[γραφείο, 16/4/2007, 12:27 μ.μ.]

Η ώρα του Bill

Η νεκρή φύση του γραφείου κινήθηκε. Δίπλα στο αριστερό μου πόδι, εκεί που μέχρι πριν από δύο λεπτά υπήρχε ο κάδος απορριμμάτων, έχασκε τώρα η άβυσσος του Απολογισμού. Μέσα στα ερεβώδη βάθη της χύνονταν με εκκωφαντικό θόρυβο τα νερά της τρικυμιώδους θάλασσας της Αυτογνωσίας η οποία είχε προκύψει από την συγχώνευση του πατώματος με το φωτοτυπικό και την καφετιέρα του γραφείου. Ο τοίχος μπροστά μου εξαφανίστηκε και τη θέση του πήραν οι χιονισμένες βουνοκορφές της απρόσιτης οροσειράς των Ανεκπλήρωτων Στόχων.
“Χόλυ σιτ!”, σκέφτηκα “ποιός σκατά ζήτησε το λογαριασμό;”
Η Mrs. Trinitron απέναντί μου γουργούριζε ευχαριστημένη. Στην οθόνη της άστραφτε η Αλήθεια μεταμφιεσμένη σε Leroy Gomez.
Μια ανάμνηση αναδύθηκε σα φελλός μέσα μου. Έπνιξα έναν λυγμό. Το ταβάνι μαύρισε, το φωτιστικό άστραψε, η πόρτα βρόντηξε και μια βιβλική καταιγίδα ξέσπασε βραχυκυκλώνοντας πολυμηχανήματα, τσιπάκια μνήμης και τροφοδοτικά.
“Γαμημένα ρομπότ…”, γρύλισα καθώς βουτούσα στον πλημμυρισμένο διάδρομο και κολυμπούσα σε ζωηρό κρόουλ allegro προς το ασανσέρ.