«Εντάξει ρε συ, άμα δεν τους συμφέρει να τα πετάνε, ας τα κάνουν μπισκότα γαμώ τα νταϊτζέστιβς μου μέσα γαμώ».

Καθώς έλιωνε η σοκολάτα στο στόμα μου τράβηξα άλλη μια τζούρα από τον Μουχλιασμένη- Schwarzwälder-Kirschtorte καπνό μου.

“Κάπως καλύτερα…” σκέφτηκα, “γαμώ το κακάο μου μέσα γαμώ.”

(Η έκφραση φοράω καθόλου βρακί είναι ένας οικονομολογικός οικιακός νεολογισμός, μία μετεξέλιξη της έκφρασης φοράω μπόλικο βρακί ή αρκετό βρακί (ή σε προχωρημένα στάδια: λίγο βρακί) που ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε γύρω στα Χριστούγεννα όταν διαπιστώσαμε ότι ο λόγος υφάσματος/τρύπες στα βρακιά μου άρχισε να πέφτει κάτω από το 1,3. Για λόγους συντομίας ονομάσαμε τον αριθμό αυτόν Το Κλάσμα και αρχίσαμε να τον καταγράφουμε μετά από κάθε κλανιά και κάθε μπουγάδα. Κάποια στιγμή κατά το Πάσχα, το Κλάσμα μου άγγιξε το 0,5 και συγκαλέσαμε έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο και το συμβούλιο διαπίστωσε ότι η απότομη πτώση στις τιμές του Κλάσματός μου οφείλονταν όχι τόσο στο πλύσιμο στους 60 βαθμούς (αυτό το έχουμε περιορίσει για οικονομία) ούτε στο εντατικό σιδέρωμα (αυτό το έχουμε κόψει τελείως αλλιώς δε μας φτάνουν τα λεφτά για τα μακαρόνια του μήνα) όσο στην αλόγιστη και προκλητική υπερπαραγωγή θερμοπυρηνικών αερίων εκ μέρους του κώλου μου και ως εκ τούτου δε θεμελίωνα δικαίωμα για καινούριο βρακί φέτος. Παρόλ’ αυτά, η αλήθεια είναι ότι όταν ένα απόγευμα πριν από δύο μήνες μετά από τρεις μελιτζάνες ιμάμ, άγγιξα  το 0,25, η καλή μου τρομοκρατήθηκε και είπε: Βγαίνω αγορά, θέλεις καινούριο βρακί ή 2 ευρώ πασατέμπο;  Αλλά εγώ εντωμεταξύ είχα συνηθίσει να ζω με αυτές τις τιμές Κλάσματος και δε με πείραζε και πολύ και είπα Πασατέμπο, κι έτσι θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τελικά είμαι άξιος της μοίρας μου.)

Όπως και να ‘χει, εγώ αγνόησα το σχόλιο και ανέβασα και το δεύτερο πόδι στο πατάρι και χώθηκα ολόκληρος μέσα και –αυτό που ήθελα εν τέλει από την αρχή να πω, είναι ότι- ψάχνοντας για τα καλοκαιρινά κουβαδάκια βρήκα σε ένα κουτί τις πίπες μου και όλα τα σύνεργα για τον καθαρισμό και την περιποίησή τους και μαζί ένα αρχινημένο σακουλάκι με καπνό που μοσχοβολούσε ακόμα, ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια.

Και τα κατέβασα κι αυτά.

Και όλα αυτά που λέμε έγιναν πριν από δυόμιση μήνες, περίπου στα μέσα Ιουνίου του 2011 του μαλάκα.

Αυτό.

Θα μπορούσα δηλ. να είχα γράψει απλά: Ανέβηκα στο πατάρι και βρήκα τις πίπες μου και έτσι άρχισε το καλοκαίρι μου.

The Adventures of Phoebe Zeit-Geist

John Cage

Raphael Boccanfuso

Gerry Judah / Angels