Τριάρι στο μυαλό: Ρετιρέ του δευτέρου με μεγάλα μπαλκόνια, διπλόφαρδες τέντες για τον ήλιο, άχρηστες εδώ και χρόνια. Θολό παρκέ. Θέα, τυφλοί τοίχοι και ψηλά -στην άκρη του φωταγωγού- μια λειψή παράγραφος ουρανός.
Στον πρώτο, ένα δυαράκι σαν τάφος, η στενή στροφή της σκάλας και απέναντι studio ημι-επιπλωμένο με χαλασμένο κλιματιστικό. Καφέ πόρτα, κρυφοχτενισμένες άσπρες τρίχες και μυρωδιά κλεισούρας στην εκπνοή.
Υπόγειο δεν έχει.
Από μια αλουμινένια πόρτα, φαντάζεται να τσαλαβουτά κατευθείαν στο ποτάμι. Σάπια φύλλα, λάσπη και κουφάρια δέντρων να κινούνται στα σκούρα νερά.
Και μετά, είναι κάτι μέρες όμορφες, με μουντά μάτια, που το ποτάμι φουσκώνει και το νερό κυλά κάτω από την αλουμινένια πόρτα, πλημμυρίζει τη σκάλα και φτάνει μέχρι το ρετιρέ. Εκείνος τότε ξαπλώνει στο μεγάλο του μπαλκόνι κι αφήνει το νερό να τον ανεβάσει μέχρι το χείλος του φωταγωγού κι έπειτα, καθώς επιπλέει εκεί απομνημονεύοντας τον ουρανό, εξατμίζεται. Τα μόριά του στροβιλίζονται για λίγο πάνω απ’ το θολό νερό και μετά χάνονται πίσω απ’ το φως.
Αργότερα το ποτάμι αποτραβιέται και αρχίζει συνήθως μια ψιλή βροχή.
gzt!!
Με τρομάζετε! Τι ειν’ αυτό; Καινούριο μοντέλο πολυκόφτη;
χμμμ….οδός Ταρκόφσκι ;
Όχι όχι. Είναι μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση που ένοιωσα διαβάζοντας το κείμενό σας. Έχω την εντύπωση πως ο κύριος ΚΚΜ είπε το ίδιο πράγμα με κομψότερο τρόπο.
Μήπως να το κάνουμε με θάλασσα να το ευχαριστηθούμε κι εμείς που δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε πηγές;
έχετε όμως κάτι @@ νααααααα (με το συμπάθιο) :-D
τι ωραία που γράφετε κύριε kopoloso!
(η βροχή που πέφτει μετά εμπεριέχει και τα μόρια του;)
@ K.K.Mοίρης
… και Αγ. Ελευθερίου γωνία.
@ .
“Ηλεκτρική εκκένωση”… Μα πώς τα λέτε έτσι; … Σ’ ένα μικρό ποστ γεμάτο νερά;
@ dimitris-r
Πολυκατοικίες με ακάλυπτους και φωταγωγούς, έχετε;
@ Κ.Κ.Μοίρης
Με την ταχύτητα που τα καταναλώνουν όμως σε δέκα χρόνια δε θα ‘χουν αφήσει ούτε για δείγμα.
@ holly
Βεβαίως τα περιέχει. Μέρος του global warming κι αυτός.
(Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να μπορούσα να γράψω, αλλά το γράψιμο θέλει τράτα. Εγώ, μια πετονιά έχω όλη κι όλη, και την αμολάω όποτε δεν έχω τίποτ’ άλλο να κάνω.)
Και τώρα που το σκέφτομαι,
εννιά στις δέκα, τη χάνω
(την πετονιά)
εγώ πάντως είμαι το ψάρι που τρέχει πάντα πίσω από την πετονιά σου
(κι ας ξέρω πως μπορεί και να είναι το τελευταίο μου δάγκωμα)
Εσύ άνθρωπέ μου δεν είσαι ψάρι… Εσύ ‘σαι ολόκληρος ο Ναυτίλος μαζί με το Νέμο κι όλο του το σόι!
σιγά μην είμαι κι ο Παπανικολής…