Εγώ βλέπω ότι δημιουργείτε ποστ εκ του μη όντος. Τι άλλο να περιμένουμε πια; Πολλαπλασιασμό των ποστ; Ή να περπατήσετε πάνω στα ποστ; Αν πάλι αναστήσετε κανένα ποστ εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.
@ MvsR
Και μόνο να ξέρατε πόσα, πανομοιότυπα μ’ αυτό, ποστ μπορώ να δημιουργήσω… Αφού να σκεφτείτε, μπρος σε τόσο κενό, τρομάζω καμιά φορά κι εγώ.
@ Κ.Κ.Μ.
Αααα! Πλουραλισμός! Χερφόραγκεντ!
@ cd
Στον Καναρούμπα να το πείτε αυτό. Εγώ ξεκίνησα με maths δημοτικού. Εκείνος το χόντρυνε με τις συνεπαγωγές του!
Εν πάσει περιπτώσει θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα παράδειγμα από τον κόσμο του “κλασσικού”:
(Το απόσπασμα είναι από τις “Σύντομες και παράξενες ιστορίες” των Χ.Λ. Μπόρχες και Α.Μπ. Κασάρες)
“Η ζητιάνα της Νάπολης
Όταν ζούσα στη Νάπολι, στην πόρτα του παλάτσου μου υπήρχε μια ζητιάνα που της έριχνα χρήματα προτού ανέβω στην άμαξα. Κάποια μέρα, παραξενεμένος που δεν μου έλεγε “ευχαριστώ”, κοίταξα τη ζητιάνα· τότε είδα ότι αυτό που περνούσα για ζητιάνα δεν ήταν παρά ένα ξύλινο κασόνι βαμμένο πράσινο, που είχε μέσα κοκκινόχωμα και κάτι μισοσαπισμένες μπανάνες.
Max Jacob, Le Cornet a Des (1917)”
‘Φχαριστηθήκατε τώρα;
@ .
Πολύ χαίρομαι να σας κουράζω. :-)
@ dimitris X3
Ε, τώρα νομίζω ότι τα παραλέτε φίλε μου. :-)
… post + (-post)/post = 0/post post/post = post/post post = post
ο.ε.δ.
Χμμ, τα > < τα θεωρεί HTML tags και τα κόβει.
Ο τύπος είναι:
… <=> post + (-post)/post = 0/post <=> post/post = post/post <=> post = post
ο.ε.δ.
Πάλι σε segmentation fault μας βλέπω να καταλήγουμε…
φιρί φιρί το πας να καταλήξεις ο Χουντίνι των βλογς…
(θα σου φέρω snuff haxen movie για να μου πεις μετά αν βγαίνουν οι προσθαφαιρέσεις)
Δύο haxen, ένα movie;
Εγώ βλέπω ότι δημιουργείτε ποστ εκ του μη όντος. Τι άλλο να περιμένουμε πια; Πολλαπλασιασμό των ποστ; Ή να περπατήσετε πάνω στα ποστ; Αν πάλι αναστήσετε κανένα ποστ εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.
γιά , άιν μούβι , τσβάι χάξεν
Δηλαδή, εμείς του κλασικού δεν έχουμε ψυχή; Τι τα γράφετε τα μαθηματικά; Για να μας κάνετε να αισθανόμαστε άσχημα που δεν τα καταλαβαίνουμε;
Τσ!
Είχαμε την κουραστική χαρά, να το δούμε κι αυτό!
Συγνώμη!
Δεν είστε απλά το πιο φοβερό παιδί της μπλογκόσφαιρας.
Είστε το πιο φοβερό παιδί!
Μακράν!
Πως θα κοιμηθώ εγώ απόψε;
Συγνώμη!
@ MvsR
Και μόνο να ξέρατε πόσα, πανομοιότυπα μ’ αυτό, ποστ μπορώ να δημιουργήσω… Αφού να σκεφτείτε, μπρος σε τόσο κενό, τρομάζω καμιά φορά κι εγώ.
@ Κ.Κ.Μ.
Αααα! Πλουραλισμός! Χερφόραγκεντ!
@ cd
Στον Καναρούμπα να το πείτε αυτό. Εγώ ξεκίνησα με maths δημοτικού. Εκείνος το χόντρυνε με τις συνεπαγωγές του!
Εν πάσει περιπτώσει θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα παράδειγμα από τον κόσμο του “κλασσικού”:
(Το απόσπασμα είναι από τις “Σύντομες και παράξενες ιστορίες” των Χ.Λ. Μπόρχες και Α.Μπ. Κασάρες)
“Η ζητιάνα της Νάπολης
Όταν ζούσα στη Νάπολι, στην πόρτα του παλάτσου μου υπήρχε μια ζητιάνα που της έριχνα χρήματα προτού ανέβω στην άμαξα. Κάποια μέρα, παραξενεμένος που δεν μου έλεγε “ευχαριστώ”, κοίταξα τη ζητιάνα· τότε είδα ότι αυτό που περνούσα για ζητιάνα δεν ήταν παρά ένα ξύλινο κασόνι βαμμένο πράσινο, που είχε μέσα κοκκινόχωμα και κάτι μισοσαπισμένες μπανάνες.
Max Jacob, Le Cornet a Des (1917)”
‘Φχαριστηθήκατε τώρα;
@ .
Πολύ χαίρομαι να σας κουράζω. :-)
@ dimitris X3
Ε, τώρα νομίζω ότι τα παραλέτε φίλε μου. :-)