μεταξύ ανδρών

Ιστορία…

Τι ιστορία ρε φιστίκι; Έντεκα η ώρα έχει πάει, κοιμήσου.

Μία μικρή.

Δε μου έρχεται καμία. Αύριο.

Μια μικρή, μόνο μία…

Όχι.

Έλα! Σε παρακαλώ…

Ωωχ! Ωραία, μια μικρή. Λοιπόν:
Από μια σακούλα πλαστική πήδηξε μια μέρα ένα μικρό, ζουμερό πορτοκαλάκι και –ολοστρόγγυλο καθώς ήταν- άρχισε να κυλάει χωρίς σταματημό, στον κατηφορικό δρόμο που οδηγούσε ίσια στη θάλασσα. Με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά και γεμάτο χαρά, που είχε καταφέρει να ξεφύγει από τον σκυθρωπό Άνθρωπο Που Έστυβε Τα Πορτοκάλια Πέντε Πέντε (ΑΠΕΤΠΠΠ), έφτασε στο μικρό λιμανάκι και δίνοντας ένα σάλτο, πέταξε ανάμεσα στις βάρκες και τα κεφάλια των ψαράδων, βούτηξε στο κρύο νερό κι άρχισε να κολυμπάει σαν τρελό.

Σύντομα η στεριά χάθηκε από τα μάτια του και το μικρό πορτοκαλάκι βρέθηκε περιτριγυρισμένο από τον απέραντο ωκεανό, να κολυμπάει ολομόναχο ψηλά πάνω από τις απόκρημνες κορυφές των πανύψηλων υποβρύχιων οροσειρών. Κάτω από το στρογγυλό του σώμα περνούσαν βιαστικά και χάνονταν, κοπάδια μικρών αστραφτερών ψαριών και πολύχρωμες τσούχτρες που χόρευαν με τους ανέμους του βυθού. Κάθε τόσο, στο γαλήνιο σκοτεινό νερό, ξεχώριζε τις ράχες περαστικών σελαχιών, φαλαινών και σφυροκέφαλων καρχαριών.

Κολύμπησε ακούραστα όλη την ημέρα ώσπου η νύχτα ήρθε κι απλώθηκε πάνω από τη θάλασσα και τότε το μικρό πορτοκαλάκι σκέφτηκε να σταματήσει για λίγο να πάρει μιαν ανάσα, αλλά ήταν τότε ακριβώς που μια θυμωμένη θύελλα, μια καταιγίδα τρομερή, έφτασε τρέχοντας αλαφιασμένη και ξέσπασε ακριβώς από πάνω του ουρλιάζοντας κι εκτοξεύοντας δεξιά κι αριστερά βροντές, αστραπές και κατάρες τρομερές. Τα κύματα σηκώθηκαν γύρω του σα μαύρα βουνά κι ο αέρας κυλιόταν και σφύριζε ανάμεσά τους για ώρες. Το θαρραλέο πορτοκάλι βούλιαζε και πάλευε να βγει στην επιφάνεια και μετά βούλιαζε ξανά και ξανά πάλευε και αυτό συνεχίστηκε για όλη τη νύχτα σχεδόν, ή τουλάχιστον μέχρι που εξαντλημένο πια έχασε τις αισθήσεις του…

…

… Και;

Τι και;

Και μετά;

Ε, περίμενε ντε να σκεφτώ… Λοιπόν:
Όταν άνοιξε τα μάτια του –ποιος ξέρει πόσες ώρες ή ακόμη και μέρες, μετά- ο ήλιος λαμπύριζε πάνω στο γαλαζοπράσινο ζεστό νερό και ένα απαλό κυματάκι το πήγαινε και το έφερνε και το έσερνε πάνω στη λευκή άμμο μιας απέραντης παραλίας. Άκουσε φωνές γύρω του και παιδικά γέλια και την επόμενη στιγμή ένα παιδικό χεράκι το είχε αρπάξει και το κουβαλούσε τρέχοντας και φωνάζοντας «Μαμά κοίτα τι βρήκα, κοίτα τι βρήκα μαμά!»

Η μαμά το πήρε στα χέρια της που μύριζαν αντηλιακή κρέμα και αφού το περιεργάστηκε λίγο είπε: «Πού στο καλό βρέθηκε το πορτοκάλι καλοκαιριάτικα;» και μετά έβγαλε ένα μικρό μαχαιράκι από την τσάντα της, το καθάρισε και το έδωσε στο παιδάκι -που ξέχασα να σου πω ότι ήταν κοριτσάκι- το οποίο το έφαγε αμέσως λέγοντας: «Μμμμ… τι ωραίο πορτοκάλι!»

.

.

……

[δέκα λεπτά αργότερα]

Θα σταματήσετε επιτέλους να γελάτε εσείς οι δύο εκεί μέσα;