στο πατάρι

Πρώτα -είπα- θ’ ανέβω στο πατάρι για να κατεβάσω το κουτί με τα σύνεργα της παραλίας. Έστησα την ξεχαρβαλωμένη σκάλα στο διάδρομο και τη στιγμή που έκανα εκείνο το μεγάλο βήμα χωρίς επιστροφή, όπου ξαφνικά βρίσκεσαι με το ένα πόδι χωμένο στο πατάρι και το άλλο να τρέμει ισορροπώντας πάνω στη χειρολαβή της σκάλας –αυτή τη στάση τη λέω Επιτοίχιο Σπαγκάτο Αιώρησης Στα Όρθια (Ε.Σ.ΑΙ.Σ.Ο.)- η καλή μου που στεκόταν από κάτω θαυμάζοντας την ευλυγισία μου στα 43(-), είπε: Βλέπω ότι φοράς καθόλου βρακί, χαρά μου!

(Η έκφραση φοράω καθόλου βρακί είναι ένας οικονομολογικός οικιακός νεολογισμός, μία μετεξέλιξη της έκφρασης φοράω μπόλικο βρακί ή αρκετό βρακί (ή σε προχωρημένα στάδια: λίγο βρακί) που ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε γύρω στα Χριστούγεννα όταν διαπιστώσαμε ότι ο λόγος υφάσματος/τρύπες στα βρακιά μου άρχισε να πέφτει κάτω από το 1,3. Για λόγους συντομίας ονομάσαμε τον αριθμό αυτόν Το Κλάσμα και αρχίσαμε να τον καταγράφουμε μετά από κάθε κλανιά και κάθε μπουγάδα. Κάποια στιγμή κατά το Πάσχα, το Κλάσμα μου άγγιξε το 0,5 και συγκαλέσαμε έκτακτο οικογενειακό συμβούλιο και το συμβούλιο διαπίστωσε ότι η απότομη πτώση στις τιμές του Κλάσματός μου οφείλονταν όχι τόσο στο πλύσιμο στους 60 βαθμούς (αυτό το έχουμε περιορίσει για οικονομία) ούτε στο εντατικό σιδέρωμα (αυτό το έχουμε κόψει τελείως αλλιώς δε μας φτάνουν τα λεφτά για τα μακαρόνια του μήνα) όσο στην αλόγιστη και προκλητική υπερπαραγωγή θερμοπυρηνικών αερίων εκ μέρους του κώλου μου και ως εκ τούτου δε θεμελίωνα δικαίωμα για καινούριο βρακί φέτος. Παρόλ’ αυτά, η αλήθεια είναι ότι όταν ένα απόγευμα πριν από δύο μήνες μετά από τρεις μελιτζάνες ιμάμ, άγγιξα  το 0,25, η καλή μου τρομοκρατήθηκε και είπε: Βγαίνω αγορά, θέλεις καινούριο βρακί ή 2 ευρώ πασατέμπο;  Αλλά εγώ εντωμεταξύ είχα συνηθίσει να ζω με αυτές τις τιμές Κλάσματος και δε με πείραζε και πολύ και είπα Πασατέμπο, κι έτσι θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τελικά είμαι άξιος της μοίρας μου.)

Όπως και να ‘χει, εγώ αγνόησα το σχόλιο και ανέβασα και το δεύτερο πόδι στο πατάρι και χώθηκα ολόκληρος μέσα και –αυτό που ήθελα εν τέλει από την αρχή να πω, είναι ότι- ψάχνοντας για τα καλοκαιρινά κουβαδάκια βρήκα σε ένα κουτί τις πίπες μου και όλα τα σύνεργα για τον καθαρισμό και την περιποίησή τους και μαζί ένα αρχινημένο σακουλάκι με καπνό που μοσχοβολούσε ακόμα, ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια.

Και τα κατέβασα κι αυτά.

Και όλα αυτά που λέμε έγιναν πριν από δυόμιση μήνες, περίπου στα μέσα Ιουνίου του 2011 του μαλάκα.

Αυτό.

Θα μπορούσα δηλ. να είχα γράψει απλά: Ανέβηκα στο πατάρι και βρήκα τις πίπες μου και έτσι άρχισε το καλοκαίρι μου.