Μέχρι τώρα έχω ζήσει 38 χρόνια και 114 ημέρες.
Δηλαδή συνολικά:
(38 x 365) + 114 = 13.984 ημέρες
Αν βάλω χονδρικά ότι κατουράω κατά μ.ο. 8,18 φορές ημερησίως τότε έχουμε μέχρι τώρα:
13.984 x 8,18 = 114.389,12 κατουρήματα.
Υπολογίζω ότι σε κάθε κατούρημα παράγω κατά μέσο όρο 153 ml ούρων, οπότε αν πολλαπλασιάσουμε αυτόν τον αριθμό επί 8,18 και στη συνέχεια με το σύνολο των κατουρημάτων τότε θα έχουμε:
8,18 x 153 x 114.389,12 = 143.162.559,2448 ml.
Δηλ. συνολικά:
143.162,56 λίτρα ούρα
Επιπλέον πρέπει να υπολογίσω, πως πάντα μετά από κάθε κατούρημα, μία μικρή ποσότητα ούρων παραμένει στην ουρήθρα κι εξέρχεται απ’ αυτήν λίγο αργότερα, εμποτίζοντας το σώβρακό μου. Η ποσότητα αυτή, είναι ίση με τη χωρητικότητα της ουρήθρας μου, την οποία υπολογίζω (λαμβάνοντας υπόψη α) τη διάμετρο αυτής, και β) το μήκος του πέους μου “εν κατακλίσει”) σε περίπου 1,23 ml. Μέχρι σήμερα λοιπόν έχω εμποτίσει τα σώβρακά μου με:
8,18 x 1,23 x 114.389,12 = 1.150.914,7 ml,
δηλ.
1.150,9 λίτρα ούρα
Δεδομένης της οικονομικής στενότητας, ίσως τελικά θα πρέπει, μετά από κάθε κατούρημα, να τινάζω το πέος μου με μεγαλύτερη δύναμη, ίσως ακόμη και να το χτυπάω ελαφρώς επί των τοιχωμάτων της τουαλέτας, έως ότου απομακρύνω τουλάχιστον άλλα 0,97 ml απ’ την ουρήθρα μου. Θα γλιτώναμε ίσως κάποια σημαντική ποσότητα σκόνης πλυντηρίου μ’ αυτή τη μέθοδο, αφού τα σώβρακά μου στο ίδιο χρονικό διάστημα χρήσης θα παρέμεναν κατά 75% καθαρότερα (τουλάχιστον από μπρος).
Mπήκε πάάάάάάρα πολύ ψηλά ο πήχυς με αυτό το μανιφέστο…
(ώρες ώρες αισθάνομαι σαν τον Σαλιέρι)
Αγαπητέ landlord,
μετά από αυτό το υπερρεαλιστικό “πάάάάάάρα πολύ ψηλά”, θα έπρεπε κι εγώ με τη σειρά μου, να αισθάνομαι τουλάχιστον ισάξιος ενός John Holmes…
Αλίμονο όμως! Η αλήθεια είναι αδυσώπητη και αντιστοιχεί στα νεορεαλιστικά 1,23 ml net που αναφέρονται στη σχετική μελέτη. Ούτε ml παραπάνω.
Ομολογώ πάντως ότι προς στιγμήν με παρέσυραν τα καλά σας λόγια. Έπιασα μάλιστα τον εαυτό μου να σκαλίζει ξανά ψιθυριστά εκείνους τους τρομακτικούς στίχους με τους οποίους ο συμπαθής αντίζηλος του Σαλιέρι προσπαθούσε να ξορκίσει τους δαίμονές του: “Confutatis maledictis, flammis acribus addictis…”
συνεχίστε
δεν ειναι μακριά το Ρέκβιεμ
(ούτε και το σαββατοκύριακο άλλωστε)
Λοιπόν, μετά την ενημέρωση δια την lifetime παραγωγή σας κοπράνων (όρα παλαιότερον ποστ) και ούρων (όρα παρόν ποστ), δεν απομένει παρά να μας πληροφορήσετε και δια την ποσότητα σπέρματος που έχετε συνεισφέρει στην ανθρωπότητα.
Επίσης, αν νομίζετε ότι με τέτοια ποστς συνδράμετε στην ανάρρωσή μου, πλανάσθε πλάνην οικτράν. Κάτι πιο αλλέγρο δεν δύνασθε να γράψετε?
Τζίζους, πλέον!
την περιπτωση του προστατη την έχετε ελέγξει, πριν μειώσετε τις μεζούρες του skip;
σαν άλλους-ονόματα δε λέμε- που έχουν προνοήσει κι αγοράζουν σώβρακα με ενσωματωμένο μετρητή psa…
τον μουδιάσατε τώρα κυρία Κορνάρου
Φίλτατε L(46 ½)
Στην εργατική Πρωτομαγιά έχω πλέον αποθέσει όλες μου τις ελπίδες.
Αγαπητή μου cd
Αν νομίζετε ότι το παρόν βλογ είναι μετεγχειρητική νοσηλευτική μονάδα, τότε πλανάσθε οικτρά. Επίσης, εάν θεωρείτε πως το allegro είναι το τέμπο το οποίο ενδείκνυται για την ταχύτερη ανάρρωσή σας, τότε το λιγότερο που μπορώ να υποθέσω, είναι πως, όταν ο ιατρός σας προσπαθούσε να επιστήσει την προσοχή σας στο τι να προτιμάτε και τι ν’ αποφεύγετε από ‘δω και πέρα, εσείς εβρισκόσασταν σε κατάσταση ανάλαφρης πτήσης κάπου μεταξύ Ινδιών και Μέσης Γης. Πώς αλλιώς να εξηγήσω τις απόλυτα λογικές πλην όμως εξόχως παρανοϊκές μουσουργοσεξουάλ απαιτήσεις σας, πείτε μου;
Ήμαρτον πληζ!
Αγαπητή κυρία Λουΐζα,
Μπα σε καλό σας!!! Πράκτωρ της skip είσθε; Ή μία εκ των σαρανταεννιά κατασκευαστών;
Αγαπητέ L(46 ½) II
Σώβρακα με ενσωματωμένο μετρητή psa;;;
Πλένονται στους 90 κι αυτά, μαζί με τα άλλα;
γιατί ;
εσείς πλένετε και τα άλλα ;
Όχι όλα.
Μερικά τα κρατάμε για μαγιά.
Νοιώθω να μου ξαναβουλώνει η αρτηρία…
Πάω τώρα και χτυπάω ελαφρώς, επί των τοιχωμάτων της τουαλέτας,
το κεφάλι μου, κρυφά μη με δουν οι συνάδελφοι στη δουλειά.
Άρτι αφιχθείς από πενθήμερη περιπλάνηση στις καταπράσινες ερημιές της κεντροδυτικής Ευρώπης, και να που πέφτω πάνω στις δαντελωτές ακρογιαλιές της έμπνευσης του kplso.
Ποια φωτοβολταικά ..; ποιες ανεμογεννήτριες..; ποια βιοαιθανόλη..;
ποιος Θανάσης..; Εδώ μιλάμε για την ποίηση της διαχείρισης των πόρων, για την «γενική σχετικότητα» της αειφόρου ανάπτυξης.Εδώ μιλάμε για το αγλάισμα του σοβαρού οικονομικού σχεδιασμού και της οικοδόμησης οικολογικής συνείδησης.
Οι ιδέες σας αγαπημένε kplso, έρχονται «τράνζιτο» από το μακρινό μέλλον, και σπάνε την απόλυτη ησυχία της κοιμωμένης συνείδησης μας.
Εμποτίζω το μυαλό μου , με την φωτιά του ανήσυχου «βλέμματος» σας,
που καθηλώνει. Στην αρχή βλέπω μια λάμψη, και μετά χρώματα κόκκινα και πράσινα, μπλε και κίτρινα. Αλλά αυτό δεν με προβληματίζει καθόλου.
Με ανησυχεί όμως που, μετά την τελευταία αφόδευση μου, μου καρφώθηκε η ιδέα να χτυπώ τον κώλο μου στο δάπεδο του μπάνιου, για να σώσω, και καλά, τα δάση του Αμαζονίου από την αλόγιστη υλοτόμηση, ξοδεύοντας λιγότερο χαρτί.
Ω, αγαπητέ Κωστή,
Μου αποδίδετε αρετές οραματιστή, ενώ δεν είμαι παρά ένας κοντόφθαλμος ενδοσκόπος. Κάποιος* έγραψε κάποτε πως “στην εικόνα του σώματος βρίσκεται συγκεντρωμένη η πρώτη αλήθεια του κόσμου” κι ότι “με βάση την εικόνα του σώματός μου, ερμηνεύω τι, απ’ ό,τι υπάρχει έξω από εμένα, είναι αληθινό.”
Η όμορφη αυτή σκέψη χώθηκε κι αποκοιμήθηκε, για 15 και πλέον έτη, σε μια γωνιά του μυαλού μου, καθώς, μέχρι πρόσφατα, θεωρούσα πως ο συγγραφέας αναφερόταν κυρίως στις εικόνες και τα ερεθίσματα που λαμβάνει ένα έμβιο ον κατά τα πρώτα χρόνια, τους πρώτους μήνες (ή ακόμη και μέρες) της ζωής του.
Σήμερα, ευρισκόμενος στο κατώφλι των δεύτερων –άντα, και παρατηρώντας αρκετές αλλαγές –όχι πάντα ανησυχητικές, ωστόσο συνήθως αισθητές- τόσο στο σώμα μου όσο και στον τρόπο που βλέπω κάποια πράγματα, συνειδητοποιώ πια και τις λιγότερο όμορφες διαστάσεις αυτού του συλλογισμού. Διαστάσεις οι οποίες διαστέλλονται μάλιστα ανεξέλεγκτα όταν λίγες σελίδες παρακάτω, στο ίδιο βιβλίο, ξαναδιαβάζω -με τα “γενναία, νέα μάτια μου” αυτή τη φορά- πως “όπως ακριβώς το σώμα μου ορίζει την ευχαρίστηση-ηδονή μου, έτσι ακριβώς αποτυπώνει και τις μορφές των φόβων μου”.
Το διαπιστώνω μάλιστα αυτό κάθε φορά που τινάζω με δύναμη το πέος μου χτυπώντας το στα τοιχώματα της λεκάνης προκειμένου να σώσω τον κόσμο από την οικολογική καταστροφή, ή όταν σήμερα το πρωί προσπάθησα –ακολουθώντας την προτροπή σας- να χτυπήσω τον κώλο μου στο πάτωμα της τουαλέτας κατ’ εξακολούθηση, με σκοπό να αποτρέψω το λιώσιμο των παγόβουνων, και πάνω στην προσπάθεια μου αυτή κοψομεσιάστηκα.
Καλώς ήρθατε αγαπητέ.
* Helmut Hartwig, “Die Grausamkeit der Bilder-Horror und Faszination in alten und neuen Medien” (Αυθαίρετη μετάφραση του τίτλου: “Η Απαισιότητα των Εικόνων – Τρόμος και Γοητεία σε Παλιά και Νέα Μέσα”)
Λυπάμαι που σας καταστρέφω τη μαγεία αλλά είναι προφανές..
Στο κατώφλι των δεύτερων -άντα , η τεχνική του κωλοχτυπήματος δεν έχει επαρκώς τελειοποιηθεί.
Κάντε λιγάκι υπομονή.
Στο κατώφλι των πρώτων -ήντα, καθρέφτης γίνεται το πάτωμα.
Και η μέση και τα παγόβουνα στη θέση τους.
Πφφφ..νεολαία…
Ααα! σ’ έσκισα μικρέ!
Έχω περσότερα κατουρήματα και μάλιστα στην πλειοψηφία τους τα ‘χει χαστουκίσει ο βοριάς σε ξερολιθιές. Χώρια εκείνα που κάνουν τόξο μεγίστου κύκλου ώσπου να γίνουν ένα με τη θάλασσα.
@ landlord
Εννοείτε πως η τεχνική του κωλοβαρέματος δε δύναται να τελειοποιηθεί παρά μόνον όταν ο απεγνωσμένος κωλοβαρών αγγίξει τα πρώτα -ήντα; Ευτυχώς που δεν ισχύει το ίδιο και δια τον επιμελή ψωλοβαρούντα διότι αν περιμέναμε να συμπληρώσουμε τα 4/6 του προσδόκιμου για ν’ αναλάβουμε οικολογική δράση, τότε η τρύπα του όζοντος θα ‘χει γίνει να! (με το συμπάθιο κιόλα).
@ dimitri-r
Ομολογουμένως Εντυπωσιακά τα “ειδικά εφέ”* σας, αλλά για πείτε μας… για πόσα ml ανά κατούρημα μιλάμε;
Πάνω από 153;
* τόξα, χαστούκια, βοριάδες και ξερολιθιές.
Συνοψίζοντας,οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά μας, είτε βρισκόμαστε στο κατώφλι των -άντα είτε των -ήντα δεν είναι πολλοί, είναι δυο.
Είτε θελήσουμε να τους αναγνωρίσουμε είτε όχι,
είτε προσπαθήσουν να μας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων,
οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας, είναι και μένουνε δυο :ή που θα κολωβαράμε, ή που θα ψωλοβαράμε.
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να διαβαίνουμε τα κατώφλια, και να μπαίνουμε στο λιβινγκ-ρουμ.
Μα θα μου πείτε, δικαίως, τώρα: τι δουλειά έχουμε εμείς μ΄αυτά τα κωλοβαρέματα και τα ψωλοβαρέματα; Εμείς ήρθαμε να ζήσουμε.
Και θα σας πω με τη σειρά μου: Έλα ντε.
Έχετε δίκιο.
Το ανθρώπινο ον μεταλλάσσεται σταδιακά σ’ ένα σύνολο από σωματοποιημένα υπερ-άγχη όπου ο δυαδισμός κωλό- ή ψωλό- βάρεμα, βρίσκει την τέλεια ισορροπία του κάπου μεταξύ των πλατύσκαλων των δεύτερων -άντα και των πρώτων -ήντα.
Εύλογο το αγωνιώδες ερώτημα που προκύπτει και το οποίο πολύ εύστοχα παραθέσατε: “μα τι δουλειά έχουμε εμείς μ΄αυτά τα κωλοβαρέματα και τα ψωλοβαρέματα;”.
(και σ’ αυτό το σημείο θα σας παρακαλούσα να μου επιτρέψετε να συμπληρώσω κι εγώ με τη σειρά μου την προσωπική μου αγωνία στην απάντηση σας):
“Έλα (μου) ντε.”
Ευχαριστώ