[ σούπερ Μάρκετ, 22/2/07, 8:05 π.μ. ]

Μήπως είσαι ρομπότ;*

Μου είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβω πια τις διαφορές. Γελάνε, κλαίνε, φτερνίζονται, διαμαρτύρονται για τις τιμές… Η νέα γενιά είναι εφοδιασμένη μ’ ένα σύστημα ατομικής θέρμανσης που της επιτρέπει να διατηρεί τη θερμοκρασία του σώματός της σταθερή στους 36,3 C. Τελευταία μάλιστα, με τη βοήθεια ενός νέου αλγόριθμου, κατέστη δυνατή και η προσομοίωση πυρετού με όριο ασφαλείας τους 39,2 C.

Σήμερα το πρωί συνάντησα ένα ρομπότ που είχε τη μορφή επτάχρονου κοριτσιού. Ήμουν σκυμμένος κάτω από το ράφι των αποσμητικών σώματος και προσπαθούσα να τραβήξω έξω το γάτο, που είχε χωθεί κάπου πίσω από το γρανάζι εαρινής ροπής, όταν αισθάνθηκα ένα απαλό χτύπημα στην πλάτη.
“Μήπως είσαι ρομπότ;” με ρώτησε το κορίτσι, με μία ελαφρά μεταλλική χροιά στη φωνή χαρακτηριστική της ηλικίας του.
Σηκώθηκα κρατώντας το γάτο από το σβέρκο και κοίταξα το είδωλο του εαυτού μου στα μεγάλα συνθετικά μάτια της.
“Φοβάμαι ότι δεν είμαι σε θέση ν’ απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση”, είπα και της γύρισα την πλάτη κατευθυνόμενος με γρήγορο βήμα προς το τμήμα των κατεψυγμένων προϊόντων.
“Ξέρεις…”, συνέχισε εκείνη τρέχοντας πίσω μου “…ο θερμοστάτης μου έχει κολλήσει στο 39,2 και η ηλεκτροβάνα του παρασυμπαθητικού δεν πρόκειται να κλείσει πριν η θερμοκρασία του σώματός μου φτάσει σ’ αυτή την τιμή.”
Άνοιξα την πόρτα ενός καταψύκτη κι ακούμπησα το γάτο στο ράφι με τα αιλουροειδή.
“Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σε βοηθήσω”, είπα χωρίς να την κοιτάξω.
Έκλεισα τον καταψύκτη και γύρισα το διακόπτη στη θέση “Ακαριαία ψύξη”.

Γυρνώντας για να φύγω, είδα το κορίτσι στο βάθος του διαδρόμου, να βασανίζει μία μηχανική γυναίκα που σφάδαζε καθισμένη στο αναπηρικό καροτσάκι της.

*Αν νομίζεις ότι πρέπει να ρωτήσεις, τότε μάλλον είσαι.