μαγικό

Η Λ. ανοίγει την πίσω πόρτα και μπαίνει στο αυτοκίνητο.

- Ζώνη.

Βάζει ζώνη. Ξεκινάω. Της χαμογελάω απ’ τον καθρέφτη.

- Γεια
- Γεια
- Πώς πήγε το μάθημα;
- Καλά.

Κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο. Η τσάντα, ακουμπισμένη στο κάθισμα δίπλα της, δείχνει τεράστια.

- Προχωρήσατε παρακάτω;
- Όχι. Κάναμε επανάληψη.

Στρίβω αριστερά και αμέσως μετά δεξιά στον κεντρικό. Ανοίγω το ραδιόφωνο. Σκυλάδικα. Σκυλάδικα. Σκυλάδικα. Το κλείνω.

- Μπαμπά;
- Ναι;
- Σήμερα στο διάλλειμα κατάπια μια νεράιδα.
- Τι κατάπιες;
- Μια νεράιδα. Δεν το ‘θελα…
- Είσαι σίγουρη; Μήπως ήταν κανένα χνούδι; … Πούπουλο;
- Όχι νεράιδα ήταν. Την είδα.
- Την είδες; Και πως ήταν;
- Ε, κανονική… Όπως όλες: Μικρή… τόση δα… με όμορφα φτερά…
- Μήπως ήταν καμιά πεταλούδα;
- Όχι ρε μπαμπά! Πεταλούδα με ανθρώπινο κεφάλι; Νεράιδα ήταν σου λέω.
- Είχε ανθρώπινο κεφάλι;
- Φυσικά.

Φανάρι κόκκινο. Μετράω τρία αυτοκίνητα σταματημένα μπροστά μας.

- Και πώς την κατάπιες;
- Εκεί που έτρεχα, πέταξε μπροστά μου κι όπως είχα ανοιχτό το στόμα… Τσουπ μπήκε μέσα.
- “Τσουπ μπήκε μέσα”;
- Ναι: Τσουπ μπήκε μέσα.
- Καλά όταν τρέχεις γιατί έχεις ανοιχτό το στόμα;
- Εεε, δεν ξέρω. Θα το κλείνω άλλη φορά.

Πράσινο. Στρίβω δεξιά.

- Και τώρα τι θα γίνει;
- Τι θα γίνει;
- Με τη νεράιδα λέω, που κατάπιες… Τι θα γίνει; Τη μάσησες; Την κατάπιες ολόκληρη; Ζει; Πέθανε;
- Νομίζω ότι ζει, γιατί όλο γουργουρίζει η κοιλιά μου.
- Το σταφιδόψωμο σου το έφαγες; Μήπως γουργουρίζει απ’ την πείνα;
- Όχι. Απ’ τη νεράιδα γουργουρίζει. Το ξέρω.
- Πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο.
- Κι εγώ πρώτη φορά καταπίνω νεράιδα.
- Άλλο τίποτα δεν αισθάνεσαι; Μόνο γουργούρισμα;
- Ναι. Και που και που μου ‘ρχεται να φτερνιστώ.
- Και φτερνίζεσαι;
- Μ’ όλη μου τη δύναμη.
- Βάζεις το χέρι μπροστά στο στόμα όπως είπαμε ότι κάνουμε;
- Εεε, ναι.

Φτάνουμε στην οικοδομή. Κόβω ταχύτητα και μπαίνω στην πυλωτή. Σταματάω, τραβάω χειρόφρενο, σβήνω τη μηχανή, κατεβαίνω. Κάνω το γύρο του αυτοκινήτου και πάω στην άλλη πλευρά κι ανοίγω την πόρτα. Η Λ. πηδάει έξω κι εγώ παίρνω την τσάντα της. Τη στιγμή που σπρώχνω την πόρτα να κλείσει και γυρίζω, ακούω ένα «ααψιού!» κι ένα σύννεφο από πολύχρωμα μικροσκοπικά αστεράκια εκτοξεύεται από το στόμα της Λ. και με τυλίγει απ’ την κορφή ως τα νύχια. Μέχρι να καταλάβω τι συμβαίνει, νιώθω το βάρος μου να μ’ εγκαταλείπει και τα πόδια μου να σηκώνονται απαλά στον αέρα.

- Λ.! Τι έκανες;

Η Λ. πνίγει ένα γελάκι. Αιωρούμαι τώρα περίπου ενάμισι μέτρο πάνω από το έδαφος, τυλιγμένος σ’ αυτή την πολύχρωμη αστερόσκονη και συνεχίζω ν’ ανεβαίνω. Το κεφάλι μου ακουμπάει ήδη στο ταβάνι της πυλωτής. Στα χέρια μου κρατάω ακόμα την τσάντα και το κλειδί του αυτοκινήτου. Αντανακλαστικά πατάω το lock. Μ’ έναν συγχρονισμένο ήχο και οι τέσσερις πόρτες του αυτοκινήτου ασφαλίζουν μαζί. Η Λ. με κοιτάζει χαμογελαστή.

- Κορίτσι μου… Τι είν’ αυτό;
- Νεραϊδόσκονη μπαμπά. Απ’ τη νεράιδα. Μη φοβάσαι.
- Τι νεραϊδόσκονη; Σα τσιχλόφουσκα μυρίζει…
- Ναι έτσι είπαν όλοι.
- Όλοι; Ποιοι όλοι;
- Τα παιδιά στο σχολείο… Η δασκάλα…
- Φτερνίστηκες στο σχολείο;
- Ουου…
- Και δεν έβαλες το χέρι μπροστά;
- Εεε, όχι. Το ξέχασα.

Σφίγγω τα χείλια και την κοιτάζω με την έκφραση «επικριτική απογοήτευση». Εκείνη σκύβει το κεφάλι. Σηκώνει μετά τα μάτια και με κοιτά.

- Είχε πολύ πλάκα ξέρεις.
- Το φαντάζομαι.
- Όλη η τάξη πετούσε στον αέρα και η δασκάλα πετούσε κι αυτή και μετά ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Όλοι γελούσαμε. Κι εγώ φτερνιζόμουν συνέχεια και μετά ξετυλίξαμε ένα σχοινί έξω απ’ το παράθυρο και το πιάσαμε με τα χέρια και σιγά σιγά ανεβήκαμε έτσι μέχρι τα πρώτα σύννεφα.
- Και μετά;
- Και μετά τίποτα. Καθίσαμε και μιλούσαμε.
- Πού στο σύννεφο;
- Ναι.
- Και τι λέγατε;
- Τίποτα. Για τον αέρα… μάθαμε από πού έρχεται και πώς τον λένε κάθε φορά, για τη θάλασσα και τα ποτάμια… Τα βλέπαμε όλα από ‘κει πάνω ξέρεις…
- Περί ανέμων και υδάτων δηλαδή…
- Τι;
- Τίποτα. Και πόση ώρα μείνατε εκεί;
- Όχι πολύ. Μετά από λίγο η νεραϊδόσκονη άρχισε να διαλύεται και σιγά σιγά κατεβήκαμε όλοι στην αυλή του σχολείου.
- Α! Ευτυχώς.
- Ναι. Περάσαμε όμως πολύ ωραία και τα παιδιά μου δώσανε μετά πολλές καραμέλες και τσίχλες και μου είπαν να τα δώσω στη νεράιδα για να είναι χαρούμενη και να μείνει για λίγες μέρες ακόμη στην κοιλιά μου και η δασκάλα μου είπε να τρώω μέλι, πολύ μέλι γιατί αρέσει το μέλι στις νεράιδες και κάνει τα φτερά τους δυνατά και την νεραϊδόσκονή τους ακόμα πιο μαγική.

Στο μεταξύ, το σύννεφο αρχίζει να διαλύεται κι έτσι ξεκολλάει επιτέλους το κεφάλι μου απ’ το ταβάνι. Σιγά σιγά προσγειώνομαι μπροστά στη Λ. Τινάζω με το χέρι μου τα υπολείμματα της νεραϊδόσκονης απ’ το παλτό μου.

- Αφού εσένα δε σου αρέσει το μέλι.
- Θα κρατάω την μύτη όπως μου είχες δείξει με την αντιβίωση και θα το καταπίνω.
- Θα το κάνεις αυτό για τη νεράιδα;
- Μμμ.
- Μωρέ μπράβο!

Προχωράμε μέχρι την είσοδο της οικοδομής. Βγάζω το κλειδί από την τσέπη, το βάζω στην κλειδαριά αλλά πριν το γυρίσω, σταματάω. Στέκομαι για λίγο έτσι μπροστά στην εξώπορτα κοιτάζοντας το κλειδί.

- Ξέρεις, έχω ακόμη φυλαγμένο σ’ ένα κουτάκι, ένα μικρό φτερό που μου είχε δώσει, κάποτε, όταν ήμουν μικρός, ο παππούς μου. Είναι ακόμη άσπρο και απαλό και το είχε βρει λέει πάνω στη μύτη του, όταν ξύπνησε ένα πρωί μέσα στο μικρό δωμάτιο όπου τον κρατούσε φυλακισμένο ένας κακός μάγος.

Η Λ. με παρακολουθεί μ’ ορθάνοιχτα μάτια.

- Το φύλαξε πάνω του για πολλά χρόνια και δεν πήγαινε πουθενά χωρίς αυτό κι όταν μια μέρα με φώναξε και μου το έδωσε, μου είπε ότι είναι μαγικό. Μου είπε ότι μ’ αυτό το φτερό μπορείς να ταξιδέψεις όπου θέλεις.
- Όπου θέλεις;
- Όπου θέλεις.
- Και στην Κινεζία;
- Παντού. Και στην Κινεζία αν θέλεις.
- Εκείνος που ταξίδευε;
- Ποιος, ο παππούς;
- Ναι.
- Στο σπίτι του… στην αγκαλιά της γιαγιάς. Στα δάση της πατρίδας του…
- Ουάου!

Την κοιτάζω έτσι όπως στέκεται εκεί μπροστά μου, ένας άνθρωπος εκατόν δέκα εκατοστών να κρέμεται απ΄ τα χείλια μου.

- Μπορώ να σου το δώσω αν θέλεις.
- Αλήθεια;
- Ναι. Θα μπορείς να γαργαλάς τη μύτη σου μ’ αυτό και να φτερνίζεσαι όποτε σου κάνει κέφι.
- … Και να πετάω!
- Όπου θέλεις.
- Η μαμά θα χεστεί απ’ τη χαρά της.
- Εεπ!

Χαμογελάω καθώς πέφτει στην αγκαλιά μου. Της χαϊδεύω τα μαλλιά.

- Λοιπόν; Τι θα γίνει τώρα; Η μαμά κι ο μικρός μας περιμένουν. Θα φτερνιστείς ή να καλέσω τ’ ασανσέρ;