Μου είπαν ότι τα μάνγκο τότε ήταν γλυκά και μεγάλα σαν πεπόνια. Έκοβες ένα και η μυρωδιά του σου μούδιαζε τον εγκέφαλο. Ο χρόνος είναι μονταρισμένος από πέντε μικρές φωτογραφίες και σκονισμένες διηγήσεις. Βαμβάκι, πατάτες… Ο μεγάλος ζεστός Νείλος· κουνούπια και χολέρα. Εκείνο το καλοκαίρι στην αυλή γεννήθηκε ένα βουβάλι. Ο Άχμετ το αγκαλιάζει και ποζάρει χαμογελαστός, παραδίπλα πλατσουρίζω εγώ σε μια στρογγυλή τσίγκινη λεκάνη με σαπούνια στο κεφάλι. Στο βάθος φαίνεται ο περιστερώνας.
Το μεσημέρι, οι εργάτες επιστρέφουν απ’ τα χωράφια και μπαινοβγαίνουν στις αποθήκες. Θόρυβος από ξύλινα εργαλεία που στοιβάζονται. Χώμα, φωνές, πειράγματα. Στη βρύση συνωστισμός. Δύο μεγάλα κιούπια με ρύζι ψημένο σε βουβαλίσιο γάλα βγαίνουν απ’ τον ξυλόφουρνο. Χουρμάδες, βερίκοκα, φραγκόσυκα. Η βαριά μυρωδιά της καβάφας. Χαμογελαστοί χωρικοί με άσπρες κελεμπίες ποζάρουν δίπλα σε βουνά κοπριάς.
Ο παππούς: φαρδύ ψηλοκάβαλο παντελόνι στο χρώμα της άμμου, άσπρο κοντομάνικο πουκάμισο και ψάθινο καπέλο. Χαμόγελο και after shave στην κουνιστή πολυθρόνα κάτω από την καλαμωτή. Στο μικρό ξύλινο τραπέζι, είναι ακουμπισμένο ένα άδειο ποτήρι, θολωμένο ακόμη, με τις σταγόνες του ιδρώτα να λαμπυρίζουν στο φως. Η γιαγιά – δροσερή, πολύ όμορφη– στέκεται δίπλα του κρατώντας μια γυάλινη κανάτα με νερό. Πίσω τους η αυλή καίγεται στο φως. Σκόνη.
Καθισμένος σ’ ένα μικρό μεταλλικό καθίκι με τα βρακιά κατεβασμένα, μασουλάω ένα καλαμπόκι.

Έλα μέσα. Είναι λίγο αστείο λέει, αλλά έλα: Κάθισε δίπλα μου.
Όποτε νιώσεις πως αρχίζεις να πέφτεις, πες μου. Είμαι εδώ.
Το χέρι μου είναι εδώ.
Πιάσε.
Με βλέπεις;

/

[ πάλι εδώ / εμείς / πιο εύκολα τώρα / σαν χορδή που τεντώθηκε / σαν τον ήχο του σάλιου πριν τη λέξη / χάθηκες / σαν σούρουπο / σαν δέντρα / το βλέμμα μου / σκισμένο / ξερνάει ]

Άρχισε;

[ μαζί ]

Πιάσε το χέρι μου.

[ μαζί / σαν άμμος… ]

σφίγγει

[…που πέφτει απ’ το δέρμα / μαζί ]

/

αν έπεφτα θα μ’ έπιανες;

αν μιλούσα θα μ’ άκουγες;

/

/

/

“… λίγο νερό.”

/

Έμαθε φέτος να γράφει και ζήτησε για το καλοκαίρι ένα ημερολόγιο.

Κάθε βράδυ λοιπόν, μετά την “καληνύχτα”, ανάβει το μικρό φως του κομοδίνου κι ανακάθεται στο κρεβάτι της με το τετράδιο στα πόδια. Σα μεγάλο κορίτσι, δαγκώνει πρώτα για λίγο την άκρη του μολυβιού και μετά ξεκινά με την ίδια πάντα φράση:

“Αγαπημένω ημερολόγιο…”

Γράφει ακριβώς δεκαέξι γραμμές για την κάθε μέρα -τόσες έχει η σελίδα- και μου τις φέρνει για να τις διαβάσω την επομένη το μεσημέρι.

πω πω… μόλις μέτρησα δεκαοκτώ κουκούτσια στο πιάτο μπροστά μου…

(νομίζω ότι θα ξεράσω)

Λέω να γράψω εκατό λέξεις (όχι ότι πρέπει σώνει και καλά να είναι εκατό, αλλά να έτσι, ως εξάσκηση στη φειδώ) για τις μίζες της Siemens σε συνάρτηση με την αύξηση του μέσου κατά κεφαλή εισοδήματος στην Ελλάδα κατά το χρονικό διάστημα από 1998 έως και 2005, αλλά πριν καλά καλά προλάβω να διατυπώσω την παραμικρή άποψη έχω ήδη σπαταλήσει τις εξήντα μία απ’ αυτές άσκοπα.

Πολύ φοβάμαι ότι συμπληρώνοντας τις εκατό, δε θα έχω πει ακόμη απολύτως τίποτα και να που οι φόβοι μου απέχουν πια ήδη, μόλις έντεκα λέξεις από το να γίνουν πραγματικότητα και τελικά αναπόφευκτα, γίνονται.

[...]

«Μα βιατί με κοιτάτε έτθι;» λώτηθε η Τδέυν που φάνηκε να ταλάδεται. «Έχετε μια έκφλαθη θα να με λυπάθθε».

«Ίθωθ να θαθ λυπάμαι κιόλαθ, βιατί είμαι υποχλεωμένοθ να κάνω μελικέθ ενέλβειεθ…».

«Τότε μην τιθ κάνετε».

«Δυθτυχώθ δεν μπολώ να τιθ αποφύβω…».

Τον κοίτακθε βαθιά θτα μάτια και τον λώτηθε.

«Μήπωθ βλήκατε αυτή τη βυναίκα;»

«Αθ πούμε καλύτελα, πωθ κθέλω που βλίθκεται».

«Νεκλή;»

«Δεν είπα τέτοιο πλάβμα».

«Τότε, είναι δωντανή;»

«Ούτε αυτό είναι».

«Αλλά ή το ένα πλέπει να θυμβαίνει ή το άλλο».

«Δεν είναι τόθο απλά τα πλάβματα», έκανε ο Πουαλό.

«Νομίδω πωθ εθείθ τα κάνετε δύθκολα».

«Αυτό μου το είπαν κι άλλοι», είπε ο Πουαλό.

Η Τδέυν ανατλίχιαθε.

«Τι έπαθα;» έκανε. «Είναι μια τόθο δεθτή μέλα και εβώ κθαφνικά ένιωθα κλυάδεθ…»

«Ελάτε να πελπατήθουμε λιβάκι», είπε ο Πουαλό και τηθ έδωθε το χέλι του.

[...]

-

(από το “Μια σφαίρα στο κρανίο”, της Agatha Christie, εκδόσεις Λυχνάρι)

[...]

«Μα γιατί με κοιτάτε έτθι;» ρώτηθε η Τδέυν που φάνηκε να ταράδεται. «Έχετε μια έκφραθη θα να με λυπάθθε».

«Ίθως να θαθ λυπάμαι κιόλαθ, γιατί είμαι υποχρεωμένοθ να κάνω μερικέθ ενέργειεθ…».

«Τότε μην τιθ κάνετε».

«Δυθτυχώθ δεν μπορώ να τιθ αποφύγω…».

Τον κοίτακθε βαθιά θτα μάτια και τον ρώτηθε.

«Μήπωθ βρήκατε αυτή τη γυναίκα;»

«Αθ πούμε καλύτερα, πωθ κθέρω που βρίθκεται».

«Νεκρή;»

«Δεν είπα τέτοιο πράγμα».

«Τότε, είναι δωντανή;»

«Ούτε αυτό είναι».

«Αλλά ή το ένα πρέπει να θυμβαίνει ή το άλλο».

«Δεν είναι τόθο απλά τα πράγματα», έκανε ο Πουαρό.

«Νομίδω πωθ εθείθ τα κάνετε δύθκολα».

«Αυτό μου το είπαν κι άλλοι», είπε ο Πουαρό.

Η Τδέυν ανατρίχιαθε.

«Τι έπαθα;» έκανε. «Είναι μια τόθο δεθτή μέρα και εγώ κθαφνικά ένιωθα κρυάδεθ…»

«Ελάτε να περπατήθουμε λιγάκι», είπε ο Πουαρό και τηθ έδωθε το χέρι του.

[...]

-

(από το “Μια σφαίρα στο κρανίο”, της Agatha Christie, εκδόσεις Λυχνάρι)

]]> http://blowyourheadoff.wordpress.com/2008/06/18/%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac-%cf%84%cf%81%ce%af%cf%87%ce%b1/feed/ kopoloso http://blowyourheadoff.wordpress.com/2008/06/17/%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%cf%8c-%cf%87%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%b1/ http://blowyourheadoff.wordpress.com/2008/06/17/%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%cf%8c-%cf%87%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%b7%ce%bc%ce%b1/#comments Tue, 17 Jun 2008 09:54:32 +0000 kopoloso http://blowyourheadoff.wordpress.com/?p=560

μπαμ-μπουμ